U bent hier

Bedrijfsleider Tim - augustus 2014

De juiste timing. Het gaat soms om fracties van een seconde. Vraag het aan de dirigent van het orkest. Vraag het aan de man die net te lang aarzelde toen zijn vrouw vroeg of hij haar nog graag zag.

Ook in je professioneel leven is timing van cruciaal belang. Net als kennis van de dt-regels, straalt het op tijd komen voor afspraken, vergaderingen en feestjes een vorm van professionaliteit en respect uit. Tien minuten te laat op een vergadering waar tien mensen zitten te wachten? Dat is 10 x 10 minuten niets doen. Tel uit je winst. Je personeel toespreken? Timing! En áls je spreekt, weet dan wanneer welk woord op het andere volgt, of wanneer een stilte past.

Timing is ook van cruciaal belang als je het toneel wil verlaten. Dit is niet de plaats om een euthanasie-debat te voeren, maar ook daar, timing.

Neen, wanneer stop je met je job? In de huidige economische context is het niet makkelijk om zomaar een nieuwe uitdaging te zoeken. Maar toch. Kijk even rond je! Hoeveel collega’s heb jij die jaren geleden hun arbeidsvreugde, uitdagingen en energie met de papiermand aan het poetspersoneel meegaven? Geen greintje goesting meer! Is het dan niet beter de eer aan jezelf te houden in plaats van bij de eerstvolgende reorganisatie zelf bij dat huisvuil gezet te worden?

Dezelfde redenering is trouwens van toepassing op heel wat liefdeskoppels. ‘En als ik dan onszelf bezie, enkel nog dansend op het ritme van de sleur, dan denk ik, hé, soms is 1 plus 1 zelfs geen twee.’ Om er even wat poëzie tussen te smijten. Ook in de liefde is de eerste kus, het samenwonen, kinderen, maar ook het elkaar loslaten een kwestie van de juiste timing. Niet te vroeg, niet te laat. Het bespaart je veel negatieve energie en verloren tijd.

Als ambitieuze leidinggevende kan het verhaal ook een andere wending krijgen. Je zit op een sneltrein naar succes. Alles gaat goed, de cijfers door het dak. Kan het steeds beter? Of stop je op het juiste moment om een nieuwe uitdaging aan te gaan? Niets is zo vergankelijk als succes. Want de winnaar van straks, is wie gisteren verloor, want er komen andere tijden. Boudewijn De Groot! De eisen voor de succesvolle medewerker liggen steeds hoger. Gisteren bleek super, vandaag is het allemaal vanzelfsprekend. En de valkuil van het jaar of het project teveel. In de ratrace is er geen tijd om te wachten op hen die ouder, trager of even minder goed zijn. Ook al heb je een palmares om u tegen te zeggen. Een topschutter mag toch niet eindigen op de reservebank? Het lef hebben om te stoppen, over te stappen of jezelf heruit te vinden, het is een kwaliteit.

Stoppen voor er vriendelijk gevraagd wordt of het geen tijd is om de jeugd kansen te geven? Van die periode ben ik hopelijk nog enkele jaren verwijderd. Maar dit alles is ook relatief. Rimpelige rockers van 70 op een podium, het kan iets schrijnend, grappig en zielig hebben. Maar The Rolling Stones bewijzen nog steeds dat het kan. Ieder kiest in eer en geweten zijn of haar moment.

Voor deze blog bij deze, STOP!
 

Werkgevers ergeren zich aan nep-sollicitanten. Werknemers-organisaties ergeren zich aan vacatures die er geen zijn, en aan werkgevers die niet reageren op sollicitaties. En ik erger me aan sollicitanten die zelfs de naam van ons bedrijf verkeerd schrijven. Om nog maar te zwijgen van de regels van dt. Het is al enige tijd geleden dat ik ben afgestudeerd, maar worden die regels eigenlijk nog toegepast? Of heb ik ergens iets gemist?

Mag een mens zich eigenlijk ergeren aan dt-fouten? Als de loketbediende van de bank gewoon erg vriendelijk is en mij op tijd en stond correct op de hoogte houdt van mijn aanvraag voor hypothecair krediet, is dat dan niet voldoende? Is die dt-fout dan een doodzonde? Natuurlijk niet. Maar als bedrijf wil je toch wat professionaliteit uitstralen. Of is enige imperfectie wel sympathiek?

Misschien waren de kandidaten die bij onze bedrijfsnaam de mist ingingen de betere van het lot. Maar je moet ergens beginnen bij een selectie. Meer dan honderd waren het er deze keer weer. Een teken aan de wand dat de economie nog altijd niet op volle kracht aantrekt. En hopelijk ook een signaal dat we een erg aantrekkelijk bedrijf zijn om voor te werken.

Of er nog dingen zijn waar deze blogger zich aan ergert? Vier richtingaanwijzers! Egoïsme in de meest onversneden vorm. Alle anderen zullen wachten omdat ik te lui ben om een echte parkeerplaats te zoeken. Even snel sigaretten halen… en dan zijn die sigaretten nog slecht voor de gezondheid ook.

Er zijn mensen die zich aan alles ergeren. Aan kermiswagens en dj’s. Of aan ijverige advocaten die pleiten voor de ergerende medemensen. Verdraagzaamheid iemand? Niet te vinden in mijn eigen achtertuin. Er zijn ook mensen die zo onverschillig zijn dat ze zich nergens aan ergeren. Ergerlijk toch?

Al bij al valt het nogal mee met mijn persoonlijke ergernissen, maar toch. Later dit jaar starten we op het werk met een cursus mindfulness. Minder piekeren, meer ‘zen’ in het hier en nu. Niet omwille van de hype, maar omdat we geloven in alle initiatieven die de wereld -en dus ook ons bedrijf- aangenamer maken.

In afwachting ergeren we ons nog wat aan veel te trage chauffeurs, koude chocomelk met ijsblokjes (not done!), de onvriendelijke madame van de broodjesbar (neen, geen slechte dag, ik kom er vaak), de files, mensen die hun beloftes niet nakomen, mensen die nooit iets zomaar doen, mensen die zichzelf niet kunnen relativeren…

Zo eens goed ergeren, eigenlijk doet het ook wel een beetje deugd. Dus aan allen hiervoor beschreven: een serieuze dankjewel! Geniet van de zomer!
 

Gepost op 5 augustus 2014