U bent hier

De nieuwe kleren van de keizer

Hoe hard zijn we op ons uiterlijk gesteld? Hoe werken we elke dag aan ons voorkomen? Hoe vaak vragen we ons af of we er goed uit zien? Toegegeven, een beetje “présence” misstaat niet… ook niet op het werk of om werk te zoeken. Maar hoever moeten we daar in gaan… het sprookje van Hans Christian Andersen indachtig?

Er was immers vroeger de welbekende keizer die bijzonder ijdel was en meer bezig was met zijn uiterlijk dan met het regeren van het land. Elke dag stond hij voor de spiegel om zichzelf in zijn pronkende kleren te bewonderen. Hij dreef zijn kleermakers tot wanhoop omdat hij alsmaar méér, mooiere en exclusievere kleren wou. Al vlug werd  het beroep van keizerlijke kleermaker een knelpuntberoep want de ijdelheid van de keizer overtrof alles. Tot er zich op een dag een paar rondreizende malafide kleermakers aan het keizerlijk hof aanboden met de boodschap dat zij de keizerlijke wensen konden vervullen. Zij maakten een keizerlijk pak van zo’n exclusieve stof die enkel maar door slimme mensen kon worden gezien. Omdat noch de keizer noch zijn hovelingen zich als dommeriken wilden laten beschouwen, prezen ze het mooie, onzichtbare pak. De keizer liet zich dan ook gewillig dat zogezegd pak aanmeten en liep er mee door de straten te paraderen. Hij besefte niet dat hij letterlijk en figuurlijk in zijn blootje liep tot groot vermaak van de menigte.
Wat heeft dit sprookje nu met de arbeidsmarkt te maken, zal je je afvragen. Veel… ook op de arbeidsmarkt lopen er allerlei kleermakers rond die proberen je iets te laten opspelden dat moet doorgaan voor een deftig pak, maar waar je uiteindelijk toch niks aan hebt. Het “virtuele”pak van de vreemde kleermakers lijkt voor de goedgelovige keizer op iets unieks en bijzonders, maar dat is het niet. Het pak is zuiver fabriekswerk… een grijs pak dat versleten oogt als je wat ouder bent, een verfrommeld tweedehandskostuum dat te groot of te klein is als je onbemiddeld op de arbeidsmarkt komt,... Het blijken steeds goedkope pakken te zijn die ze aan elke goedgelovige kunnen verpatsen…
Dat deze goedgelovige dan in zijn blootje op de arbeidsmarkt komt te staan, maakt hun zaak niet meer uit. De buit is immers binnen.

De keizer was beter op zoek gegaan naar een echt en degelijk maatpak waarin hij zich goed kon voelen. Geen virtueel pak dat iedereen zomaar zou kunnen aantrekken maar wel een pak dat volledig fit met zijn persoonlijkheid. En laat dat juist het opzet zijn van het nieuwe begeleidingsconcept van de VDAB en zijn partners. Overstappen van een sluitende aanpak van werkzoekenden, waarbij iedereen een standaardpak krijgt aangemeten op vooraf gezette tijdstippen, naar een sluitend maatpak waarbij elke werkzoekende een eigen aanpak krijgt in functie van zijn competenties, ontwikkelingsmogelijkheden en positie op de arbeidsmarkt. Het kan hierbij niet de bedoeling zijn dat we de werkzoekende in zijn blootje zetten… maar we moeten juist zorgen voor een geknipt pak dat zijn competenties zichtbaar maakt. De kleermakers van de arbeidsmarkt moeten dus de talenten van iedereen belichten en niet verstoppen in vormeloze pakken. En misschien moeten we iedereen ook enkele competentiebrilletjes meegeven die ze kunnen uitreiken aan bedrijfsleiders die op zoek zijn naar talent maar nog te zeer gewoon zijn aan standaardpakken.

Wij kiezen niet voor de blote keizer die zich belachelijk maakt voor het arbeidsmarktpubliek maar wel voor de werkzoekende koning-klant in zijn echt, uniek maatpak.