U bent hier

Passionele pedaalridders

Molteni 1973Wie deze foto van de Molteni-ploeg 1973 van Eddy Merckx bekijkt, zal dit beeld niet direct associëren met passies, talenten, leiderschap én verbindingskracht. Het lijkt immers eerder op een legerpeloton met een militaire opstelling met de generaal vooraan en de troepen geschaard achter de generaal… in symmetrische rijen met alle ploegleden in gelid… onderverdeeld in drie rijen naargelang de status in de ploeg maar allemaal in dezelfde, strakke houding, met dezelfde kleurloze kleding en dezelfde in het niets-starende blik. En toch is dit één van de sterkste en meest hechte teams ooit… en dat in een sector die stoelt op competitiviteit en individualisme.

Naast Eddy Merckx, de grootste wielerkampioen ooit, herbergt dit Molteni-team veel sterke renners met als titel meesterknecht of luitenant die één voor één zelf een mooi palmares bijeenfietsten: Roger Swerts (Belgisch kampioen, Gent-Wevelgem, 2 keer Ronde van België, Kampioenschap van Zürich), Jos Huysmans (Waalse Pijl, Kampioenschap van Vlaanderen, ritzege in de Tour); Vic Van Schil (Brabantse Pijl, Schaal Sels, Ronde van Wallonië, ritzeges in de Vuelta), Joseph Bruyère (Luik-Bastenaken-Luik, Omloop het Volk, geletruidrager in de Tour), Ward Janssens (2 keer top 10 in de Tour), Jos Spruyt (Scheldeprijs, Brabantse Pijl, ritzeges in de Tour), Frans Mintjens (G.P. Cerami), Jos De Schoenmaecker (ritwinst in de Tour en de Vuelta), Martin Van den Bossche (Schaal Sels, Ronde van Latium, 3de Giro) en Julien Stevens (meervoudig Belgisch kampioen), Patrick Sercu (Olympisch, wereld- en Belgisch baankampioen) en Georges Vanconingsloo (Parijs-Brussel, Bordeaux-Parijs, Fourmies) reden ook een deel van hun rijke loopbaan bij Merckx. Wielerkenners zullen beamen dat elke renner met zo’n palmares vandaag de krantenkoppen zou halen… en toch beschouwden deze renners zich niet als kopmannen maar als ploeggenoten van Merckx. Je zou kunnen denken dat dit nogal voor de hand ligt. Hun kopman won immers vele koersen, vandaar zijn bijnaam Dr. Kannibaal, en het bracht geld in elkeens laatje. Maar dit verklaart niet alles… zeker niet omdat er toen nog geen sprake was van groot geldgewin. Getuige hiervan is het feit dat al deze renners na hun sportloopbaan een nieuwe job moesten zoeken, inbegrepen de grootmeester zelf. Er moet iets anders zijn geweest dat hen samenbracht en samenhield. Opvallend is immers dat sommige renners zoals Roger Swerts, Martin Van den Bossche, Jacques Martin en Patrick Sercu het enkele jaren in een andere ploeg probeerden maar uiteindelijk terug naar de Merckx-ploeg keerden. Nog sterker en sprekender is de vaststelling dat deze renners zich ook rond Merckx bleven scharen na hun wielercarrière… Sommigen volgden hun baas naar diens rijwielfabriek, anderen vonden een job in het wielerpeloton dankzij hun vroegere baas… maar vrijwel allen kwamen regelmatig samen, sommigen zelfs wekelijks, om samen te fietsen (of zeg maar koersen) in hun nieuwe club “De Eddy Merckx-vrienden”, om samen te feesten bij huwelijken, geboorten, jubilea of verjaardagen, om te treuren bij het plots verlies van één van hen of om gewoon weg samen herinneringen op te halen bij meer dan één pint…Méér dan 30 jaar na hun carrière vormen ze nog steeds één team.

Wat zijn de ingrediënten van zo’n sterke “levenslange” teamwerking? Merckx was en is zonder meer een charismatisch leider met een duidelijke visie en strategie maar hij weet ook mensen te binden… niet alleen op grond van materiële waarden maar ook op grond van immateriële waarden. Hij gunde zijn teammaten succes in de Na-Tour-criteria en liet hen goed geld verdienen. Maar alle renners getuigen dat kameraadschap hen voortdreef. Dat was en is de echte drijfveer. Het Merckx-team was ook zeer complementair samengesteld qua talenten en competenties… De ploeggenoten vulden mekaar perfect aan… binnen en buiten de koers. Sommigen waren gespecialiseerd in het vlakke werk, anderen prefereerden het klimwerk of het tijdrijden. Ze (h)erkende mekaars sterktes en vormden zo een succesvolle armada. Buiten de koers fleurde Roger “Dolf” Swerts de lange avonden op trainingskamp op met zijn schlager-zangstonde maar ook Jos Spruyt en Vic Van Schil waren geboren zangers; anderen vormden een hechte kaartersclub. Ze schreven vanuit de toen nog verre trainingsoorden gemeenschappelijk ondertekende ansichtkaarten naar elkaars familie. Bij een huwelijk van één van hen waren ze allen present en vormden ze een erehaag voor het bruidspaar met koerswielen… Belandde er ééntje in het hospitaal na een valpartij dan stonden gegarandeerd de makkers klaar voor een bezoekje.

Deze combinatie van teamwerking binnen en buiten de koers maakt dat deze groep zich vandaag nog verbonden voelt… een uniek gegeven. In hoeveel bedrijven en arbeidsorganisaties is zo’n teamwerking zichtbaar? Er is geen mooiere illustratie van teamwerking, talentontwikkeling, leiderschap én verbindingskracht! Kijk dus door het statische beeld heen van de ploegfoto… en ontdek bezielde mensen.