U bent hier

Bedrijfsleider Tim - juni 2015

Vrijdag 19 juni vieren we de ‘Dag van de thuishulp’. De inzet van meer dan 100.000 thuishelpers wordt dan extra in de kijker gezet. Ook in ons dienstenchequebedrijf zijn we al een ganse week in de weer met honderden boeketjes en handgeschreven kaartjes met een persoonlijke boodschap. Omdat we onze collega’s oprecht waarderen en graag zien.

In ons organigram staan de thuishelpers letterlijk en figuurlijk bovenaan. Wij vieren elke dag ‘Dag van de thuishulp’. Een hartelijke begroeting, écht tijd maken voor een babbel, een luisterend oor, een onverwacht compliment… Wij geloven dat dat het verschil maakt tussen het ene dienstenchequebedrijf en het andere. Dat dat de job net iets leuker maakt. En dat dat ook onze klanten meer tevreden maakt, want zij krijgen een gemotiveerde kracht.

Ook onze klanten proberen wij op deze Dag van de thuishulp -én tijdens de rest van het jaar- te motiveren om hun thuishulp graag te zien. Een vriendelijk woord, een briefje met een compliment, een smsje met een grote ‘smiley’, een praline bij de koffie, het mag zelfs een ‘vind ik leuk’ zijn. De vorm doet er niet toe. Het gaat om de boodschap. Wedden dat de kasten volgende keer net iets meer blinken?

Maar, dan komen de verhalen van klanten over thuishelpers die het minder nauw nemen met de job. De werkuren niet respecteren, vaak afwezig zijn om onduidelijke redenen, profiteren van de geboden pauzes tot zelfs nog ergere dingen toe. Ik geef toe, die verhalen zijn waar. Het gaat gelukkig om een zeer kleine minderheid, maar jammer genoeg zijn dit de verhalen die het snelste de ronde doen en de positieve verhalen overschaduwen. Een erg spijtige zaak.

Voor die kleine groep ‘stielbedervers’ heb ik maar één boodschap: jullie verdienen de complimenten en de aanmoedigingen niet. Jullie verdienen de ‘eretitel’ van thuishulp niet. Jullie kleine groep zorgt ervoor dat de grote groep van geweldig straffe madammen en meneren te weinig complimenten en appreciatie krijgt. Jullie zorgen ervoor dat de sector niet zo’n positief imago heeft. Jullie horen niet thuis in deze nuttige en mooie sector. Misschien is een andere job meer op jullie maat gemaakt?

Een goede thuishulp heeft een hart voor zijn klanten en zijn bedrijf, en werkt keihard. Daarom zijn het deze week bij ons dus hotdogs, cupcakes, bloemetjes en volgend jaar zelfs een gans weekend op stap met onze 700 medewerkers en hun gezinnen. Want wij zijn absoluut niet verzuurd en wij voeren een beleid op maat van onze top-ploeg thuishelpers. Wij blijven aan de weg timmeren om de anderen te overtuigen, te motiveren en mee te nemen in ons verhaal. Een toffe en succesvolle job maken we immers samen.

Heel het jaar door, maar zeker deze week, schreeuw ik het van de daken: onze thuishelpers zijn geweldig! Heel de wereld mag het weten. Laat jij het je thuishulp ook weten? We zien ze graag en doen er alles aan om ze zo goed mogelijk in de watten te leggen. Omdat ze dat verdienen. Vandaag, morgen en alle dagen daarna. Punt uit!

Gepost op 18 juni 2015

De musical is beter dan de film. Het leven van André Hazes wordt in ‘zijn’ film niet van de meest fijnzinnige en positieve kant belicht. Beide stukken kennen wel overeenkomsten: zijn vurige liefde voor de wel erg veel jongere Rachel, maar ook zijn angst. De man zette duizenden concertzalen in lichterlaaie, verkocht nog meer platen (ja in die tijd waren het nog langspeelplaten) en zovelen kweelden zijn teksten uit volle borst mee. En toch had André angst. Wat zouden de mensen vinden van dat nieuwe nummer? Ik moet me toch alweer bewijzen. Stel je voor dat ze het niets vinden. Zullen we ook deze keer genoeg tickets aan de man krijgen? Wat als de zaal Hazes gewoon beu is?

Ik ben iets minder bekend dan deze legendarische Nederlander -en ik zal hopelijk niet zo’n drankprobleem ontwikkelen- maar zijn gevoel van onzekerheid, van een klein beetje angst, vind ik heel herkenbaar. Jij ook? Wat willen we toch graag de goedkeuring en appreciatie van anderen. Over een project op het werk, de voorstelling van de nieuwe vriendin bij de vrienden en uiteraard die nieuwe visschotel die je voor het eerste klaarmaakt. Zelfs de meest zelfzekeren onder ons…

Achttien maanden werkte ik met diverse medewerkers aan een unieke campagne rond veiligheid op de werkvloer. Bloed, zweet en tranen, maar ook veel verschillende meningen, koerswijzigingen en aha-erlebnissen waren ons deel. Dan kwam de dag des oordeels. Diep in mijn hart was ik fier op het resultaat. Maar toch. Onze WOTCA-campagne die over veiligheid ging, kreeg een naam die verwees naar sterke drank. Blunder van formaat, of geniale vondst? De laatste dagen werd nog aan details geschaafd. Genoeg geschaafd? Het eindresultaat was origineel, creatief, verrassend en bovenal professioneel. Te anders? Te vernieuwend? Ongezien in de wereld van de dienstencheques? Die paar dingetjes die op het nippertje nog geregeld moesten worden, voedden mijn onzekerheid. Wat als…? Gelukkig waren de eerste reacties van het testpubliek oké. Trots en angst waren even weer in evenwicht. En toen kwam het punt waarop ik niet meer terug kon. De pers werd uitgenodigd, mijn beste relaties in het werkveld en collega’s waren er. Affiches hingen.

De lichten gingen aan, het publiek scandeerde ‘André, André’. Het eerste nummer, de eerste woordjes tot het publiek. Meezingmomentje met ‘Een beetje verliefd’. De eerste twee filmpjes werden losgelaten op het publiek. Een intieme versie van ‘De Vlieger’. Een afsluitend woord van de speciale gast van de dag en dan het allerlaatste bisnummer. De woorden stierven uit, het applaus volgde. Nog twee seconden afwachten of het niet gewoon uit beleefdheid was. NEEN, natuurlijk niet. De complimenten waren gemeend. De last van de schouders.

Dat hebben we verdorie goed gedaan. De Wotca-campagne is positief onthaald en kan gelanceerd worden. Ik deed het niet voor het applaus, wel voor de eer. Maar toch. Iedereen wil slagen, iedereen kent een beetje de onzekerheid en de angst. En wat dan nog! Het applaus was heerlijk, de afgang leerrijk. Bijna twintig jaar geleden kondigde ondergetekende die bekende soap-actrice voor een volle zaal helemaal verkeerd aan. De dasmicrofoon brak af en het licht ging te vroeg aan. De punten van de jury waren vriendelijk. Nooit zoveel geleerd als die avond. Details zijn belangrijk. En bovendien, het neemt nu de angst weg, want zo erg als die avond zal het wellicht nooit meer worden.

Hazes was geen held voor me, maar hij heeft wel mooie liedjes gemaakt. Mijn grote held is er al twintig jaar niet meer. Maar ondertussen ik ben weer vol zelfvertrouwen onderweg naar nieuwe uitdagingen, groei, efficiëntie, een jubileumjaar. Genoeg werk op de plank, onbevreesd vooruit nu!

Gepost op 2 juni 2015