VLAANDEREN.be

U bent hier

VDAB-medewerkster Liesbeth

Plannen en dromen

KindjeOndertussen ben ik een maand thuis, en bijna ‘bijgeslapen’. De vermoeidheid had me flink te pakken en de adrenaline moest uit mijn lichaam. Maar wie denkt dat het avontuur is afgelopen, heeft het mis. Vandaag heb ik -samen met de andere VDAB’ers van de Keniaploeg- gebrainstormd over toekomstige acties binnen ons bedrijf. Want de missie in Kenia is dan wel voorbij, het sponsorproject moet eigenlijk nog op gang komen. We zitten boordevol plannen, en zullen al onze collega’s in alle provincies vragen om -ieder op zijn manier- een centje bij te dragen.

Ook buiten VDAB blijven we bezig. Lesgeefster Mwajuma komt in augustus -als de naaischool in Kenia gesloten is- naar België. Tijdens mijn vakantie zal ik haar twee weken privéles geven bij mij thuis. Ik voorzie ook met veel plezier een bed voor haar en haar zoontje van 10 maanden. Zo vergroten we op korte tijd haar kennis, en kan ze die overdragen aan de leerlingen in Kenia. Wekelijks ontvangen we van haar nog een mail met de laatste nieuwtjes en foto’s, en zoveel bedankjes dat het hartverwarmend is. Eddy is al bezig met het in orde krijgen van haar visum, wat niet vanzelfsprekend is.

Wat ik Mwajuma graag wil leren, is het maken van schooluniformen. De lagere school, die naast de naaischool is gelegen, heeft dringend behoefte aan nieuwe en modernere schooluniformen voor 400 leerlingen. De uitdrukking ‘tot op de draad versleten’ is op de oude schooluniformen namelijk echt van toepassing. De kleding van de kinderen is in zo’n slechte staat, dat het pijn doet aan mijn hart: gescheurd, zonder knopen, vuil tot in het diepste van de vezel, ouderwets, zonder fatsoenlijke pasvorm enz. Niet dat de kinderen zich dat aantrekken. Die zijn blij dat ze een schooluniform hebben en naar school kunnen gaan. Maar ik ga de komende maanden toch mijn best doen om zowel naar ontwerp, patroon als uitvoering iets leuks te maken. Ik kan weer beginnen dromen...

Aan dromen en plannen heb ik voorlopig trouwens geen gebrek. Mijn oudste dochter Ellen trouwt namelijk in juni met haar vriendin Evi. Heerlijke en gelukzalige liefde overstroomt hen al enkele jaren, en dat gaan ze nu officialiseren. Als moeder mag ik in hun grote geluk delen. Niet enkel in mijn dromen, maar ook in de praktijk: ze hebben me allebei gevraagd om hun outfit te maken. Twee bruiden kleden! Da's een niet alledaagse opdracht. De hele familie en ruime vriendenkring tracht te weten te komen wat ze zullen dragen op hun grote dag. Maar ik verklap het lekker niet en probeer het zelfs voor het koppel onderling geheim te houden. Want de verwondering op het moment zelf is toch ook onderdeel van de droom, niet?

Kenia is niet langer Kenia

Martine en LiesbethIk ben nu bijna twee weken terug uit Kenia, maar ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. :-) Alle herinneringen en gevoelens dwalen hele dagen door mijn hoofd. Dat komt ook omdat het verhaal verder gaat. Vrienden en familie vragen me nog steeds om te vertellen over mijn ervaringen. En voor volgende weken moet ik enkele artikels voorbereiden over onze missie. Er wordt ook regelmatig heen en weer gemaild tussen al wie mee was, en de leerkrachten die de naaischool en de lasopleiding verder zetten. Het doet zo’n deugd nieuws van mekaar te horen.

Vorige maandag zijn Eddy en ik in de middelbare school van mijn twee oudste zonen aan bijna 1.000 leerlingen gaan vertellen over de projecten van Annick for Kenya. Zes keer, voor de zes opeenvolgende jaren, hebben we aan de hand van een diavoorstelling verteld over wat er in het verleden is gerealiseerd en over de naaischool en de lasopleiding waar we enkele weken geleden mee bezig waren. Het was stil in de zaal, ook al zaten er soms bijna 200 leerlingen te luisteren. Respons hebben we niet gekregen, maar een leerkracht kwam op een bepaald ogenblik wel vertellen dat een leerlinge erg onder de indruk was. Twee dagen later hebben de jongeren een solidariteitstocht van 10 km gestapt, waarvan het sponsorgeld aan Annick for Kenya werd gegeven. Nog veel belangrijker dan de opbrengst van de wandeltocht, is het feit dat jongeren in onze rijke maatschappij zich bewust worden van de vele kansen die ze krijgen. Het is belangrijk dat ze beseffen dat er op deze aardbol jongeren in totaal andere omstandigheden leven, maar met dezelfde talenten en dezelfde dromen over een mooie toekomst.

Dat ik in Kenia ging helpen om een naaischool op te starten, komt vanuit mijn gevoel te willen delen. Ik heb voortdurend het gevoel te mogen leven op de kers van de taart! Ik heb het ongelofelijke geluk geboren te zijn in een land waar de overheid zorgt dat ik alle opleidingen kan volgen die ik wil. Dat is in een groot deel van de wereld niet zo. Wanneer je geboren bent in een land waar de overheid niet goed functioneert, heeft dit grote gevolgen. Hoge werkloosheid maakt dat ouders geen geld hebben om hun kind naar school te sturen. En van leerkrachten die amper betaald worden, kan je niet verwachten dat ze alle dagen aanwezig zijn en goed onderwijs geven. Wanneer iemand zijn talenten niet kan ontwikkelen, heeft die het ook moeilijk om zijn kinderen meer kansen te bieden. Dat vind ik bijzonder oneerlijk, en daarom deel ik graag mijn rijkdom en kennis. Ik hoop dat de jonge vrouwen uit de naaischool met een diploma meer kansen zullen krijgen, en zo hun kinderen meer kansen kunnen geven.

Maar de Kenianen deelden ook iets met mij. Tussen hen zijn, bracht me terug tot de essentie. Ze bezitten bijna niets, dus ligt de nadruk op het zijn. Dat is een heel fijne ervaring. Overal waar je komt, word je uitbundig begroet met een ‘Jambo Jambo’ en een brede glimlach. Ze kunnen weinig geven, dus uiten ze hun dankbaarheid door iets voor je te dragen, een kokosnoot uit een boom te halen, of te zingen en te dansen. Dat intense contact met de bevolking maakt dat Kenia, niet langer Kenia is voor mij. Maar wel Mwajuma, Aïsha, Amina, Juma en zoveel anderen. We wonen op meer dan 7.000 km van elkaar in een totaal andere wereld, maar we zijn twee weken deel geweest van mekaars leven. Het is een klein stapje vooruit in het werken aan een betere wereld, want zoveel onbegrip is gebaseerd op onwetendheid.

Op de Keniaanse stranden lopen bijvoorbeeld heel veel verkopers van allerlei souvenirs. Als ze een westerling zien, bestormen ze die in de hoop die dag wat inkomen te hebben. Als je je daaraan ergert -want ze laten je geen moment met rust- mis je de kans op een echte ontmoeting. Als je in alle rust zegt dat je echt niet alle dagen iets wil kopen, lukt het vaak om een gesprek te beginnen. Over hun gezin, uit welke streek ze komen, wat ze doen buiten het toeristenseizoen, de politiek… Dat is heel boeiend, en zo wordt een commercieel gebeuren een moment waarop mensen van verschillende werelddelen wat dichter bij mekaar komen. De gesprekken met de jonge vrouwen in de naaischool zullen me ook altijd bijblijven. Elk van die vrouwen heeft een eigen verhaal dat ik in mijn hart draag. Het heeft Europa en Afrika dichter bij elkaar gebracht.

 

Aan het woord was Martine. Zij hielp mee inde naaiklas, en deelde haar kennis over boekhouden.

Vooruit denken

teamTerug in België, en terug naar het werk. De extra week verlof bleek echt wel nodig. Het doet wat met me, zo’n ervaring. Ik heb het moeilijk om me terug aan te passen aan de Westerse ‘ieder voor zich’-mentaliteit. Dat is nog moeilijker dan de aanpassing aan het klimaat.

De reis naar Kenia is een ervaring die ik moeilijk kan delen of beschrijven. Ik maakte er deel uit van zo’n hecht team! Dat mis ik vandaag. Dat hechte team was voor mij het mooiste aan het hele project: samen zijn met mensen die op dezelfde manier in het leven staan, die dezelfde normen en waarden hebben. Ik kom ze zo weinig tegen hier in België. De menselijke samenhorigheid in Kenia is zo tegengesteld aan het individualisme hier.

Vanaf vandaag neem ik me voor om niet meer te mijmeren, maar vooruit te denken. Er zijn nog acties op til voor Annick for Kenya. Acties die wij ten volle gaan ondersteunen als team. Het werk wordt dus voortgezet, en de teamgeest blijft bestaan. Zij het op een afstand. Intussen droom ik van een volgende missie. Misschien. Ooit. In toekomst. Als ik de kans krijg.

 

Aan het woord was Edith. Ze hielp in de naaiklas, en deelde haar kennis van kostprijsberekening, aankoopbeheer, kasboeken verkoop.