U bent hier

Bedrijfsleider Tim - oktober 2015

Vier euro en twee minuten werk. Zo maakte ik van een vervolgafspraakje ooit een onvergetelijke date. Niet dat ik verdacht kan worden van een overdosis romantiek in mijn lijf, maar toch. Een zak met 50 theelichten, een doosje lucifers en een beetje tijd om alle lichtjes aan te steken. Meer was er niet nodig. Een verraste blik, een enthousiaste kus en ik vermoed dat ze zich zoveel jaren later die theelichtjes van 4 euro nog wel herinnert.

Zo maak je van iets gewoon, iets meer. Iets onvergetelijk of toch minstens iets met een goed gevoel. Het kost vaak niet veel moeite. Het kost niet zoveel geld. Ik vind het een gouden regel in beleid voeren. Met details maak je het verschil, maar je moet je engageren om een beetje moeite te doen en een beetje budget te besteden. En je moet ook een beetje durven. Misschien vond ze die theelichtjes wel wat ‘over the top’ of klef. Maar niet geschoten is altijd mis. En in de meeste gevallen draait het positief uit. Gewoon al omdat je laat zien dat je moeite doet. Moeite doen voor collega’s, klanten, leveranciers… Dat voelen ze! Denken we daar altijd aan in onze vergaderlokalen? Wij in ons dienstencheque-bedrijfje wel.

We sturen al onze collega’s elk jaar een verjaardagskaart. En we vergeten ook de verjaardag van hun indiensttreding niet. Oh ja, en de 700ste collega vieren we door ze alle 700 een pakketje zonnebloemen te sturen. Op het personeelsfeest was dat fotohokje toch de meerwaarde. Een handgeschreven kaartje met persoonlijke tekst bij de dag van de thuishulp. Onder elk mailtje met een vraag ‘alvast dankjewel’ schrijven. Details! Ik kan ze blijven opsommen. Iets heel gewoon proberen buitengewoon te doen. Zo kan je je onderscheiden van de rest.

Natuurlijk helpen die details niet als de fundamenten er niet staan, als de budgetten en de procedures niet kloppen. Je kan een mooie poster tegen de muur hangen om de barsten erin te verbergen, maar de poster zal het instorten niet beletten. Een gans jaar je medewerkers links laten liggen en hen dan in je nieuwjaarstoespraak uitgebreid bedanken, is een doekje voor het bloeden. Daar kan zelfs een gastoptreden van Clouseau niets aan veranderen. Je kan kiezen om enkel die 700ste medewerker een bosje bloemen te geven omdat dat goedkoper is. Maar door ze allemaal in de bloemetjes te zetten, bereik je een pak meer.

Liefde is een werkwoord, en dat is ondernemen ook. Elke dag keihard je best doen om geen barsten in de muur te krijgen. En eens die muren er staan, is het tijd voor posters, voor theelichtjes, voor bloemen… Zo krijg je een bloeiende onderneming, waar het aangenaam vertoeven is. In vakjargon heet dat ‘ mensgericht ondernemen’. Ik weet niet of je het kan leren. Het is niet zoiets als spreadsheets en debet/credit. In mensgericht ondernemen moet je de Excel-bestandjes soms even durven vergeten. Buikgevoel, empathie, laat je hart spreken.

Mensgericht ondernemen leer je niet uit een boek, laat staan uit een blog. Maar als je op elke vergadertafel een aantal theelichtjes zet, blijft het je misschien wel herinneren aan de tips uit deze blog.

Gepost op 26 oktober 2015

Eind september. Ik schrijf deze blog vanop een zonnig terras. Als de straat niet bezaaid was met vallende bladeren, zou het zomaar mei of juni kunnen zijn. Als herfst-type klaag ik niet. Zo’n nazomer of hippe ‘indian summer’, ik kan er absoluut keihard van genieten. Gisterenavond was er wel een kerstaflevering van The Simpsons op tv. Terrasje en Kerst. Een mens zou van minder in de war geraken toch?

Genietend van mijn cola zero, ben ik druk bezig met het uitschrijven van een publiciteitsactie voor april volgend jaar. Als dat is afgewerkt, moet ik dringend een concept kiezen voor de nieuwjaarsreceptie. Vuurkorven, warme chocolademelk en pannenkoeken of toch maar worstenbroodjes? Vooruitzien is een must. Qua budget is het zelfs niet verkeerd om nog verder dan een jaar te kijken voor investeringen, plannen en ambities.

Kan een bedrijfsleider dan niet één keer voluit genieten van een zomers, sorry, herfstig terras? Uiteraard wel. Soms wordt het tegendeel beweerd, maar bedrijfsleiders zijn ook maar mensen van vlees en bloed. Terrasje, drankje, portie gemengd en goed gezelschap. Onthaasten, even niet plannen. Het leven kan simpel zijn, maar we dwalen af.

Voor mij is genieten af en toe best moeilijk. Want er is altijd wel iets te doen of af te werken. En er is altijd iets dat nog beter kan, of moet worden. Perfectionistisch moet je toch wel een beetje zijn, niet? Iemand een burn-out om de hoek zien loeren? Op het moment dat de positieve jaarcijfers bekend worden in het najaar -en ik moet stralen van tevredenheid- zit ik volop in de waan van de dag, en van misschien wel een tegenvallende start van volgend jaar. Resultaat: de positieve cijfers worden net iets te snel in de kast gezet, zonder een momentje om even alle medewerkers proficiat te wensen en een glaasje te drinken. Zonder even -met een glimlach op de lippen, de ogen dicht- achterover te leunen in die bureaustoel. En als dat volgende voorjaar dan toch goed meevalt? Dan ben ik waarschijnlijk alweer wat ongerust over het najaar.

We zijn nu een week verder, en het is écht herfstweer. De verwarring is weg. Het waait, het regent, het is vroeg donker. Ik ben een gelukkige ziel, want verwarring is niet nodig. De cijfers van vorig jaar én dit jaar zijn veelbelovend. En ook in die van volgend jaar zie ik serieuze mogelijkheden. Maar ik ben realistisch en besef dat het niet vanzelfsprekend is. Ik blijf perfectionistisch. Misschien ligt het aan mijn opleiding mindfulness eerder dit jaar, maar mijn tip voor het najaar is: welke job je ook hebt of zoekt, plan een beetje, maar geniet van elke dag en van elk resultaat, met volle teugen. En van elk terrasje, of het nu regent of de zon schijnt. Schol!

Gepost op 9 oktober 2015