U bent hier

Fons blogt... - februari 2016

Tijdens het jaarlijkse kerstfeest met de familie werd ik onverwacht bevangen door een diepe droefheid. Onze kleinkinderen en hun neefjes en nichtjes speelden met veel plezier en lawaai ‘schipper mag ik overvaren’, maar ondanks de uitgelaten sfeer deed dit mij plots terugdenken aan het vreselijke beeld van de kleine Aylan Kurdi, op de buik aangespoeld op een vakantiestrand in Turkije. Aylan mocht niet overvaren… Hier zaten wij, rijkelijk te dineren en cadeautjes uit te pakken in de gezellige warmte en absolute veiligheid van onze huiskamer, terwijl er op datzelfde moment ergens op de Middellandse Zee honderden kinderen kletsnat en verkleumd in een lekkend bootje hun leven riskeerden om weg te geraken van het gruwelijke geweld in hun thuisland. Ik werd ongemakkelijk van hoe oneerlijk het leven kansen verdeelt.

Niet elke overtocht eindigt gelukkig zo dramatisch als deze van het gezin Kurdi, maar voor zij die na de tocht over zee en over land bij de dienst vreemdelingenzaken in Brussel toekwamen start een nieuwe tocht. De tocht naar een zelfstandig leven in België, tijdelijk of definitief. En ook deze tocht is zeker niet zonder risico! België, en ook Vlaanderen, doet het binnen Europa ronduit slecht wat de tewerkstelling van personen met een vreemde afkomst betreft. En zonder werk wordt het voor de nieuwkomers zeer moeilijk zich te integreren en op eigen benen een leven uit te bouwen in België.

Schipper mag ik overvaren?

De overtocht van werkloze asielzoeker naar geïntegreerde werknemer of ondernemer zal maar lukken mits alle betrokken actoren, uiteraard ook de nieuwkomers zelf, verantwoordelijkheid opnemen. Van de VDAB en zijn partners kan men verwachten dat we dit jaar het onderste uit de kan halen om de toestroom van nieuwkomers aan te grijpen als een opportuniteit in plaats van een crisis. Een opportuniteit om knelpuntberoepen in te vullen, en om de negatieve beeldvorming over nieuwkomers om te buigen. Ik ga er vanuit dat er niet met bevoegdheden en verantwoordelijkheden wordt geschermd maar dat we voluit samenwerken om de warmte en de kansen te bieden die deze mensen in hun moederland niet krijgen. Onze dienstverlening zal het schip zijn dat hen zonder kleerscheuren en met droge voeten aan de oever van het werk brengt.

Hiervoor zullen we soms out-of-the-box oplossingen moeten bedenken. Technologie kan ons helpen om hen sneller, interactiever en op maat te ondersteunen in hun inschakelingsproces. Het zal veel van ons en onze partners vragen om elke nieuwkomer een kwaliteitsvol aanbod te kunnen doen. Sommigen van hen hebben sterke competenties, anderen staan nog ver van de Vlaamse arbeidsmarkt. Velen van hen kampen met trauma’s door het geweld en de gevaren die ze doorstaan hebben en de verliezen die ze te verwerken hebben. De uitdagingen zijn groot. Het is alvast positief dat de werkgeversorganisaties VBO,VOKA en UNIZO concrete initiatieven namen om hun leden voor deze “doelgroep” te sensibiliseren en hen op te roepen hen daadwerkelijk een jobkans te bieden.

Moet ik dan een cent betalen?

We hebben van de Vlaamse Regering voor 2016 extra middelen gekregen om deze mensen op te vangen, we zullen ze op een efficiënte en doordachte manier inzetten zodat, in tegenstelling tot hun overzeese overtocht, hun integratietocht kosteloos zal zijn. VDAB is voor de regering de kapitein die de regie voert over  hun traject naar werk en naar een betere toekomst. We zullen deze verantwoordelijkheid met twee handen opnemen, omdat dat onze maatschappelijke plicht is. Het wordt dus ook dit jaar alle hens aan dek!