U bent hier

M'n airhostess

Hoeft het gezegd dat je bij bepaalde beroepen een duidelijke voorstelling, een duidelijk beeld van de beroepsbeoefenaar(ster) voor ogen hebt? Ik beken dat ik bij airhostessen steeds aan jonge blondines denk die net niet het podium van één of andere Miss-verkiezing hebben gehaald. Voor die beeldvorming stel ik vooral Will Tura verantwoordelijk! Zong hij immers niet in die termen over “zijn airhostess”? “’k Was verliefd op een airhostess. ’t Was in een DC 6. Smilend reikte ze mij een lunch en een koffie express. Vroeg haar naam en ook haar adres. Kreeg een vork en een mes...”. Maar ook Busted zingt over het schoonheidsideaal van de airhostess: “Airhostess. I like the way you dress. I hate to fly but I feel much better. Occupy my minds writing you a love letter. ‘Cos you’re my air hostess. I love the way you dress.” De bijhorende filmpjes bij deze liedjes versterken de beeldvorming van de airhostess als een jonge blondine… En eerlijk gezegd op de meeste vluchten wordt de passagier met dit stereotype van airhostess ook geconfronteerd.

Ik moest dan ook deze zomer even wennen op de vluchten van de Amerikaanse vliegtuigmaatschappij Delta Airlines... De airhostessen beantwoordden immers helemaal niet aan dit beeld. Het waren gemoedelijke, “rijpere” dames (ik durf het woord “oud” of “senior” niet in de mond te nemen maar er zaten zeker enkele 60-plussers tussen) die op een erg vriendelijke en behulpzame manier de passagiers bijstonden... Huilende en krijsende baby’s of peuters, ongeduldige jongeren, mensen met beperkingen of gezondheidsproblemen, de klassiek lastige passagiers die zich weinig of niets aantrekken van de veiligheidsvoorschriften, etc. niets was hen te veel, iedereen konden ze op een rustige, klantvriendelijke en gedecideerde manier bijstaan, kalmeren of in het “gareel houden”... Zelden was een vlucht zo comfortabel en rustgevend...

Deze beleving wijst nog maar eens op de vaak sterk ingebakken of vastgeroeste vooroordelen die we dagelijks hanteren. Vooroordelen die ons beletten elders of anders talent te ontdekken. Vooroordelen waardoor we zelf een artificiële schaarste aan talent creëren of in stand houden… Vooroordelen die een kleurrijke werkvloer verhinderen omdat grijs enkel kan opvallen tussen andere kleuren… Vooroordelen die geen boost geven aan innovatie, creativiteit én ondernemingszin…

Laat ons daarom afstappen van de macht der gewoonte die nog te veel ons HR-beleid bepaalt en de vlucht vooruit nemen naar een kleurrijke arbeidsmarkt. Dan zullen we ook hier een comfortabele vlucht beleven…

Reacties

Weet niet aan welke type vrouw u denkt als u aan een astronaut denkt, maar ik heb bewondering voor NASA, dat vandaag de Amerikaanse astronaut Peggy Whitson van 56 afvaardigt naar het ISS. Daar duidelijk geen afkeer van de ervaring van deze Peggy, die meteen de oudste vrouw wordt die ooit de ruimte inging. Blijkbaar hebben de VS een streepje voor op ons als het er op aan komt om mensen langer aan het werk te houden? Voor mij is Peggy alleszins een Work Action Hero!
Hallo Fons, Zoals altijd las ik met heel veel plezier jouw laatste blog ivm m’n airhostess en net zoals jij had ik vroeger inderdaad eveneens datzelfde beeld inzake dit voor velen gedroomde beroep. En gezien ook ik in het verleden heel vaak op professioneel vlak naar Amerika moest reizen, soms eveneens via Delta Airlines, kan ik mij ook daar eveneens een ander welbepaald beeld vormen. Het zijn inderdaad heel vaak bedreven en gepassioneerde oudere werknemers met heel veel bagage en knowhow, maar vooral ook met de juiste ingesteldheid. Doorgaans zijn het mensen die ondanks hun leeftijd met heel veel passie voor ons klaarstaan om ons op een zeer comfortabele manier te ondersteunen tijdens onze reis naar het buitenland. Misschien is dit wel de oplossing . Misschien moeten we onze 55-plussers gewoon een opleiding laten volgen bij Delta Airlines en misschien moeten onze werkgevers eens wat vaker naar Amerika reizen. Ongetwijfeld een zeer ludieke maar helaas een niet haalbare oplossing maar het bewijst toch maar weer eens dat oudere werknemers met veel passie even competent, misschien zelfs beter hun taken ondernemen en waarschijnlijk ook langer blijven werken. En net om die reden zou het voor velen kunnen betekenen dat de werkgever hun langer in dienst zou houden. Ik denk daarbij ook vooral aan jou maar ook aan mezelf. Twee gedreven routiniers die hun job nog altijd meet heel veel passie blijven uitvoeren. Ik zelf word binnenkort 57 jaar en ben nog steeds gepassioneerd door mijn job. Het is een passie die ik altijd gehad heb. Hoogstwaarschijnlijk heeft dit te maken met mijn positieve ingesteldheid. Het is een passie die ik mij door niemand laat afnemen want die heb je nodig om te overleven in onze vaak transitionele arbeidsmarkt. Ik zie en hoor collega’s en dan bedenk ik hoe verschrikkelijk het moet zijn indien je deze passie kwijt bent geraakt en dat je elke dag met heel veel tegenzin jouw job moet uitvoeren. Meestal tellen ze de dagen tot aan hun pensioen. Wat een verschrikking. Dat lijkt mij werkelijk onhoudbaar. Er is niets fijner dan het gevoel dat je krijgt wanneer je een werkgever hebt kunnen helpen bij het invullen van zijn vacature en tegelijkertijd een werkzoekende aan het werk hebt gekregen. Ouderen en vooral diegenen die hun werk kwijt geraken zijn meestal zeer teleurgesteld. Zij volgen dan heel vaak één of andere technische of beroepsopleiding in samenspraak met hun bemiddelaar. Het is echter een zeer belangrijke noodzaak voor deze mensen om vooral een oplossing te vinden en om deze passie terug te vinden. Om hieraan te blijven werken is het niet voldoende dat de 50-plus consulent zich hiervoor inzet maar is het de rol van elke bemiddelaar bij VDAB om hieraan een steentje bij te dragen. Een niet altijd voor de hand liggende oplossing want onze bemiddelaars zijn heel vaak uitgekeken op hun job en riskeren daardoor heel vaak een bore-out of een burn-out. De nieuwe hedendaagse ziekte van de laatste 5 jaren die ongetwijfeld nog in volle opmars zit en nog lang niet is uitgeroeid. De juiste oplossing om dit tegen te gaan is niet voor de hand liggend. Maar misschien moet iedereen gewoon eens bij zichzelf te rade gaan en een korte maar realistische synthese maken van zijn of haar leven en toekomst. Blijven openstaan voor vernieuwing en verandering. Laat het op je afkomen en werk niet tegen. Verandering en/of vernieuwing maakt het leven en je werk zeer interessant en vooral spannend. Durf ervoor openstaan; Er blijven voor gaan is misschien de oplossing. Tilly Biesmans Bemiddelaar IRM Oost