U bent hier

Werken met een arbeidsbeperking: Jasmine getuigt

trein

Jasmine heeft een erfelijke oogziekte die beetje bij beetje het centrale gedeelte van haar netvlies aantast. Ze vertelt: "Op sommige momenten leek het vinden van een job zo ver weg! Dat was best zwaar. Ik was dan ook apetrots toen ik op een dag op de trein zat, samen met al die andere pendelaars die ik al die tijd stiekem had benijd en bewonderd."

"Een paar jaar geleden ging ik door een moeilijke periode. Toen ben ik een opleiding gaan volgen bij De Markgrave. Dat is een instelling die een 30-tal blinden en slechtzienden een veilige leeromgeving aanbiedt. Je krijgt er onder andere lessen dactylo, relaxatie, koken, talen, keramiek en braille. Elk jaar wordt er ook een onvergetelijke driedaagse georganiseerd met als doel: leren omgaan met je handicap, contact leggen met 'lotgenoten' en meer evenwicht en zelfstandigheid creëren. Een echte aanrader voor mensen met een visuele beperking die het moeilijk hebben! Ik ben er met een positieve instelling en heel wat sterker uitgekomen. Na een tijdje was ik zelfs klaar om me op de werkvloer te wagen.

Goesting

Ik heb toen een job gevonden als receptioniste bij de Vlaamse overheid. Een fantastische tijd heb ik daar gehad. Vooral het afwisselende contact met klanten en medewerkers vond ik heel leuk. Een minpuntje was dat ik aan het onthaal niet iedereen meteen herkende. Maar als ik dan uitlegde waarom dat zo was, werd daar altijd heel begripvol op gereageerd. Ik heb die job 9 maanden met volle goesting gedaan.

Nu werk ik als administratief medewerker bij een lagere school voor buitengewoon onderwijs. Ik ondersteun er de directeur. Toen ik er startte heeft hij iedereen ingelicht over mijn arbeidsbeperking. Hij heeft ook de nodige hulpmiddelen voor me voorzien. Op mijn werkplek heb ik een groot scherm en gebruik ik vergrotingssoftware. Dat leidt af en toe wel tot grappige situaties als de directeur mee aan mijn computer werkt. Staat de zoom af, dan kan ik na twee seconden niet meer volgen. Staat hij op, dan wordt de directeur van al dat navigeren zenuwachtig. <lacht> 't Gaat dus wat trager op die manier, maar dat gaat ook.

Openheid

De meeste mensen durven geen vragen te stellen over m'n beperking. Ik vermoed dat ze denken dat het pijnlijk is om erover te spreken. Nochtans geef ik met plezier meer uitleg. Ik heb liever dat m'n collega's ernaar vragen dan dat het doodgezwegen wordt. Dan lijkt het wel een taboe! Op mijn vorig werk kwam er iemand naar me toe die zei: 'Allez manneke, vertel eens wat er met uw ogen scheelt!' Dat vond ik heel grappig en ik apprecieer die openheid wel.

Het is volgens mij erg belangrijk dat je je beperkingen niet wegmoffelt of negeert. Ik heb eerlijk tegen de directeur gezegd dat ik wat trager ben. Nog een andere belangrijke tip: probeer het niet alleen te doen! Maak gebruik van gespecialiseerde begeleiding voor mensen met een beperking. De Vlaamse ondersteuningspremie is een mooie maatregel, maar zelf ken ik hem niet grondig genoeg om hem overtuigend toe te lichten bij een potentiële werkgever. Dus laat ik dit over aan mijn begeleider. Ondersteuning vanuit een gekende organisatie helpt om de werkgever over de streep te trekken.

Gedreven

Iemand met een arbeidsbeperking aanwerven vergt misschien wel wat moed. En het is ook een sprong in het diepe. Maar het is een berekende sprong. Eentje waarvan het resultaat ook erg positief kan uitdraaien. Mensen met een beperking die werk zoeken zijn immers volhouders, doorzetters en willen écht werken. En werkgevers zoeken toch gedreven mensen, dacht ik?"