U bent hier

Bedrijfsleider Tim - april 2016

Ik vind dat het hoog tijd is om nog eens op café te gaan. Omdat het plezant is. Maar ook omdat het nuttig en noodzakelijk is: de boog kan niet altijd gespannen staan.

Tegenwoordig is het mode om het altijd drukdruk te hebben. Ik denk echter dat mensen die altijd bezig zijn of voortdurend onder stress staan, niet altijd de juiste beslissingen kunnen nemen. Daarvoor moet je af en toe ontspannen en jezelf rust gunnen. Om je zo terug op scherp te zetten. Decompressie als basis van succes. En dat kan op vakantie, al sportend in het bos, maar zeker ook op café. Daar doe je vaak waardevolle inspiratie op bij mensen die je ontmoet aan de toog.

De vorige keer dat ik bloggewijs op café ging, was dat met Louis Van Gaal, Wouter Torfs en Bart Peeters. Nu kies ik voor Michel van den Brande, Harry Schurmans en Jan Kriekels. Een eigenzinnig maar succesvol trio uit één van de meest besproken tv-programma’s van de laatste jaren: ‘The Sky is the Limit’. Tegenwoordig noemen ze dat programma een ‘guilty pleasure’, maar een paar jaar geleden stemde ik bewust en geïnteresseerd af op de eerste aflevering. Ik hoopte toch wat op te steken van al die succesvolle mensen. Een tv-programma leek me ook beter verteerbaar dan nog maar eens een managementboek of een seminarie. Het draaide toch iets anders uit.

De drie heren van hierboven zijn inderdaad allemaal succesvol, maar niet onbesproken. Onbeholpen liefdesperikelen, extravagant gedrag met drank en auto’s en af en toe een uitspraak die tal van wenkbrauwen doet fronsen… Het is maar een kleine bloemlezing van waar het tijdens het programma rond draait. Niet meteen dingen die je iets bijleren op bedrijfsvlak.

Maar: toeval bestaat niet. Die mensen zijn echt wel om bepaalde redenen succesvol. Hoe motiveren ze hun personeel? Hoe behouden ze hun geloofwaardigheid ondanks het uitvergroten van hun kleine kantjes op tv? Hoe denken ze over voorbeeldgedrag? En hoe ziet hun leven eruit als de camera’s niet draaien? Dat zijn dingen die ik graag te weten wil komen. Het kan een lange avond worden als ze hun tips op me loslaten en ik hen de oren van het lijf vraag.

Vorige keer koos ik voor een bruin café. Misschien zoek ik met deze heren toch beter een chique etablissement op? Zouden ze raar opkijken als ik een koude chocomelk bestel in plaats van champagne, wodka of gin-tonic? Of zouden ze die eigenheid juist appreciëren? Zolang er geen camera’s bij zijn vind ik het allemaal top. Want laat één ding duidelijk zijn: deze blogger hoort op geen enkel  vlak thuis in ‘The Sky is the Limit’!

Gepost op 8 april 2016