U bent hier

Werken met een arbeidsbeperking: Lili getuigt

papierklemmen

Lili staat niet graag in de kijker, maar ze besloot toch te getuigen omdat ze ons wil tonen dat er altijd een 'weg terug' is. Ze vertelt: "Toen ik mijn stem en mijn gehoor verloor, verloor ik ook mijn zelfvertrouwen en mijn job. Nu heb ik een nieuwe baan. Ik houd me bezig met externe communicatie en geef zelfs presentaties. Ongelooflijk, niet?"

Lili: "Toen ik 28 was, kreeg ik plots zware aanvallen van benauwdheid. Na enkele foute diagnoses, viel het verdict: ik had een stembandverlamming. Hierdoor blokkeerden de stembanden mijn luchttoevoer. De dokters besloten een opening te maken in mijn keel waarlangs ik kon ademen. Zo was ik verlost van mijn benauwdheid, maar er deed zich een nieuw probleem voor: ik verloor mijn stem. Omdat communiceren voor ieder mens belangrijk is, kreeg ik een 'Servox'. Dit is een elektronisch toestelletje dat tegen je keel geplaatst wordt, en op basis van je articulatie elektronische spraak opwekt. De stem is een beetje te vergelijken met die van een robot: onaangenaam, monotoon en allesbehalve vrouwelijk. Nu, het was beter dan niets. En het belangrijkste was dat ik weer normaal kon functioneren.

Een menselijke stem

Twee jaar geleden werd ik opnieuw ernstig ziek omdat de verlamming zich had doorgezet tot in mijn strottenhoofd. Als ik at, kwam een deel van mijn voedsel in mijn longen terecht in plaats van in mijn maag. Hierdoor kreeg ik om de haverklap longontstekingen en daalde mijn gewicht tot een alarmfase. Ik verbleef meer in het ziekenhuis dan thuis. Om mijn leven te redden moesten de dokters mijn stembanden en strottenhoofd verwijderen, en de verbinding tussen mijn luchtpijp en slokdarm sluiten. Bovendien zouden ze tijdens de operatie meteen ook een inwendige stemprothese plaatsen. Zo zou ik weer een meer menselijke stem krijgen.

De dokters slaagden erin om mijn leven te redden, maar… ik bleek volledig doof geworden. Het was alsof ik in een totaal nieuwe wereld gedropt werd. Zelfs mijn vertrouwde huis leek niet meer de vertrouwde thuis die ik gewend was! Door mijn doofheid, verloor ik mijn zelfvertrouwen. En doordat ik niet meer in mezelf geloofde, verloor mijn werkgever ook zijn vertrouwen in me. Ik kreeg mijn ontslag. Mijn trein stond op een zijspoor. Ik was uitgerangeerd.

Kip zonder kop

Maar dankzij de niet-aflatende steun van mijn dokter, partner en kinderen, vond ik de moed om terug te vechten. Ik leerde praten met de stemprothese, leerde liplezen en volgde een cursus gebarentaal. Stilaan nam ik terug deel aan het leven en wou ik weer aan de slag. Ik besloot me eerst bij te scholen bij AZERTiE. Dat is een GOB: een centrum voor opleiding, begeleiding en bemiddeling van mensen met een arbeidshandicap (GOB).

Ik volgde er een bediendeopleiding. In het begin was ik erg ongelukkig: ik had het gevoel dat niemand mij begreep en dat ze me een kip zonder kop vonden. Maar eigenlijk lag het probleem bij mezelf: ik had mezelf nog niet aanvaard en had veel zelfmedelijden. Op een dag heeft mijn begeleider me duidelijk gemaakt dat ik moest stoppen met me in zelfbeklag te wentelen. Ik ben blij dat hij me dit zei want het opende me de ogen.

Toen mijn opleiding afgelopen was, kreeg ik de kans om stage te lopen bij AZERTiE. Ik mocht helpen bij het ontwikkelen van een brochure over hun werking. Na mijn stage kreeg ik een vast contract. Ik werk hier nu sinds kort als administratief medewerker. Mijn belangrijkste taak is het voeren van de externe communicatie. Schriftelijk en ook mondeling. Zo geef ik bijvoorbeeld geregeld presentaties. Ongelooflijk, niet? Je kan je niet voorstellen hoe blij ik ben dat ik een nieuwe kans kreeg."