U bent hier

Lasagna alla nonno

Enige tijd terug hield minister-president Geert Bourgeois een interessante lezing voor het Willem Elsschot Genootschap. Willem Elsschot is ons bekend van zijn meesterwerken Kaas, Lijmen, Het Been, Het Dwaallicht en Tsjip, de Leeuwentemmer, verplichte literatuur in mijn humanioraperiode. In zijn lezing ging Bourgeois specifiek in op de rol van Elsschot als grootvader en hoe die rol een merkelijke invloed had op zijn oeuvre en levensvisie. Geert Bourgeois trekt in die lezing een parallel naar zijn levensloopbaan. Hoe hij vrij “laat” minister werd, het grootvaderschap hem in diezelfde periode als vijftiger te beurt viel en deze nieuwe rol zijn visie, kijk op de wereld en bestuursstijl heeft veranderd. “Opnieuw begint de toekomst, een andere weliswaar”, zo stelt hij. Beleidskeuzen worden immers méér en méér ingegeven door de wereld van morgen, die van de kleinkinderen, en minder door de waan van de dag. Bij de huidige rollen en verantwoordelijkheden komt er als grootouder een extra dimensie bij: de integrale zorg voor de volgende generaties. Dit is een heel andere beeldvorming dan deze van de TV-series Benidorm Bastards of Beat da Bompaz waar de bompa’s en bomma’s anderen voor de gek houden dan wel zich willen meten met jongere generaties. Hier gaat het over de maatschappelijke meerwaarde van grootouders.

De lezing heeft me daarom echt gegrepen. Mijn kleinkinderen Sid, Lucille, Lilly, Leon en Ari zorgen ervoor dat ik de toekomst met een andere bril bekijk… Mijn medewerkers merkten terecht op toen ik hen over deze lezing sprak dat ik niet verwonderd moest zijn. Gaandeweg had ik immers mijn presentaties meer en meer beelden en reflecties geïntegreerd van kinderen en kleinkinderen… op een natuurlijke, niet doordachte wijze. De lezing deed me ook direct denken aan het lasagna-burgerschap dat Bert Boone, directeur van het inschakelingsbedrijf Compaan, me enige jaren terug aanreikte als invalshoek. Dit burgerschap bestaat uit verschillende lagen, rollen die samen maken tot wie je bent . Als lasagna-burger met de lagen van echtgenoot, vader, gedelegeerd bestuurder, voorzitter van een NGO, bestuurder van de Vlaamse Wielerschool, docent, lezer, reiziger … is het grootvaderschap erbij gekomen…  Eerder niet als een aparte laag maar wel als de verbindende saus die  alle andere lagen doordrenkt. Zoals de bompa natuurlijk aanwezig is in Elsschots’ oeuvre en de visie van de regeringsleider is hij ook mijn kompas voor arbeidsmarktbeleid geworden.

Enigszins stout stelde ik daarom in een interview ook de hypothetische (?), naïeve (?), overbodige (?) vraag hoe bijvoorbeeld het sociaal overleg van de Groep van 10 er zou uitzien als iedereen rond tafel een bompa- of bommabril zou opzetten. Als je zou onderhandelen met zicht op de kleinkinderen die met mekaar spelen zonder dat er enig onderscheid is naargelang de ouder een vakbonder of een werkgever is…? Zou men dan de moed opbrengen om onze instituties die verstard vasthangen aan achterhaalde premissen zoals baanzekerheid, citroenloopbanen, denken in beroepen en diploma’s, het onderscheid tussen publieke en private sector, te moderniseren? Zou men deze instituties durven vervangen door een aanpak waarvan onze kleinkinderen dromen met  loopbaanzekerheid, langere en leukere loopbanen en competentiemanagement als kernbegrippen?

Ik ben vast overtuigd van wel!

Reageer