U bent hier

Fons blogt... - november 2016

Hoeft het gezegd dat je bij bepaalde beroepen een duidelijke voorstelling, een duidelijk beeld van de beroepsbeoefenaar(ster) voor ogen hebt? Ik beken dat ik bij airhostessen steeds aan jonge blondines denk die net niet het podium van één of andere Miss-verkiezing hebben gehaald. Voor die beeldvorming stel ik vooral Will Tura verantwoordelijk! Zong hij immers niet in die termen over “zijn airhostess”? “’k Was verliefd op een airhostess. ’t Was in een DC 6. Smilend reikte ze mij een lunch en een koffie express. Vroeg haar naam en ook haar adres. Kreeg een vork en een mes...”. Maar ook Busted zingt over het schoonheidsideaal van de airhostess: “Airhostess. I like the way you dress. I hate to fly but I feel much better. Occupy my minds writing you a love letter. ‘Cos you’re my air hostess. I love the way you dress.” De bijhorende filmpjes bij deze liedjes versterken de beeldvorming van de airhostess als een jonge blondine… En eerlijk gezegd op de meeste vluchten wordt de passagier met dit stereotype van airhostess ook geconfronteerd.

Ik moest dan ook deze zomer even wennen op de vluchten van de Amerikaanse vliegtuigmaatschappij Delta Airlines... De airhostessen beantwoordden immers helemaal niet aan dit beeld. Het waren gemoedelijke, “rijpere” dames (ik durf het woord “oud” of “senior” niet in de mond te nemen maar er zaten zeker enkele 60-plussers tussen) die op een erg vriendelijke en behulpzame manier de passagiers bijstonden... Huilende en krijsende baby’s of peuters, ongeduldige jongeren, mensen met beperkingen of gezondheidsproblemen, de klassiek lastige passagiers die zich weinig of niets aantrekken van de veiligheidsvoorschriften, etc. niets was hen te veel, iedereen konden ze op een rustige, klantvriendelijke en gedecideerde manier bijstaan, kalmeren of in het “gareel houden”... Zelden was een vlucht zo comfortabel en rustgevend...

Deze beleving wijst nog maar eens op de vaak sterk ingebakken of vastgeroeste vooroordelen die we dagelijks hanteren. Vooroordelen die ons beletten elders of anders talent te ontdekken. Vooroordelen waardoor we zelf een artificiële schaarste aan talent creëren of in stand houden… Vooroordelen die een kleurrijke werkvloer verhinderen omdat grijs enkel kan opvallen tussen andere kleuren… Vooroordelen die geen boost geven aan innovatie, creativiteit én ondernemingszin…

Laat ons daarom afstappen van de macht der gewoonte die nog te veel ons HR-beleid bepaalt en de vlucht vooruit nemen naar een kleurrijke arbeidsmarkt. Dan zullen we ook hier een comfortabele vlucht beleven…