U bent hier

Bedrijfsleider Tim - januari 2014

team beklimt bergIn ons professionele leven hebben we wellicht allemaal weleens met verfballetjes naar elkaar geschoten, of tijdens heuse overlevingstochten een touwenparcours boven het water uitgetest. Teambuilding! Anno 2014 is het aanbod immens. Samen koken, samen een moordenaar klissen in een onbekende stad, alles kan, alles mag. Op vrijdag samen een pint gaan drinken zoals vroeger kan ook, het hoeft niet altijd spectaculair of grensverleggend te zijn. De ene collega vindt het allemaal al wat leuker dan de andere.

Om tot goede werkresultaten te komen, is het smeden van een hecht team geen overbodige luxe. In de sportwereld is het concept al veel langer ingeburgerd. Toen meneer Dedecker nog gewoon een judo-coach was, ging hij met zijn vedetten simpelweg een berg beklimmen. Een beetje gekkenwerk, maar de resultaten gaven hem gelijk. Toeval?

In de sportwereld wordt het groepsgebeuren er uitdrukkelijk ingepompt. Op tijd aan tafel of een boete. Iedereen in dezelfde outfit, geen uitzonderingen toegelaten. Geen mobiele telefoon in de kleedkamers. Bij sommige trainers moet je zelfs een mop vertellen bij een overtreding van het reglement. Je bent een goede motivator (of tiran?) als je dit in een wereld vol uiterste ambitieuze vedetten ingeburgerd krijgt.

In het bedrijfsleven wordt er vaak minder fanatiek met dit groepsgebeuren omgegaan. Sommige HR-diensten selecteren erg streng. Allerlei psychologische analyses, doorlichtingen en gesprekken moeten ervoor zorgen dat de nieuwe kracht past bij het bedrijf, het team, de directe collega’s. Als het contract eenmaal getekend is, wordt er niet veel meer gedaan om het groepsgebeuren te stimuleren, te versterken. Een gemiste kans.

Anderen halen bij wijze van spreken dan weer de eerste de beste in huis. En dan maar hopen dat het met één schamele, jaarlijkse groepsactiviteit allemaal wel in orde komt? Liefde is een werkwoord. Teambuilding ook me dunkt, elke dag opnieuw.

Het brengt ons bij een moeilijke afweging. Kiezen we voor de kandidaten met de meeste kwaliteiten, of voor diegene waarmee je het meest de befaamde ‘klik’ hebt. We brengen meer tijd op het werk door dan thuis, bij de mensen die we graag zien. We moeten almaar langer werken vertelt men ons. Als je jarenlang hetzelfde kantoor moet delen, kan je toch maar beter een beetje een goed gevoel bij mekaar hebben? Het zal de resultaten positief beïnvloeden. Moeilijke afwegingen. Aan kwaliteit kan je werken, aan teamspirit ook, maar toch iets minder?

En om dan toch de vergelijking verder te zetten met de sportwereld. In vele sporttakken is het een ongeschreven wet om na een periode van drie jaar de coach te vervangen. Omdat dan de chemie tussen leider en ploeg uitgewerkt zou zijn.

Bedrijven denken misschien op iets langere termijn, maar toch is het iets om over na te denken. Moet ik me, na 8 jaar, zorgen beginnen maken? Ik troost me met de gedachte dat Sir Alex Ferguson enkele decennia lang Manchester United naar ongekende successen leidde.

Ondernemen is geen wetenschap! Ik begin alvast wat opzoekingswerk. Niet naar een nieuwe job, wel naar boeiende activiteiten om mijn fantastische ploeg gedreven, gemotiveerd en hecht te houden.
 

Gepost op 30 januari 2014

cadeauEen blog schrijven met de kerstverlichting die op de achtergrond staat te flikkeren, de nieuwe sjaal aan de kapstok en een pak wenskaartjes op de kast. Het is in dit kader oppassen geblazen dat deze tekst niet teveel overhelt naar de kersttoespraak van de koning, of de eindejaarsconference van Geert Hoste.

Je kan van deze twee voorgaande zeggen of denken wat je wilt, ze maken wel werk van hun wensen. Dat is de meerderheid van de mensen niet gegeven. Vrienden en vriendinnen die je al jaren kent, komen niet verder dan dat ze je een gelukkig jaar wensen. Al dan niet in voorgedrukte tekst. Is dit erg? Totaal niet. Het is het kaartje 'an sich' -ludiek of cliché- dat telt. Wat een gelukkig jaar zoal inhoudt? Dat mag je zelf invullen. En dat is nog niet zo slecht! Want geluk is voor de ene misschien net het meisje van zijn dromen vinden. Voor de andere is het misschien net het afgeraken van zijn voormalige droommeisje? Of is deze zinsnede net iets te cynisch voor de tijd van het jaar?

Op deze joblog kan ik ongetwijfeld vele werkzoekende de job van hun leven wensen. Maar ook een groot deel van de lezers een andere job, of heel even geen job -gelet op de syndromen van burn-out, pestgedrag op de werkvloer en sociale conflicten allerlei.

Mijn bompa was een krak in wensen. Wat je hem met Nieuwjaar ook wenste, hij repliceerde steevast met ‘vansgelijke’. Hij hield van de eenvoud, schitterend! In die tijd is het nooit in me opgekomen om hem eens eerst aan het woord te laten op 1 januari.

In de grote managers-school zouden ze tijdens de lessen wellicht de tip geven om mijn wensen SMART te maken: Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdsgebonden. Het is de oefening waard.

Jaren terug wenste ik mezelf -en velen met me- tijdens de eindejaarsperiode in de buurt van Gasthuisberg een gezond lijf toe. Redelijk specifiek en meetbaar. Ook wel acceptabel en absoluut tijdsgebonden. Hoe sneller, hoe beter. Het realistische was het grote vraagteken. En die ene vriend of vriendin wens ik die nanoseconde van intens geluk. Dat ene superkorte moment dat er zoveel warmte door je lijf stroomt als dat ene onbereikbare meisje/jongen (schrappen wat niet past) je kus beantwoordt. Ook weer redelijk specifiek, maar het realistische is wederom iets minder zeker. Daarom dat het wensen zijn?

Iemand iets wensen impliceert wel wat betweterigheid. Want van hoeveel mensen weten we waar ze écht nood aan hebben of naar verlangen? Neen, wensen zijn maar wensen. Net zoals in het bedrijfsleven moet je dus af en toe niet teveel nadenken. Blijf gewoon bij je eigen stijl. Smart is een auto, en volg je buikgevoel. Zo zal je heel ver geraken. Kies of schrijf een kaartje, en plak er een zegel op. Voor de jonge lezers: een sms of mail mag ook!

We sluiten dus af zonder specifieke, meetbare, acceptabele wensen enzovoort, enzovoort.
Wens jezelf al het goede dat je nodig hebt, en heel slim antwoord ik ‘vansgelijke’.
 

Gepost op 7 januari 2014