U bent hier

Werken met een arbeidsbeperking: Nele getuigt

Nele is geboren met een spierziekte die steeds erger wordt. Ze vertelt: "Ik kan mijn bekken niet bewegen en heb weinig kracht in mijn armen, schouders en benen. Op mijn dertiende kwam ik in een rolstoel terecht en sinds twee jaar neem ik ook medicatie voor mijn hart." Ondanks haar ziekte, studeerde Nele in Leuven en vond ze een leuke job.

"Het was mijn droom om verpleegster te worden, maar dat ging uiteraard niet. Dus besloot ik medisch secretariaat te doen. Doordat ik in een rolstoel zit, kon ik via het Vlaams Fonds elke dag gratis een taxi nemen naar school. Dat was echt een godsgeschenk! Anders was het me nooit gelukt om in Leuven te studeren. Het was de eerste keer in mijn leven dat iets gemakkelijk ging en ik kreeg een enorm gevoel van vrijheid. Dit waren de leukste jaren ooit. Ik vind het echt knap van de Belgische staat dat ze mensen in een rolstoel die kans geven.

Na mijn opleiding wou ik werk zoeken. Toen vernam ik echter dat je de taxi zelf moet betalen als je werkt. Doordat ik enkel een halftijdse job aankan, zou al m'n geld opgaan aan vervoer. Ik was erg teleurgesteld en besloot eerst een sabbatjaar te nemen. Wat later hoorde ik toevallig dat het VGPH -dat is het Vlaams Gebruikersoverleg voor Personen met een Handicap- een vrijwilliger zocht voor projecten. Ik stelde me kandidaat en mocht aan de slag. Het klikte goed met de directeur en de collega's, en het werk was tof. Ik mocht bijvoorbeeld voor de site een dagboek bijhouden over mijn ervaringen als persoon met een handicap. Toen de directeur vorig jaar een secretaresse zocht, solliciteerde ik. Met succes: ik kreeg de job.

Elektrische perforator

Ik doe secretariaatswerk en personeelsadministratie. Heel fijn en verantwoordelijk werk. Ik werk wel enkel op donderdag en vrijdag. Het is een duobaan: mijn collega -die ook een arbeidshandicap heeft- werkt op de overige dagen en doet het fysiek zwaardere werk. Bijvoorbeeld het klasseren van documenten. De helft van de mensen hier heeft een handicap. Logisch ook: als het VGPH al niet het goede voorbeeld zou geven…

Om mijn werk te vergemakkelijken, deed mijn werkgever enkele 'arbeidspostaanpassingen'. Dit is ook voordelig voor hem want hij krijgt hier een premie voor. Zo installeerde hij bijvoorbeeld een automatische deuropener. Zelf ben ik op zoek gegaan naar hulpmiddelen die mij kunnen helpen (en waar ik ook een premie voor krijg). Er bestaat een online databank waarin je kan zoeken. Maar het is niet altijd evident om goede hulpmiddelen te vinden. Een voorbeeld: onlangs kocht ik een elektrische perforator van 50 euro. Je kan hem ook gebruiken als nietjesmachine. Handig, dacht ik: zo win ik plaats. Wat blijkt echter? Om de perforator om te switchen tot nietjesmachine moet je heel hard op een knop duwen. Resultaat: ik moet aan mijn collega's vragen om erop te duwen want mij lukt het niet.

Niet voor het geld

Hoe het nu zit met mijn vervoerskosten? Dat valt gelukkig goed mee. Ik ontdekte dat ik een bus kan nemen van de dienst aangepast vervoer. Met die bus kan ik wel niet op een vast uur op mijn werk zijn, maar dat is niet erg omdat ik glijdende werkuren heb. Nu ja, ik werk sowieso niet voor het geld. Ik werk omdat ik er veel voldoening uithaal en toffe collega's heb.

Ik heb me verzoend met mijn ziekte, ook al vloek ik soms als er weer eens iets niet lukt. M'n beperking maakt me tot wie ik ben en ik leef er bewuster door. 'k Denk dat het voor mij wel 'gemakkelijker' was omdat ik ermee geboren ben. Ik werd er van kindsbeen mee geconfronteerd en heb nooit kunnen meespelen met de andere kinderen. Ik weet niet echt wat ik mis. Voor iemand die plots door een ongeluk verlamd raakt, moet het veel erger zijn..."