U bent hier

Werken met een arbeidsbeperking: Christophe getuigt

potloden

Christophe is doof geboren. Zijn moeder verplichtte hem om te leren praten omdat ze vond dat hij zich zo goed mogelijk moest aanpassen aan de maatschappij. Nu, dertig jaar later blijkt het hen gelukt. Christophe heeft werk gevonden, trouwde vorig jaar en is zopas vader geworden. Een getuigenis van moeder en zoon…

De moeder van Christophe vertelt: "Mijn zoon is zo goed als volledig doof: voor 80%. Hij is ermee geboren. We weten niet vanwaar zijn beperking precies komt. Het is in ieder geval niet erfelijk. Ik heb hem van kindsaf verplicht om te leren praten omdat ik vond dat hij zich moest aanpassen aan het gewone leven. Dit heeft geholpen: hij kan zich nu min of meer verstaanbaar maken, maar heeft wel een beperkte woordenschat. Verder kan hij liplezen als je je naar hem richt terwijl je praat, goed articuleert en korte zinnen gebruikt met alledaagse woorden. Ik moet hem wel nog altijd helpen met zijn administratie: hij begrijpt geen snars van de brieven die hij krijgt. De administraties houden totaal geen rekening met zijn beperking.''

Honderden brieven en mails

Aangezien Christophe zelf niet kan schrijven, schreef z'n mama zijn verhaal voor ons neer. Ziehier het resultaat.

''Door mijn beperking had ik het enorm moeilijk om me te integreren in de maatschappij, maar het is gelukt. Ik heb werk, ben vorig jaar getrouwd met een lief meisje en ben zopas vader geworden! Ik ben enorm blij dat ik een job vond: als goede huisvader en papa moet je werken voor je kroost, vind ik.

'k Ben in totaal twee jaar werkloos geweest. 'k Zette me 200% in om werk te vinden en verstuurde honderden brieven en mails maar telkens zonder succes. Dat was erg deprimerend voor mij en m'n moeder. Toch gaf ik de moed niet op en bleef ik hopen dat ik ooit eens een positief antwoord zou krijgen. Uiteindelijk klopte ik aan bij VDAB. Daar kreeg ik een goede begeleidster en via haar volgde ik een GIBO. Dit is een opleiding in een bedrijf voor personen met een beperking.

Ik volgde die opleiding bij Goossens adaptions. Een firma die auto's aanpast zodat mensen met een lichamelijke handicap er kunnen mee rijden. Na de opleiding mocht ik er blijven en nu werk ik er al verschillende maanden. Ik sleutel aan auto's en doe laswerk. Ik vind het echt tof omdat het zo afwisselend is. 'k Heb nog bandwerk gedaan en daar had ik een hekel aan. De hele dag hetzelfde doen… Niks voor mij.

Geen tijdsverlies door gebabbel

Of ik problemen heb in mijn job door mijn doofheid? Nee, helemaal niet. Ik werk samen met mijn baas. We schieten goed op met elkaar en kunnen ons verstaanbaar maken. Hij doet zijn best: hij articuleert goed en richt zich altijd in mijn richting als hij tegen me praat. Op die manier kunnen we tijdens de lunch een echt gesprek voeren.

Eigenlijk heb ik door mijn handicap ook een voordeel: ik kan me beter concentreren. In mijn vorige job bij een groot bedrijf stonden mijn collega's voortdurend in groepjes te praten met elkaar. Zo verloren ze veel tijd. Bij mij is dit anders: ik word door niets of niemand afgeleid. Mijn collega's ergerden zich eraan dat ik altijd maar doorwerkte en meer deed dan hen. Dat vond ik niet zo aangenaam. Gelukkig voel ik me nu veel beter in mijn job."