U bent hier

Fons blogt... - januari 2018

We leven in een samenleving waar voor elk maatschappelijk issue, opduikend interessegebied of levensfacet een specifieke vorm van coaching opduikt! Maak kennis met het creatief coachingsuniversum: burn-outcoaches, sportcoaches, welzijnscoaches, life coaches, mental coaches, jobcoaches, loopbaancoaches, communicatiecoaches, fitness coaches, wandelcoaches, NLP-coaches, personal coaches, managementcoaches, gewichtcoaches, talentcoaches, reïntegratiecoaches, kookcoaches, stresscoaches, performance coaches, starterscoaches, teamcoaches, power coaches, slaapcoaches, spirituele coaches, gedragscoaches, ontwikkelingscoaches, gezinscoaches, schrijfcoaches, gelukscoaches, jeugdcoaches, executive coaches, businesscoaches, transformationele coaches, mindfulness coaches, in-company coaches, outplacement coaches, zwemcoaches, loopcoaches, verandercoaches, leercoaches, provocatieve coaches, vluchtelingencoaches, cultuursensitieve coaches, … en ga zo maar door! Eigenlijk te gek om los te lopen! En waar blijven de robotcoaches en …. het summum: de coachcoaches :-)???

Het lijkt wel of coaching dé oplossing is voor alle maatschappelijke, organisationele of persoonlijke problemen. Terecht trekt HR-consultant Nicolas Desmet in zijn boek ‘Wat als… werken toch niet leuk was?’ het uit-de-hand-gelopen coachingsgebeuren in twijfel. Hij verwijst ook naar de Nederlandse hoogleraar psychologie Svend Brinkmann die het heeft over ‘de coachificatie van het bestaan’. Die tendens is een illustratie van hoe we trachten mee te hollen met de snel veranderde omgeving. Door de technologisering, robotisering, het ‘internet of things’, artificiële intelligentie, smart en lean organiseren, überisering van activiteiten… is het versnellingsvermogen overal toegenomen en proberen burgers en bedrijven het tempo – soms wanhopig – te volgen. Daarbij komt nog de ‘consumptiedruk’ en de druk om in het spitsuur van het leven, maar ook méér en méér ervoor en erna, te kunnen of willen tegemoet komen aan allerlei verwachtingen vanuit de eigen leefcontext… Coaching moet ons dan ‘op tempo’ brengen of houden, onze zwaktes bijspijkeren of wegwerken, ons loopvermogen doen toenemen, …

We kunnen met Brinkmann en Desmet de vraag stellen of dit de juiste aanpak is. Is het niet zinvoller om vooreerst te leren ‘stilstaan” als persoon of als organisatie? Om vanuit die positie de omgeving ‘rustig’ te bekijken en analyseren en een bewust gekozen pad en tempo gebaseerd op de eigen energie-gevers uit te stippelen? Al dan niet met behulp van ‘stilte-coaches’ :-)! Is het verder ook niet nodig om nieuwe collectieve “frameworks” te creëren in plaats van elk individu of elke organisatie alleen op pad te sturen? De coachificatie is m.i. evenzeer een signaal dat de huidige collectieve kaders niet meer aangepast zijn aan deze VUCA-wereld. Daarom is een diepgaande reflectie over onderwijs en vorming, sociale zekerheid, individueel en collectief arbeidsrecht, organisatieleer, HR-beleid,… in de 21e eeuw absoluut noodzakelijk. Misschien iets voor ‘beleidscoaches” met een langere termijnvisie!?