U bent hier

Bedrijfsleider Tim - juli 2016

mojito

Ervaren medewerkers zijn te duur en jonge werkkrachten hebben geen ervaring. Het is een cliché dat nog steeds leeft op de arbeidsmarkt. Terwijl: volgens mij heb je net vooral een goede en juiste mix nodig om je onderneming te laten bloeien. Diversiteit houdt je scherp en verbreedt je invalshoeken. Een bedrijf moet goed gemixt zijn, zoals een lekkere mojito. En er mogen best wat 'speciallekes' bij zijn. Want geef toe, zo'n parasolletje en suikerrandje geven toch net dat ietsje meer? Ik spreek uit ervaring: in mijn dienstenonderneming werken mannen en vrouwen tussen 19 en 69 jaar van maar liefst 42 nationaliteiten. Goeie cocktail, en vooral: geweldig boeiend!

Er wordt wel eens gezegd dat we te veel belang hechten aan ervaring. Is werkervaring dan niet belangrijk? Toch wel, maar volgens mij is vooral levenservaring een absolute troef. Recent hoorde ik het verhaal van ex-veldrijder Sven Nys. Een jonge toeschouwer had bier naar hem gegooid. Nys spelde hem de les, en werd de hemel in geprezen voor z’n reactie. De jongen moest door het stof. Een paar jaar eerder reageerde collega-veldrijder Bart Wellens bij een soortgelijk incident met een trap. Resultaat: een schorsing voor de sportman en de toeschouwer ging vrijuit. Het zal wel met persoonlijkheid te maken hebben, maar volgens mij ook met ervaring. Zou Nys een paar jaar geleden niet anders gereageerd hebben, denk je?

Of: ik hoorde onlangs een familielid het woord nemen in uiterst moeilijke omstandigheden. Wijs, waardig en met de juiste toon. Ik ben er nog steeds van onder de indruk. Waren die woorden twintig jaar geleden hetzelfde? Ik vermoed van niet. 

En toch kom je ook met jong enthousiasme heel ver. Dat mag gerust met wat overmoed, dat hoort erbij. Net zoals fouten maken. Je leert het snelst door tegen de muur te lopen. Ik kan het weten. Ik zou er een hele blog, wat zeg ik, een heel boek over kunnen schrijven!

Beide doelgroepen, jong en oud, hebben hun troeven. Nu mijn veertigste verjaardag achter de rug is vraag ik me soms af bij welke groep ik hoor. Het lijkt me vrij duidelijk: in mijn hoofd ben ik nog altijd 22. Ik kom dus nog altijd in aanmerking voor de banenplannen voor de tewerkstelling van jongeren. Ja toch?

Gepost op 28 juli 2016

Ik ben een nieuwsgierige man. Misschien dat ik daarom ooit voor journalistiek koos. En misschien ook daarom dat ik tien jaar geleden een vaste benoeming bij de overheid vriendelijk terugstuurde. Het was tijd om, nieuwsgierig als ik ben, nieuwe horizonten te verkennen.

Toch kent m’n nieuwsgierigheid grenzen. Politiek, bijvoorbeeld. Daar waag ik me niet aan. Heb ik dan geen mening? Natuurlijk wel. Wil ik die mening bijschaven tijdens de zoektocht naar een compromis in functie van het algemeen belang? Toch maar niet. Ik heb er niet genoeg geduld voor. Ik vind het wel geweldig dat anderen zich geroepen voelen om hun dorp, landsdeel of staat te dienen door in de politiek te gaan.

Die politici, we maken ze het ook niet gemakkelijk. Elk jaar klagen en zagen we ons een ongeluk –ja, ik ook- bij de belastingaangifte over het bedrag dat we moeten ophoesten. En enkele maanden later  feesten we omdat we zoveel geld hebben ingezameld voor goede doelen. Terwijl… het gaat toch om dezelfde centen? Als we zelf kunnen kiezen wat er met ons geld gebeurt worden we gelukkiger, lijkt me. Het doet me denken aan het model van Karasek, waarbij werknemers zelf mogen kiezen hoe en wanneer ze hun werk doen. Ook dat brengt geluk. Simpel maar doeltreffend!

Dat model toepassen op onze belastingen is misschien nog niet zo’n gek idee. Ik zie het al voor me: een nieuw vakje op de aangifte. Daar kunnen we aanduiden naar welk doel of departement onze centen moeten gaan. Anno 2016 kan dat misschien zelfs met een liveshow op tv, waarbij je per sms kan stemmen? Onze beleidsvoerders zouden nog beter hun best doen om positieve projecten uit te dokteren en in mensentaal uit te leggen. Resultaat? De weerstand tegen belastingen vermindert en er zijn achteraf minder subsidies nodig. Wie weet levert het wel goede televisie op. Beter dan ‘Mijn lief is vrijgezel’, ik zeg maar wat.

Ik weet ook wel dat  het idee hierboven simplistisch en idealistisch is. Maar een idee hoeft toch niet ingewikkeld te zijn? Kijk maar naar het model van Karasek. Of je nu op kantoor zit of ergens op een terrasje: denk er eens over na. Wie doet mee?

 

Gepost op 27 juli 2016