U bent hier

Bedrijfsleider Tim - december 2014

Jongetje droomt, foto shutterstockVoetbalheld noch rockster is deze blogger geworden. De traptechniek van Luc Nilis, de bril van Bono, de flair van Georges Grün, het wit kostuum van Daan, het virtuoze van Lozano of de podiumposes van Tom Smith. Het had wat geweest. Maar... nu is het ook wel wat. Tim is tevreden!

Het verschil tussen de rockster en de hedendaagse leidinggevende? Communicatie!

We spreken 30 juni 2000, Roskilde, Denemarken. Ik vier er uitbundig mijn tweede leven terwijl negen andere jonge mensen verpletterd worden op het nummer ‘Alive’ van de Amerikaanse groep Pearl Jam. Op die plek, op dat moment, ontmoet het noodlot het cynisme. Dans des duivels. Toch gaat het festival verder. Met bloemen en kaarsjes op de achtergrond brengt Lou Reed luttele uren later een versie van ‘Perfect Day’. Onwezenlijk. Vreemd. Verwarring. Ontzetting. Een ode aan de liefde en de vriendschap die de festivalgangers op de been moet houden? Totale onverschilligheid? Of een aanklacht tegen wie dan ook terwijl hij strak spelend ‘You are going to reap just what you sow’ blijft herhalen? We kunnen het Mr Reed niet meer vragen. Grote helden worden zelden oud. Daarom moeten we blijven dromen Mia.

Maar communicatie dus! De hedendaagse leidinggevende kan het niet maken om zijn mensen te laten gissen, en dan hopen dat ze juiste richting uitlopen. Dan krijgt hij wat hij zaait: ontzetting en verwarring. Neen, de leidinggevende van vandaag beschikt liefst over een duidelijk plan, met een richting. En een verklaring waarom die richting wordt gekozen. Voor de medewerkers die vragen 'waarom?'. Dat zijn de goei! Als extraatje: een persoonlijke benadering. Zich verstoppen in zijn ivoren toren na een snelle presentatie? Bij voorkeur niet! Een uitleg op maat met persoonlijke accenten. Dat zal de motivatie en resultaten van de medewerkers aanscherpen. Aanwezig zijn, zich laten zien. Ook als persoon achter de functie. Niet simpel, wel noodzakelijk.

Uiteraard is het voor leidinggevenden soms gekkenwerk. Daarom moeten ze zich laten omringen met de besten. Slechts uitzonderingen kunnen het helemaal alleen. Dat hebben voetballers, rocksterren en succesvolle leiders dan weer wel gemeen. Georges Grün had de voorzet van Gerets. Daan heeft zijn Isolde, Bono rekent op The Edge. Met dat teamwork kom je tot mooie dingen. Ook al is de theorie net iets simpeler dan de praktijk.

Deze blog schrijven is gelukkig een simpelere opdracht, en perfect alleen te verwezenlijken. Op het einde van dit jaar kijk ik rondom mij naar een geweldig mooi team, achterom naar belangrijke mensen die er niet meer zijn, en vooruit naar fijne feesten, grote plannen en machtige dromen. Ook al gaan die niet meer over voetballer of rockster worden…
 

kerstbalHij is het type zakenman van lang geleden. Zelfbewust, lak aan wat mensen van hem denken, empathie staat niet in zijn woordenboek. Honderden medewerkers heeft hij aangeworven. En steevast stelt hij op het einde van elk sollicitatiegesprek dezelfde vraag: “Welk geheim van jou moet ik zeker weten voor je hier aan de slag gaat?” Verbaasd vraag ik uitleg over de creatieve insteek van deze sollicitatie-afsluiter.

“Sommigen reageren verbaasd. Anderen zeggen dat ze geen geheimen hebben. Dat vertrouw ik niet. Te brave mensen hebben vaak de grootste geheimen. En als ze zich anders voordoen dan ze zijn, wil ik ze niet in mijn bedrijf.”

En als ze een geheim delen?

“Dan is het een beetje inschatten. Ik hou niet van mensen die een ‘braaf’ geheimpje verzinnen. Zoals het type sollicitant dat op een VDAB-opleiding leert hoe een negatieve eigenschap positief te brengen. Nee, ik wil iemand met meer ballen aan zijn lijf. Met meer lef! Ja toch?"

Hij vraagt bevestiging van zijn denkwijze. Ik zwijg. Hij gaat door.

“Soms krijg ik de gekste verhalen. Een man biechtte eens heel eerlijk op dat hij zijn vrouw bedroog. Hij mocht starten. De jonge kerel die toegaf dat hij zijn leidinggevende een slag verkocht omdat de stress hem teveel werd dan weer niet.”

Geamuseerd luister ik toe. Wat een vreemde man. De verleiding wordt te groot. Ik moet het hem vragen: “Wat is uw geheim dan?"

Nu is het zijn beurt om verbaasd te zijn. Hij zwijgt, zijn ogen priemen uitdagend. Ik lach onwennig. In gedachten beleeft hij zijn geheim, daar ben ik zeker van. Maar hij zwijgt en denkt het zijne over die rare snuiter tegenover hem. Sommigen vinden het fijn om verbaal over en weer te pingpongen, anderen spelen liever alleen voor een publiek.

Aan alle werkzoekenden die al eens omver werden geblazen door bizarre sollicitatievragen: ik snap het onbegrip, de frustratie! Elke recruteerder heeft zijn stokpaardjes en voorkeuren. Soms zijn ze relevant. Soms in de verste verte niet. Jammer genoeg is er momenteel niet voor elke werkzoekende een job. En jammer genoeg kan je nooit 100% zeker zijn dat de beste kandidaat gekozen wordt. Buikgevoel en persoonlijke voorkeuren spelen altijd mee. Recruteerders onderwijzen niet het heilige evangelie. Alleen weegt een afwijzing vermoedelijk dubbel zo zwaar na bizarre sollicitatievragen over geheimen.

Ik hoef niet te solliciteren, maar ik geef toe: in de file op weg naar huis denk ik toch even na over welke geheim ik zou delen…
 

Gepost op 2 december 2014