U bent hier

Bedrijfsleider Tim - juli 2014

‘Ik snap echt niet wat jullie daar allemaal zo plezant aan vinden!’ Natuurlijk heeft mijn moeder nog maar eens gelijk. Al meer dan 20 jaar trekken we bij het begin van de zomervakantie vol enthousiasme op bedevaart naar die weide in Werchter. En ja, het wordt elk jaar drukker, de drankjes kosten er teveel, de wc’s stinken, de camping puilt uit van de luidruchtige Nederlanders en de parking ligt echt niet bij de deur. En toch.

Heeft dit alles ook maar iets te maken met de werkvloer, of met het zoeken naar een geschikte job? Weinig misschien. Maar misschien toch ook wel een beetje.

We moeten gelukkig niet kamperen op ons werk, en de toiletten zijn er proper. En als de drankjes in de bedrijfskantine 2.50 euro kosten -en je echt niets van thuis mag meebrengen- dan heb je echt wel reden tot klagen. Gelukkig hebben we vakbonden in ons land. En toch is klagen over de werkgever af en toe ‘bon ton’. Dat is jammer. Want de meeste werkgevers zijn echt niet de grote boze wolven waar ze voor versleten worden.

Het succesverhaal achter een geslaagde samenwerking op de werkvloer is en blijft er eentje van wederzijds begrip en respect. Als medewerker kan je niet altijd verwachten dat elk detail, of elke persoonlijke verzuchting sito presto wordt aangepakt. Elke mens is uniek, maar een beleid moet nu eenmaal keuzes maken, en dat is meestal gericht op de grootste gemene deler. En koken kost geld bovendien. Een moeilijk evenwicht in de praktijk, want ja, als bedrijfsleiders willen we echt toch vaak voor iedereen goed doen. En dat kan niet. Of je moest een eenmanszaak zijn.

Maar zolang de hoofdmoot van je job oké is, wees tevreden! Zolang de affiche van Werchter top blijft -Pixies waauw!- amuseren we ons. Aan de minder fijne details proberen we ons niet teveel te storen.

Als CEO moet je natuurlijk wel luisteren naar je mensen. Vegetarische maaltijden in de kantine, een radio op kantoor, een beter kopieerapparaat, het zijn vaak kleine dingen die een mens op de vloer gelukkig maken. Simpel, goedkoop en de job-tevredenheid vaart er wel bij. En ja, ook daar doen Herman en zijn ploeg hun best. Een voorbeeldje: twintig jaar geleden aten we een hamburger of een friet. Nu laveren we van wraps, naar mosselen en oesters richting noodles, lasagne en, topper, aardbeien met slagroom! Om maar te zeggen, we evolueren stap voor stap. Als iedereen een beetje positief blijft.

Na vier dagen in een land van dansen, springen, flirten, zingen, verbroederen en meer calorieën dan Sonja Kimpen kan tellen, is het nu rustig bekomen in de echte wereld. Ik voel me een serieus pak ouder dan ik werkelijk ben, maar als je de prestaties van de heren Vedder en Black op gevorderde leeftijd op het podium hebt gezien…dan is dat helemaal niet zo erg. Dan weet ik dat het beste nog moet en kan komen. Absoluut!

Herman -en al die andere boeiende, aangename en sexy mensen met jumpsuits en kaplaarzen- tot volgend jaar!
 

Gepost op 23 juli 2014

ijs met aardbeienIn zonnige vakantietijden, op een terras, met uitzicht op een landschap of een opwaaiende zomerjurk, durft een mens al eens weg te dromen. Over verleden en toekomst. Over hoe het zover is kunnen komen. Over wat als… Om het onderwerp te voeden, raadt deze blogger de filmprent ‘Sliding doors’ aan. Een parallel verhaal over een protagoniste die de ene keer net wel, en de andere keer net niet haar trein haalt. En over hoe deze gebeurtenis de rest van haar leven ingrijpend verandert. Intrigerend!

19 jaar geleden werd mijn leven plotsklaps, maar definitief, overhoop gehaald. Er werd gehuild, gescholden en met boeken gesmeten. Een wanhoopspoging, het nodige doorzettingsvermogen, wat menselijkheid vanuit de school en een portie geluk later slaagde ik dan toch voor mijn examens. Tegen alle verwachtingen in. Wat volgde was een fijne startjob, het ontmoeten van geweldige mensen en ondertussen een bloeiend bedrijf. Om maar even 19 jaar in 1 zin samen te vatten.

Maar wat als ik die boeken 19 jaar geleden door het raam had gekeild in plaats van tegen de muur? Mijn leven had er totaal anders uit gezien. Beter? Slechter? Wie zal het zeggen? In elk geval wel anders. Wat niet wegneemt dat ik uitermate tevreden ben met de richting die het is uitgegaan. Enkel als koningskind ligt je toekomst zo ongeveer vast. Voor alle andere gelukkigen is de toekomst het resultaat van bewuste en onbewuste keuzes. Dat zijn ineens zware denkpistes, zo op dat zonnige terras met een gin tonic -ja, ook bloggers doen af en toe mee met een hype.

Op café al dan niet dat laatste pintje afslaan? Wat als je in dat laatste kwartier aan de toog de vrouw of man van je leven ontmoet? Of wat als je de ochtend nadien daardoor niet op tijd wakker bent, te laat komt op het werk en vervolgens ontslagen wordt? Of nog fatalistischer: dat ene extra pintje brengt je misschien wel op het verkeerde moment op een verkeerde plaats, zodat je betrokken raakt in een verkeersongeval?

Tot zover de onbewuste keuzes. Vaak heb je de sleutel natuurlijk wel zelf in handen. Ook op werkvlak. Niet tevreden met je huidige collega’s of baas? Ga op zoek naar een andere job. Jaloers op het onderwijzend personeel die een ganse zomer tijd hebben om te verbeteren en hun lessen voor te bereiden? Volg een opleiding en ga ervoor! Je loon niet hoog genoeg? Laat zien dat je meer waard bent.

Maar nu is het dus even zomertijd. De temperaturen net iets hoger, het ritme net iets trager. Mijn eerstvolgende keuze -onbenullig tot en met- gaat over een coupe aardbeien: met of zonder slagroom? Met uiteraard! Kiezen voor meer is altijd fijner dan voor minder. Dus nog een gin-tonic graag…
 

Gepost op 10 juli 2014