U bent hier

Bedrijfsleider Tim - januari 2019

Het was pas tegen het einde van dag twee in Lapland, na ruim 30 wandelkilometers, dat het me begon te dagen. Niemand van ons was ooit op dit pad geweest en toch volgden we gedwee het spoor van diegene voor ons.

We dachten niet na over de snelste, makkelijkste of veiligste passage tussen de keien, rotsen, riviertjes. Gewoon volgen!

Bepaal je als leider zelf het tempo en het pad, dan volgt je team, kuddegewijs, zonder nadenken. Maar zonder ogen op je rug heb je geen zicht of iedereen ‘mee’ is.

En als kwetsbare leider moet je ook beseffen dat je zelf niet altijd de beste oplossing aanreikt. Het is dus essentieel dat iedereen meedenkt.

Loop je achteraan de groep, dan heb je wel zicht op de groep, maar minder invloed op het tempo. Je kan ze fouten laten maken, dat wel. ‘Experience first, label later’, een mooie leerschool.

Maar in het bedrijfsleven heb je niet altijd de ruimte om grandioos te mislukken of met het hoofd tegen de muur te lopen. In Lapland soms wel, maar ook niet altijd. Je wil tenslotte met evenveel teamleden aankomen als je vertrokken bent.

Ons pad was aangeduid met gemarkeerde rotsen. Maar als je van het pad afweek, ontdekte je soms het meest fantastische uitzicht, de ruwste rivierbedding en… het schattigste rendier.

Naar mijn bescheiden mening moet je ook in het leven van alledag van het pad durven afwijken.

Zo gingen we met ons ganse bedrijf, 2000 mensen, eens samen op weekend.

En afgelopen zomer viel ik in het midden van de nacht met drie kilo kersen binnen bij een relatief onbekende, maar erg speciale jongedame met een serieuze waauwfactor.

Los van de uitkomst van beide initiatieven, nu en in de toekomst, blijven het fantastische en memorabele momenten die het leven en het ondernemen, kleur, pit en passie geven. Van het pad afgaan en durven. Ik blijf het af en toe doen.

De zware wandeltochten waren zuiverend voor het hoofd, louterend voor de geest en versterkend voor het lichaam.

Onderweg was het soms stil en waren er soms oorverdovend intense gesprekken. Als leider kan je nooit overal zijn, maar dat is ook niet nodig. Het team redt zich wel.

Wat je wel kan doen is vooraan wijzen op risico’s, achteraan polsen of alles nog onder controle is en halfweg gewoon eens checken of iedereen blij en tevreden is.

Je kan zwijgen en er gewoon zijn, je kan luisteren of zelf advies geven en… je kan Hans Teeuwen imiteren.

Een moderne leider mag en moet mobiel zijn, zowel naar positie, vorm en inhoud. Mobiel leiderschap, ik ben ervoor gewonnen, dankzij een wandeltripje in Lapland! Ook out-of-the-box dus!

Gepost op 17 januari 2019

Op dag twee van onze expeditie door Lapland kregen we 25 kilometer heuvelachtig parcours voor de kiezen. Met een heftig Ronde van Vlaanderen-weertje, een strakke wind en genoeg regen, was dit het ideale moment om het hoofd leeg te maken, gedachten te ordenen en te mijmeren over heden, verleden en toekomst. En ondertussen blijven stappen, blijven gaan.

Het gebrek aan www-afleiding, de overvloed aan stilte en de adembenemende landschappen zonder auto’s en andere mensen brachten me tot filosofische inzichten over ondernemen. De metaforen vulden mijn notitieboekje.

De wandeling was best heftig. Ik wist nu waarom we absoluut wandelstokken moesten meenemen. De eerste vermoeidheid sloeg toe, maar de goesting overklaste de zware benen.

De aankomst van de dag lag de hele tijd in het zicht, maar bleef ver weg. Les één van de dag: blijf niet teveel focussen op het doel ver weg. Op de weg ernaartoe hebben we ook mooie toppen met fantastische uitzichten gerond. Ook van die tussenstappen moet je durven genieten. Het uitzicht en het gevoel waren er super.

Ons bedrijf telt nu bijna 1000 collega’s, maar je kan er zeker van zijn dat we ook al die andere honderdtallen met trots gevierd hebben.

In Lapland ‘vierden’ we de toppen van de dag met een stukje chocolade, een worstje of een granenreep. Iedereen deelde, iedereen blij.

Les nummer twee: de echte obstakels liggen vaak net voor je voeten. Een losliggende steen, een glad knuppelpad. Om de top ver weg te bereiken, moet je de hindernissen dichtbij overwinnen.

Geen twee zonder drie. Toen we een rivier overstaken, was ik erg voorzichtig. Ik checkte of mijn rugzak nog vastgegespt was en tekende in gedachten het parcours uit.

Op het lichtverende, vlakke knuppelpad daarna ging het vlotter. Ik begon stevig te stappen en zong uit volle borst Will Tura’s Noorderwind mee.

Geloof het of niet: net op dat makkelijk stuk ging ik onderuit. De rendieren moeten raar opgekeken hebben!

Les drie: zelfvertrouwen is positief in het bedrijfsleven, maar op het moment dat je gemakzuchtig wordt, steekt de concurrentie je voorbij of ga je letterlijk of figuurlijk op je bek.

Onze coach bracht tot slot les nummer vier te berde: iedereen valt minstens één keer. Hij had gelijk en ook in ondernemen is het van dattum: niemand rijdt een vlekkeloos parcours. Het is uit de valpartijen dat je leert, ook mentaal.

En zo werd het een zware, maar leerrijke dag. De volgende keer vertel ik jullie hoe een wandeling met zeven geweldige compagnons mij deed nadenken over hoe je elke dag weer je rol van leider moet invullen op de werkvloer.

Gepost op 17 januari 2019