U bent hier

Fons blogt... - mei 2011

Waalse werkzoekenden willen wel werken, weten wijze Waalse werkgevers wonderwel. Willen West-Vlaamse werkgevers Waalse werkwillige, werkbekwame werkzoekenden waarderen waardoor we wachtende werkaanbiedingen wissen? Welaan, wilskrachtige West-Vlaamse werkgevers, wens: "Waalse werkzoekenden welkom" (waarlijk welluidende woorden)![*]

Recent drukten West-Vlaamse bedrijven en werkgeversorganisaties de vrees uit dat de instroom van nieuwe grensarbeiders uit Noord-Frankrijk zou stilvallen omwille van het gewijzigd statuut van de grensarbeid vanaf 2012. Dit nieuw statuut is minder voordelig voor de Franse werkzoekenden om in de grensstreek in West-Vlaanderen te komen werken. Daardoor zouden 1.000 potentiële medewerkers uit Frankrijk wegvallen, aldus een recente peiling. De bekommernis van deze bedrijven én organisties is begrijpelijk, te meer omdat de werkloosheidsgraad in West-Vlaanderen weer sterk daalt en weldra weer historisch laag zal liggen. De War on Talent laat zich in deze streek dan ook snel én hard voelen. Daarom is het juist minder begrijpelijk dat zij weinig mogelijkheden zien in het activeren van Waalse werkzoekenden uit het naburige Henegouwen naar West-Vlaamse bedrijven. Het moet nochtans duidelijk zijn dat het bevorderen en versterken van de interregionale mobiliteit binnen België één van de speerpuntacties zal zijn om de toenemende tekorten op de West-Vlaamse arbeidsmarkt te bestrijden. Alle wegen moeten immers volop bewandeld worden.

De nog niet zo lang opgezette samenwerking tussen de regionale bemiddelingsdiensten Forem, Actiris en VDAB toont aan dat deze samenwerking wel degelijk tot positieve en concrete resultaten leidt. Vraag het maar aan de Vlaamse bedrijven gelegen rond Brussel, die tussen 2007 en 2010 bijna 5.500 Brusselse werkzoekenden aanwierven dankzij de samenwerking tussen Actiris en VDAB. Sedert de opstart van de gemengde, “confederale” bemiddelingsteams Forem – VDAB in 2008 hebben zo ook ca. 3.500 Waalse werkzoekenden een baan gevonden in Vlaamse bedrijven, waarvan ca. 1.000 in West-Vlaamse kleine, middelgrote en grote ondernemingen. Dit is toch niet niks!

Vanzelfsprekend moeten we de lat nu hoger leggen. De toename van de tekorten dwingt ons daartoe. De reële tewerkstellingscijfers liggen trouwens al hoger dan de geciteerde omdat het cijfer van 3.500 enkel gesteund is op een terugkoppeling van de betrokken bedrijven. Gezien werkgevers niet verplicht zijn de identiteit van de aangeworven werknemer mee te delen, is er sowieso een onderschatting. Bovendien was er in die periode een financieel-economische crisis die toch een sterke invloed heeft gehad op de reële tewerkstellingsperspectieven. Tot slot hebben Forem en VDAB eerst ook de nodige energie moeten steken in het opzetten van deze gemengde teams waardoor we eigenlijk het eerste jaar maar op een “halve” dienstverlening hebben kunnen draaien.

Maar zowel Forem als VDAB hebben zich geëngageerd om de samenwerking te intensiveren gelet op het gewijzigd grensarbeidersstatuut. De plaatsingsobjectieven zijn verhoogd, de teams worden versterkt, het aantal taalopleidingen wordt opgedreven, de mogelijkheden om Waalse werkzoekenden via een individuele beroepsopleiding (IBO) aan te werven worden gepromoot, … Overigens zal ook Pôle Emploi, de Franse publieke bemiddelingsdienst, in het kader van de Euregio-strategie nadrukkelijker bij deze samenwerking betrokken worden.

Vanzelfsprekend betekent dit dat de betrokken bedrijven openstaan voor geschikte en gemotiveerde Waalse werkzoekenden. Collega-bedrijven uit diverse sectoren kunnen vandaag al getuigen van geslaagde recruteringsacties in deze context: Bellewaerde, Damman, Actief Interim, Konvert, Potteau Labo, AC Clean, Brustor, Amby, Plus Home Services, Lorenz, Westvlees, ADMB, Balta, Lasko, Alexishoes e.v.a.

Waarop wachten? Gedaan met dralen … hier komen de Walen!

[*] met dank aan Urbanus en zijn zeven Zaventemse zotten

Gepost op 26 mei 2011

Lady Techno had het van kindsbeen af al op techniek begrepen: als klein meisje schroefde ze haar poppenhuis graag uit en in elkaar. Ze was er als de eerste bij om een kapotte radio weer aan de praat te proberen krijgen en droomde weg bij het zien opstijgen en landen van vliegtuigen. Hoe slaagden die grijze bakken erin om zomaar in de lucht te blijven hangen? De wereld was een grote ontdekkingsreis voor Lady Techno.

Miss Scare You verwelkomde op school haar vlijt en handigheid. “Uiteraard”, riep Miss Scare You met grote ogen en felle stem, “meisjes scoren op school beter dan jongens! Ze studeren ook vaker verder: 55% van de studenten in het hoger onderwijs zijn vrouw. Daar kunnen mannen nog wat van leren!”

Lady Techno kwam tot de vaststelling dat techniek helemaal ‘haar ding’ was. “Heerlijk!”, riep ze uit, “ik word later mecanicien of misschien ingenieur!” Maar Miss Scare You liep niet bepaald hoog op met haar toekomstplannen. “Weet je dan niet”, zei ze op scherpe toon, “dat meisjes niet genoeg van techniek en technologie houden om er in groten getale hun studies aan te wijden? Dit is heus niks voor jou. In de ingenieursopleidingen is de verhouding man-vrouw 84 mannen tegen 16 vrouwen. In de technologiebedrijven is het niet anders: vandaag zijn 1 op de 7 werknemers in de technologische industrie vrouw. Vreselijk!” “En dan?”, repliceerde Lady Techno. “Dat zegt toch niks over mij?”

Diep ontgoocheld en met hangende schouders trok Lady Techno naar huis, op zoek naar troost bij Father Tech No. Haar vader begreep echter niks van haar hele verhaal. “Wat moet een lieve, intelligente meid als jij gaan doen in de industrie? Daar komt niks van in huis. Blijf jij maar weg van grote machines en smerige productieruimtes. Je maakt je alleen maar vuil en je moet tegen hordes mannen opvechten. Je bent toch ook goed in talen? Waarom doe je daar niks mee?” Lady Techno zuchtte diep en trok ten einde raad naar de man op school die studiekeuzes begeleidt, Mister Catch. Hij zou begrijpen dat ze net met haar talen heel wat internationale contacten zou kunnen opbouwen in de industrie en dat werken in techniek helemaal op haar lijf geschreven stond.

“Blij dat je me om advies komt vragen”, zei hij. “Het aantal betaald werkende vrouwen op de nationale en internationale arbeidsmarkt is in de voorbije jaren sterk gestegen. Culturele emancipatie, onderwijs en de evolutie naar een kenniseconomie die minder op fysieke kracht berust, hebben ervoor gezorgd dat de ondervertegenwoordiging van vrouwen op de arbeidsmarkt aan het verdwijnen is. Dat is goed nieuws. Ik zie in jou echt een zorgend type. De zorgsector is echt iets voor vrouwen en daar is veel werk. Doe zoiets maar... Miss Scare You vertelde me dat je in techniek wil stappen. Weet je dan niet dat dat ontzettend moeilijk is voor meisjes?” “Ja, maar”, probeerde Lady Techno er nog aan toe te voegen, “vrouwen zijn toch ondervertegenwoordigd in bepaalde functies en sectoren? En ik heb gehoord dat de vraag naar technische profielen alsmaar groter wordt." Lady Techno had al heel vroeg door dat vrouwen voor de technologiesector een interessant recruteringspotentieel vormen. Als vrouwen tenminste willen kiezen voor technologie. “En ik heb van Mister Go for It gehoord dat het een mooie afwisseling biedt tussen denkwerk en concreet werken met je handen, dat het boeiend is om te begrijpen hoe de dingen precies werken, dat je met verschillende materialen kan werken, dat er actie en creativiteit bij komt kijken”. “En dan heb je zeker ook gehoord dat het ook voldoening geeft om iets te kunnen oplossen of herstellen?”, voegde Mister Catch er cynisch aan toe. “Je snapt het niet”, zei hij. “Ga maar naar huis en probeer van een andere job te dromen.”

Net op het moment dat Lady Techno uitgeput en teleurgesteld in haar diepste slaap wegzinkt, schrikt ze op door een fel geluid. Ze wordt wakker op een knalrode loper en ligt niet meer in haar eigen bed. Ze hoort een dj die een wervelende mix speelt. “Het was een akelige droom”, bedenkt Lady Techno zich. Ze wrijft in haar ogen, kijkt opgelucht rond en realiseert zich dat ze wel degelijk enkele jaren eerder als ingenieur is afgestudeerd en ondertussen een fantastische job heeft. Daar lopen ze in de spotlights: alle grote Techno Ladies van Vlaanderen! En ook werkgevers en sectoren die hard op zoek zijn naar vrouwelijk technisch talent en meer vrouwelijke ‘touch’ op de werkvloer.

Zij hebben begrepen dat vrouwen in technische beroepen in de spotlights moeten komen te staan. Agoria organiseert daarom op 25 mei een campagne en een evenement ‘Red Carpet for Technoladies’. Deze keer is er geen Lady Gaga op het podium, maar wordt letterlijk de rode loper uitgerold en worden alle schijnwerpers gericht op Technoladies. Want 9 op de 10 bedrijven uit de technologische industrie willen meer vrouwen in dienst nemen voor technisch gerichte functies, blijkt uit een enquête van Agoria. Een female touch is volgens hen een verrijking, het zorgt voor diversiteit en dynamiek. En gelijk hebben ze. Techno is niet langer macho. Ze veroveren de rode loper én het podium en zullen in de komende jaren stapels gouden arbeidsmarktplaten verzamelen door hun sterke performance. Lady Gaga kan er nog wat van leren. Vrouwen in techniek en technologie?! Lady Go Go!
We love Technoladies!

Gepost op 16 mei 2011

Molteni 1973Wie deze foto van de Molteni-ploeg 1973 van Eddy Merckx bekijkt, zal dit beeld niet direct associëren met passies, talenten, leiderschap én verbindingskracht. Het lijkt immers eerder op een legerpeloton met een militaire opstelling met de generaal vooraan en de troepen geschaard achter de generaal… in symmetrische rijen met alle ploegleden in gelid… onderverdeeld in drie rijen naargelang de status in de ploeg maar allemaal in dezelfde, strakke houding, met dezelfde kleurloze kleding en dezelfde in het niets-starende blik. En toch is dit één van de sterkste en meest hechte teams ooit… en dat in een sector die stoelt op competitiviteit en individualisme.

Naast Eddy Merckx, de grootste wielerkampioen ooit, herbergt dit Molteni-team veel sterke renners met als titel meesterknecht of luitenant die één voor één zelf een mooi palmares bijeenfietsten: Roger Swerts (Belgisch kampioen, Gent-Wevelgem, 2 keer Ronde van België, Kampioenschap van Zürich), Jos Huysmans (Waalse Pijl, Kampioenschap van Vlaanderen, ritzege in de Tour); Vic Van Schil (Brabantse Pijl, Schaal Sels, Ronde van Wallonië, ritzeges in de Vuelta), Joseph Bruyère (Luik-Bastenaken-Luik, Omloop het Volk, geletruidrager in de Tour), Ward Janssens (2 keer top 10 in de Tour), Jos Spruyt (Scheldeprijs, Brabantse Pijl, ritzeges in de Tour), Frans Mintjens (G.P. Cerami), Jos De Schoenmaecker (ritwinst in de Tour en de Vuelta), Martin Van den Bossche (Schaal Sels, Ronde van Latium, 3de Giro) en Julien Stevens (meervoudig Belgisch kampioen), Patrick Sercu (Olympisch, wereld- en Belgisch baankampioen) en Georges Vanconingsloo (Parijs-Brussel, Bordeaux-Parijs, Fourmies) reden ook een deel van hun rijke loopbaan bij Merckx. Wielerkenners zullen beamen dat elke renner met zo’n palmares vandaag de krantenkoppen zou halen… en toch beschouwden deze renners zich niet als kopmannen maar als ploeggenoten van Merckx. Je zou kunnen denken dat dit nogal voor de hand ligt. Hun kopman won immers vele koersen, vandaar zijn bijnaam Dr. Kannibaal, en het bracht geld in elkeens laatje. Maar dit verklaart niet alles… zeker niet omdat er toen nog geen sprake was van groot geldgewin. Getuige hiervan is het feit dat al deze renners na hun sportloopbaan een nieuwe job moesten zoeken, inbegrepen de grootmeester zelf. Er moet iets anders zijn geweest dat hen samenbracht en samenhield. Opvallend is immers dat sommige renners zoals Roger Swerts, Martin Van den Bossche, Jacques Martin en Patrick Sercu het enkele jaren in een andere ploeg probeerden maar uiteindelijk terug naar de Merckx-ploeg keerden. Nog sterker en sprekender is de vaststelling dat deze renners zich ook rond Merckx bleven scharen na hun wielercarrière… Sommigen volgden hun baas naar diens rijwielfabriek, anderen vonden een job in het wielerpeloton dankzij hun vroegere baas… maar vrijwel allen kwamen regelmatig samen, sommigen zelfs wekelijks, om samen te fietsen (of zeg maar koersen) in hun nieuwe club “De Eddy Merckx-vrienden”, om samen te feesten bij huwelijken, geboorten, jubilea of verjaardagen, om te treuren bij het plots verlies van één van hen of om gewoon weg samen herinneringen op te halen bij meer dan één pint…Méér dan 30 jaar na hun carrière vormen ze nog steeds één team.

Wat zijn de ingrediënten van zo’n sterke “levenslange” teamwerking? Merckx was en is zonder meer een charismatisch leider met een duidelijke visie en strategie maar hij weet ook mensen te binden… niet alleen op grond van materiële waarden maar ook op grond van immateriële waarden. Hij gunde zijn teammaten succes in de Na-Tour-criteria en liet hen goed geld verdienen. Maar alle renners getuigen dat kameraadschap hen voortdreef. Dat was en is de echte drijfveer. Het Merckx-team was ook zeer complementair samengesteld qua talenten en competenties… De ploeggenoten vulden mekaar perfect aan… binnen en buiten de koers. Sommigen waren gespecialiseerd in het vlakke werk, anderen prefereerden het klimwerk of het tijdrijden. Ze (h)erkende mekaars sterktes en vormden zo een succesvolle armada. Buiten de koers fleurde Roger “Dolf” Swerts de lange avonden op trainingskamp op met zijn schlager-zangstonde maar ook Jos Spruyt en Vic Van Schil waren geboren zangers; anderen vormden een hechte kaartersclub. Ze schreven vanuit de toen nog verre trainingsoorden gemeenschappelijk ondertekende ansichtkaarten naar elkaars familie. Bij een huwelijk van één van hen waren ze allen present en vormden ze een erehaag voor het bruidspaar met koerswielen… Belandde er ééntje in het hospitaal na een valpartij dan stonden gegarandeerd de makkers klaar voor een bezoekje.

Deze combinatie van teamwerking binnen en buiten de koers maakt dat deze groep zich vandaag nog verbonden voelt… een uniek gegeven. In hoeveel bedrijven en arbeidsorganisaties is zo’n teamwerking zichtbaar? Er is geen mooiere illustratie van teamwerking, talentontwikkeling, leiderschap én verbindingskracht! Kijk dus door het statische beeld heen van de ploegfoto… en ontdek bezielde mensen.

Gepost op 9 mei 2011