U bent hier

Bedrijfsleider Tim - juni 2013

Lisa Del Bo heeft het ooit geprobeerd met ‘Liefde is een kaartspel’ op het songfestival. Als inwoner van de kaartenstad is dit parate muziekkennis, maar persoonlijk hou ik meer van ‘Ace of Spades’ van Motörhead. Dit volledig terzijde.

Ondernemers worden wel eens geroemd om hun strategisch inzicht: de stappen van hun concurrenten voorspellen, een aanvalsstrategie en visie uitdokteren, een pion of afdeling opofferen om nadien dubbel zo hard te kunnen toeslaan… De associatie met het schaakspel is sneller gelegd dan met het kaartspel, maar dat is onterecht.

In ondernemen speelt de factor geluk een veel belangrijkere rol dan men durft toegeven. Net zoals in het kaartspel en niet zoals bij schaken, me dunkt. Gert Verhulst vond het aanvankelijk ongetwijfeld vooral leuk om de kost te verdienen door met een pluchen, verkouden en dyslectische hond te babbelen. Ik vermoed dat er toen nog geen uitgekiende strategie achter zat. Nu wel. Merchandising! Pretparken! Muziek! Voor het geluk van hun koters doet de werkmens veel. Kindjes gelukkig met de nieuwste van K3. Ouders tevreden met hun blije kroost. Gertje tevreden met de nieuwste van K3 -of neen, ondertussen enkel met de centjes van K3. Iedereen gelukkig!

Het is mij opgevallen in gesprekken met bedrijfsleiders, ondernemers en succesvolle zakenlui dat de meesten niet opmerkelijk intelligent of visionair zijn. Natuurlijk hebben ze kwaliteiten, dat staat buiten kijf. Ze zijn gepassioneerd en hebben vaak een grote portie charisma. Maar of ze zoveel meer inhoud hebben? Zoveel meer zakelijk inzicht? Een pak meer IQ? Dit is geen verwijt of misprijzen. Eerder een voorzichtige vaststelling.

Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat ze ooit de stap hebben gezet. De stap om iets te starten. Het lef, de durf om iets te creëren. Als ze dan daarna de nodige portie goede kaarten in handen kregen, dan waren ze al een heel eind. Zeker als ze zich omringden met bekwame en gemotiveerde mensen. Deelnemen geeft kans op winnen. Het is zoals met de lotto. Maar net zoals met de lotto moet je niet verwachten dat je direct de miljoenenpot zal winnen en morgen kan rentenieren.

Tegenwoordig is het trouwens niet makkelijk om te ondernemen. De afgunst omwille van de grote auto en de resem aftrekposten op de belastingaangifte is groot. En natuurlijk hoort gesjoemel er altijd bij. Een mens zou voor minder rustig in loondienst blijven. Of is ondernemen door de administratieve rompslomp, onzekere loonkosten en een ijverige staatssecretaris voor fraudebestrijding eerder mens-erger-je-niet?

Een zijstapje brengt ons bij de m/v-statistieken. Er zijn een pak meer mannelijke ondernemers. Ook in andere topfuncties of in raden van bestuur. Quota of niet? Ligt het aan het glazen plafond? Of aan de combinatie werk en kinderen? Of toch gewoon aan het feit dat mannen iets competitiever zijn als het om spelletjes gaat?

Misschien is dit een onderwerp voor een volgende blog.

Nu even het werken en de monopoly aan de kant schuiven. De vrienden kiezen vanavond voor de Kolonisten van Catan en Carcassonne. Een hapje, drankje en veel leute. Ontspannend, maar we gaan wel om te winnen, altijd en overal.

Gepost op 19 juni 2013

Deze blogger koos bijna twintig jaar geleden voor een diploma communicatie boven het regentaat, een rijkswachtopleiding -“je bent te jong”- en het sportkot. Tot op heden heb ik me die keuze absoluut nog niet beklaagd. Mijn studietijd was meer dan boeiend en praktijkgericht, en al snel had ik in de mot dat ik met deze opleiding nog steeds alle richtingen uitkon. Net zoals Miss Aardbei wilde ik graag iets doen in de media, maar ondertussen ben ik zeer verheugd dat ik ook op andere stoelen kan zitten met dit diploma.

Tijdens een van de eerste lessen op de Frankrijklei kwam er ene ‘Watzlawik’ aan bod: “Je kan niet niet-communiceren!” Klopt als een bus. In deze doldwaze Twitter-Facebooktijden zelfs meer dan ooit. Toch zijn er zaken waar deze communicatiegediplomeerde niet altijd met zijn verstand bijkan.

Autostickers! Ik snap niet wat sommigen ermee hebben. Blijkbaar willen mensen zich graag uiten en zich op allerlei manieren een soort identiteit aanmeten. Onlangs las ik: “Als ze me missen, dan ben ik vissen”. Of op een vrachtwagen: “Opgepast dames, de mijne is 18 meter lang”. De ene sticker al ludieker dan de andere. Het zegt wel iets over de betrokken chauffeur. Dan koop je al eens een mooie wagen van tien maandlonen…

En wat gezegd van de meldingen van een achterbank vol nageslacht? Oorspronkelijk was er de brave versie met “Baby aan boord”, vooral bedoeld om chauffeurs tot voorzichtig rijden aan te manen -in het verkeer horen immers geen slachtoffers te vallen, en zeker geen kinderen. Nu evolueren de tijden sneller dan het aantal partners van Guy Van Sande, en liggen de varianten vlotter in de mond: Warre in den Otto, Lien en Leen on tour, Kylian aan het cruisen… en ga zo maar door.

Nu heb ik zelf nog geen kinderen -en dan is het een ongeschreven wet dat je ouders niet mag veroordelen op vreemde gedragingen met betrekking tot hun kinderen- maar het lijkt mij ver weg te staan van verkeersveiligheid. Het is eerder een communicatie van trots aangaande hun kroost. Niet dat daar iets mis mee is, maar het idee erachter ontgaat me volledig. Passen mensen deze stickers aan als er een kind bijkomt? Vanaf welke leeftijd willen de koters dat hun naam verwijderd wordt van de blinkende carrosserie, wegens niet cool als je zo naar school wordt gebracht? Ik heb geen flauw benul. Eisen de kids -want zo heten kinderen tegenwoordig- een eigen sticker? Of kan het samen met het kleine zusje op dezelfde sticker?

Het zijn zomaar wat overpeinzingen in de file op de Antwerpse ring. Welke slagzin zou ik op mijn wagen plaatsen? Iets grappig? Iets fijnzinnigs? Iets choquerend? Een telefoonnummer voor geïnteresseerde jongedames? Suggesties zijn welkom! Ik ben reuzebenieuwd!

Gepost op 4 juni 2013