U bent hier

Leergoesting

klaslokaal
© Shutterstock

Enkele maanden geleden werd ik uitgenodigd om een lezing te geven voor de Nederlandse ministeries van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en van Onderwijs, Cultuur en Welzijn en UWV Werkbedrijf over ‘Een leven lang leren en ontwikkelen’. De Nederlanders waren voornamelijk getriggerd door de Vlaamse aanpak. Zo vertoonden ze grote interesse in ons systeem van loopbaanbegeleiding en –cheques, de integratie van beroepsopleiding in de VDAB, het competentiegericht matchen en de meerlagige samenwerking tussen VDAB en het onderwijs. Die componenten zijn grotendeels afwezig in de Nederlandse beleidsuitvoering . Zo heeft UWV geen opleidingspoot, is er weinig of geen structurele interactie tussen de institutionele onderwijs- en arbeidsmarktactoren, ontbreekt een gezamenlijke competentie-taal en zijn er geen publieke incentives om loopbaandenken aan te moedigen. Daardoor keken ze leergierig naar Vlaanderen. Toch wel verrassend want op vlak van levenslang leren scoren we namelijk slechter dan onze noorderburen. En het Vlaams loopbaanbeleid , opgezet onder Vlaams minister Vandenbroucke, haalde juist zijn mosterd in het Nederlandse WRR-rapport ‘Investeren in Werkzekerheid’. Dat was dan ook mijn inleidend statement.

Dit statement deed hen niet van gedachten veranderen want ze bleven stellen dat we meer bouwstenen hebben gelegd voor een duurzaam loopbaanbeleid ‘from cradle to grave”… Uit de discussie bleek dat we sterker kunnen presteren indien we de beste bouwstenen van de lage landen samenleggen. De aanpak die Nederland heeft op vlak van bijvoorbeeld verhoging van de arbeidsparticipatie, flexibiliteit van de arbeidsorganisatie, een breed activeringsbeleid, het stimuleren van levenslang leren en onze aanpak inzake loopbaancheques, competentiegericht matchen en opleiding geïntegreerd in de VDAB. Daar was al snel consensus over maar het echte debat ging over de rol van het onderwijs in een snel veranderende wereld en hoe we als werk-actoren deze rol kunnen versterken. Daar zagen we wel wat mogelijkheden, zeker ook indien we echte vormen van duaal leren inrichten zoals bij de Duitse, Zwitserse en Oostenrijkse collega’s,… En indien publieke bemiddelingsdiensten ook een duidelijke, structurele rol krijgen m.b.t. het informeren over studiekeuzes in relatie tot de arbeidsmarkt en m.b.t. het terugkoppelen van evoluties op de arbeidsmarkt die een impact hebben op de te verwerven competenties.

De hamvraag bleef evenwel. Hoe verzekeren we dat onze toekomstige medewerkers op de arbeidsmarkt komen met (een blijvende) leergoesting? Wordt onderwijs wel voldoende attractief aangeboden om langer, leuker leren te omarmen? Zouden we die eindtermen in het onderwijs niet beter vertalen als begintermen voor maatschappelijke en professionele participatie?

Eerlijk gezegd… Hét antwoord vonden we niet, wel de consensus om ‘leergoesting’ in het arbeidsmarktwoordenboek op te nemen. En dat is toch al iets ☺

Reacties

Ik sta volledig achter begeleiding in het kader van TWE, maar in mijn geval vind ik het wel vreemd dat ik nog in een WEO moet stappen om 24 maanden begeleid te worden ( tot 28/2/2021) en op 1/5/2021 ga ik in vervroegd pensioen. Is het dan geen weggesmeten geld in mijn geval? Ik heb immers met mijn carrière als HR Manager geen ondersteuning nodig om onder de vorm van werkplek- stages nog ervaring op te doen. En ik solliciteer voldoende om een job te vinden. Mijn leeftijd (60 in september 2019) is echter niet aanlokkelijk. Dus aub laat het begeleidingsgeld in goede trajecten gestopt worden en niet in verloren doeleinden.
Als korte reactie op "Leergoesting" Ik zie een aantal ontbrekende schakels die de individuele werknemer tegenhouden om zich blijvend bij te scholen: 1/ Werken wordt beloond. Leren niet. Hoeft niet enkel financieel. 2/ Leren kost inspanning. Vooreerst moet je "ademruimte" hebben. 3/ Als je dan toch aan het leren wil gaan : het aanbod is versnipperd, niet-transparant en het ontbreekt aan een gezamelijk kwaliteitskader voor aanbieders en hun cursussen, trainingen, workshops, ateliers, ... 4/ Heb je dan toch je gading gevonden? Dan komt de prijs. Opleidingscheques zijn zeker een hulp. Dit zijn toch al 4 factoren die kunnen aangepakt worden? Kan Onderwijs & Werk niet een gezamelijke regie-functie opnemen voor een "loket", een kwaliteitskader met labels ? just my 2 cents.