U bent hier

Bedrijfsleider Tim - oktober 2013

hartNiet schreeuwerig want dat is haar stijl niet. Gewoon openhartig, weloverwogen, zichzelf kwetsbaar opstellend. Eerlijk en niet te zeurderig. Zij is tenslotte Hugo Camps niet. Het opiniestuk van Erika Van Tielen in De Morgen over een burn-out en de correlatie met de sfeer op haar werkvloer kon de voorbije weken op diverse sociale media op heel wat bijval rekenen.

Nu moet ik bekennen dat Erika altijd al op heel wat persoonlijke bijval van ondergetekende mocht rekenen. Uiteraard omdat ze een knappe verschijning is, daar gaan we niet flauw over doen. Maar zij, zij is tevens een oase van verfrissing binnen het complete nepwereldje van bekende koppen en pseudo-vedetten in de media. Puur en onversneden, spontaan, je krijgt wat je ziet. Geen domme praat uit een mooi gezichtje, maar een ideale schoondochter die net dat tikkeltje minder gewoon en doordeweeks is. Althans, dat is hoe de perceptie van tv en ‘boekskes’ Erika bij mij binnenbrengt. Dat ze een man en kind heeft, kan daar niets aan veranderen. Erika blijft een topper. Snel over naar de essentie.

Erika is veel meer dan zomaar de meest aangename radiostem van Vlaanderen. Ze is een vrouw met een mening, en dat geeft een extra dimensie aan die prachtverschijning op mijn nieuwe breedbeeldtelevisie.

Het schouderklopje, de aanmoediging, zonder al te klef te worden ook gewoon de goede raad, de bijsturing met een vriendelijk gesprek. Feedback! Dat is wat Erika mist. Dat is wat ze nodig heeft om het continue streven naar meer en beter vol te houden. Kan iemand daar iets op tegen hebben?

Mag het trouwens af en toe wat minder in de koers voor ratten? Waarom moeten we allemaal zo stoer en ambitieus zijn? Waarom het onderste uit de kan? Waarom zo hard voor vriend en vijand op kantoor? Zou het anders en beter kunnen? Wellicht wel, maar zeker ben ik niet van de haalbaarheid van deze goede voornemens. De drang naar macht, aanzien en een comfortabeler loonbriefje zijn des mensen. En dan is de zorg voor anderen al eens van ondergeschikt belang.

Dit geldt voor alle lagen van onze maatschappij, alle niveaus. Amateur-voetballers laten hun vrienden achter voor een schamele 300 Euro per jaar meer bij een andere ploeg. De ondernemer schrapt de gratis consumpties in de kantine omdat ‘de crisis’ nu eenmaal tot besparen noopt -en hij zijn eigen bonus niet in het gedrang wil brengen. De arbeider wil de voordelen van de bediende, en de bediende wil niet inleveren. De meeste mensen kijken meer in de spiegel naar zichzelf, dan door het raam naar de rest van wereld. De vakbondsafgevaardigde onderhandelt voor zijn collega’s, maar ook gewoon keihard voor zichzelf. Wie zonder zonde is…

Terug over naar de liefste roodharige van het land. Sorry Clara, een tweede plaats is ook niet slecht denk ik.

Het gaat niet enkel om de hoeveelheid en de inhoud van het werk. Neen, het gaat nog meer om de omkadering, om wat er terugkomt.

Liefste Erika, met de hand op het hart kan ik je vertellen dat het soms ook anders kan. Heel veel dankjewel zeggen. De afstand tussen directie en werkvloer zo kort houden dat het bijna gevaarlijk wordt om aangeklaagd te worden wegens ongewenste intimiteiten. Attenties met Nieuwjaar, de verjaardag, de anciënniteitsverjaardag… en verdorie zelfs Valentijn! Eerlijke en openhartige feedback. Enzovoort.

Kan het beter? Uiteraard, want ook deze ondernemer moet bekennen dat in tijden van deadlines en cijferresultaten voor de Raad van Bestuur de mensen wel eens op de tweede plaats komen. Maar ik doe mijn best. Waarderingsbrevetten, functioneringsgesprekken, teambuilding, vitamine-dagen, etentjes… het gamma is nog lang niet uitgeput.

Ik hoop dat heel wat collega-ondernemers dit voorbeeld volgen. Er lopen vast een pak werkgevers rond met de juiste insteek, daar ben ik van overtuigd.

En dan wil deze directeur ten slotte een lans breken voor het tweerichtingsverkeer. Ook vanuit de vloer is opbouwende kritiek welkom, en nog meer een vriendelijk woord van appreciatie. De ondernemers zijn heus niet allemaal grote boze wolven. De stoere mannen met pak en das zullen ontdooien bij een vriendelijk woord. Actie en reactie. Ik ben een nul in fysica, maar daar geloof ik in!

Erika, je lijkt me een geweldig uithangbord. Een beetje zoals Evy Gruyaert. Start to Smile! Wat denk je? Jouw nieuwe job? Een positief klimaat brengen op ieders werkvloer? Jij met die sprekende ogen, die glimlach waar zelfs de poolkappen van smelten, jij kan de mensen overtuigen om mekaar meer te appreciëren op de vloer. Elke ambtenaar, zelfstandige, ondernemer, arbeider of wat dan ook. Start to smile van 9 to 5!

Erika, just do it! Het opiniestuk in de Morgen was alvast een fijne start. Lukt het om tegen volgende week een eerste plan van aanpak voor te bereiden? Daarna zitten we samen om concrete actiepunten af te spreken. Als je vragen hebt, laat gerust een seintje. Bedankt voor je inzet!

Gepost op 18 oktober 2013

Na wat blogs met kritische inslag, de hoogste tijd om terug wat meer positief hooi op de vork te nemen. Idolen of stichtende voorbeelden dus. Of iemand waarvoor je je petje afdoet. Keuze genoeg!

Op het eerste zicht lijkt het iets uit onze kindertijd. We verzamelden stickers met voetballers op, en als dat niet meer hip was, ruilden we ons behangpapier -sorry ma- voor Kurt Cobain en andere helden.

Met het ouder worden, verdwenen de idolen op de achtergrond en werden andere zaken, zoals de vrienden en het lief, belangrijk. Daar is niets mis mee, maar zo lijkt het blind bewonderen te blijven hangen in de naïeve kindertijd. Het hoort niet bij volwassenheid.

Ook op de werkvloer komt het niet vaak aan bod. In bewondering en verwondering staan voor je leidinggevende komt eerder over als vleierij. Of er is te weinig om daadwerkelijk te bewonderen, of er is te weinig lef om de bewondering te durven tonen. Het is nu eenmaal meer ‘bon ton’ om kritisch te zijn op alles wat rijk, machtig of bekend is.

Ondergetekende kwam in zijn queeste naar een geschikte naam voor zijn zaak uit bij een voorbeeldig man. Niet dus de eigennaam met daarachter de verplichte ‘En Zoon’. Zou ook raar overkomen aangezien er helemaal geen zoon is (zit nog wel in de pijplijn hoor ma, geen paniek, geef het nog wat tijd). Ik heb ook niet geopteerd voor een afkortingsnaam van dertien in een dozijn. Neen, deze blogger heeft gekozen voor een Mexicaanse heilige: San Titaar, de patroonheilige van de hopeloze gevallen. Een woordje uitleg? Graag! We spreken 15 juni 1986. In Leon (Mexico) op het WK geven de Rode Duivels, toen bijna zo wervelend als nu, de ijzersterke tornooifavorieten van de Sovjetunie partij. De Duivels winnen uitermate onverwacht, en bij het beslissende doelpunt ontbindt commentator Rik De Saedeleer zijn duivels over de duivels. San Titaaarrrr! San Titaaar! De patroonheilige van die dag. Creativiteit ‘avant la lettre’. Herinner u ook Dag Moeder, En zijn Nederlands wordt maar alsmaar beter! Blijf kalm Jan!

Rik was zelf voetballer geweest. Zelf éénmaal Rode Duivel. Hij was een kenner, een vakman. Hij had vista nog voor dat woord zijn intrede deed in het voetbal. Hij had de gave spelfases te voorspellen, en in de hoofden van spelers en trainers te kruipen. Rik had ook niet de drang om zich altijd en overal te profileren. Rik kon zwijgen! Een commentator die zwijgt, is zijn geld waard. Denk daar maar eens over na. Niet vertellen wat de kijker zelf kan zien. Vakmanschap!

Maar Rik had niet alleen kennis van voetbal en van commentaar geven, hij had bovenal passie. Ik vermoed dat hij zijn job niet als werk zag. Hij had Goesting met de grote G van Groot. Een liefhebber van het spelletje. Dat kan je niet ‘faken’. Die combinatie van vakkennis en passie, dat is mijn voorbeeld. Dat is de dienstverlening die ik zelf wil bieden. Dat is het voorbeeld dat ik wil doorgeven aan mijn medewerkers.

Mijn zaak noemen naar Rik zelve, dat zou een beetje ongepast zijn. Bescheidenheid was immers ook een mooie eigenschap van hem. Dan maar een alternatief met een link. Ik vermoed dat de heer Titaar er niet veel op tegen zal hebben. Kies je idolen! Beter goed na-apen dan een slecht origineel.

Gepost op 2 oktober 2013