U bent hier

Rode Zee of Dode Zee

Van jongs af aan was ik aangetrokken door de zee en de eerst één week, later twee weken vakantie in Wenduine waren het hoogtepunt van het jaar in mijn kindertijd. Mijn vader leerde mij in zee te zwemmen en sindsdien wilde ik eigenlijk alleen nog maar in de zee zwemmen. Zwembaden waren en zijn een verschrikking. Maar door in de zee te zwemmen, zwom ik voorbij aan de rijke wereld onder water. Die ontdekte ik pas op latere leeftijd door intensief te beginnen snorkelen. De voorbije paasvakantie was ik dan ook niet weg te slaan van de koraalriffen in de Rode Zee, voor snorkelaars en duikers één van de onderwaterparadijzen van deze wereld. Ik zwom er tussen de keizersvissen, fluitvissen, koraalduivels, groene trekkervissen, sergeant majoors, wimpelvissen, gele koraal vlinders, pauwoogvissen, koraalklimmers, steenvissen, papegaaivissen, tweeband anemoonvissen, clownvissen, zeebaarzen, lipvissen, vleermuisvissen, e.v.a.

Een immens grote diversiteit aan minuscule, kleine, middelgrote en grote vissen, gestreepten, eenkleurige, veelkleurige, vissen met diverse motiefjes, kort- en langsnoetigen, solozwemmers en groepszwemmers, kwastvinnigen en straalvinnigen (alleen de ‘legendarische’ dugong kon ik niet spotten)… Het is maar door me onder het wateroppervlak te bewegen dat ik deze (kleur)rijke diversiteit van onderwaterbewoners heb kunnen ontdekken…

Geldt dit ook niet voor de arbeidsmarkt? Blijven we als recruteerders, HR, werkgevers niet te veel en te lang de ‘bovenkant’ van de arbeidsmarkt afspeuren op zoek naar talent? Met het lokaas van diploma’s, vaste functieomschrijvingen en omlijnde taakafbakeningen en een rits formele aanwervingsvereisten…

Zouden we niet beter eens dieper in de arbeidsmarktzee duiken om te ontdekken welke verborgen talenten er rondzwemmen… Zonder een lokaas maar enkel met de nieuwsgierigheid van de talentsnorkelaar om talenten en competenties op te sporen… Ik ga zelf nog regelmatig spreken en dialogeren met jonge werkzoekenden met een migratie- of vluchtelingenafkomst, werkzoekende 55+ers, langdurig werkzoekenden die in een traject bij VDAB of een partnerorganisatie zitten. Telkens is de vaststelling dat hier heel wat talent schuilt maar dat door de visprocedures aan de ‘bovenkant’ van de arbeidsmarkt nooit aan de hengel zal worden geslagen. Doodjammer! Zo krijgt men de indruk dat onze arbeidsmarkt een Dode Zee is… terwijl een duikje of snorkeltochtje in de diepte ons zal doen beseffen dat de arbeidsmarkt ook een Rode Zee is.

Reageer

Reacties

Verheugd dat iemand als u een boodschap als deze de ether in stuurt. Nu het nog waarmaken. Een goeie start zijn de VDAB consultants waar men terecht komt bij inschrijving en start van de begeleiding. Trieste ervaringen. Kortzichtig, nukkig, ongeïnteresseerd, ver van empatisch en ver van oplossingsgericht. Dat beschrijft het profiel waar ik meermaals mee te maken kreeg.
Heel juist! Maar misschien moeten "alle overheden" hier eens werk van beginnen maken en het goede voorbeeld geven...? Bij deze organisaties worden diploma's nog steeds als vereiste gesteld om je kandidatuur te kunnen stellen voor een functie.
Zolang wij denken dat wij denken dat wij de vissers zijn, kan enkel een wonderbaarlijke vermenigvuldiging voor voldoende vangst zorgen. De werkgevers zijn de vissers, wij zijn de retoucheurs van de netten. We proberen de gaten te dichten, maar de vissers gooien de veelkleurige vissen vaak aan de kant. Ze willen het liefst vis uit een goede school. Dus laat ons niet vissen en retoucheren, maar ook aan de wal reddingsacties opzetten voor de vis.
Nice en zeker de waarheid...
Beste mijnheer Leroy, Wat zou ik graag eens met u een boompje hierover opzetten, want mijn ervaringen met HR in het algemeen en VDAB in het bijzonder zijn veeltallig en helaas vaak schrijnend. Ik behoor tot die categorie van mensen die een heel leven lang heb moeten vechten op de arbeidsmarkt, ondanks mijn universitair diploma, mijn vele cursussen die ik gevolgd heb, allemaal zelf betaald...ook bij jullie notabene. Wat vooral opvalt is dat je vaak moet opboksen tegen inderdaad het hokjesdenken. Toch kan ik zeggen dat ik erin geslaagd bent een zeer gevarieerd parcour af te leggen, ik moest wel, want ik heb Slavische filologie gestudeerd...met passie ..met vuur ..., maar niet evident in een land dat heel gemakkelijk werk geeft aan 'native speakers' , iets wat ingebakken zit in ons, kijk maar naar de cultuursector, als het maar uit het buitenland komt, dan zal het wel goed zijn, het eigen talent wordt heel vaak genegeerd. De strijd is dus hard en niet alleen voor vluchtelingen, Immigranten en dat wordt echt wel over het hoofd gezien. Momenteel wou ik dat ik eenzelfde omkadering kreeg als de vluchtelingen, zou me graag inschrijven in een 'vluchtelingen' traject...is dat niet een beetje triestig...De vacatures die ik toegestuurd krijg via de VDAB zijn ronduit 'hilarisch' ..al haal ik mijn neus op voor niets hoor, dat is namelijk mijn waarmerk...alles beter dan werkloos zIjn. Toch denk ik dat de werkbegeleiders bij de VDAB nog een beetje meer aandacht zouden moeten hebben voor wat de verschillende studies inhouden...al heel mijn leven moet ik met handen en voeten uitleggen wat 'Slavische Filologie' inhoudt, waar de regio ligt en wat 'taal en letterkunde' is..de vacatures die via jullie systeem aangereikt worden zijn letterlijk schrijnend...en neen 'loopbaanbegeleiding' is geen oplossing , want ik weet zelf heel goed wat ik wil, ken en niet ken, kan en niet kan..dus ja bottom line is mijn boodschap devolgende : HR is inderdaad nog veel te hard gefixeerd op diploma's, vaak was ik steengoed in bedrijven die niets met mijn studie te maken hadden, banken, verzekeringen, maar mocht ik niet doorgroeien omdat ik geen rechtendiploma had of een financieel diploma, ondanks het feit dat ik duizend keer harder werkte dan de anderen, juist omdat ik me zo hard moest bewijzen dat ik het kon. Vaak waren het ook wel redenen uit eigen belang, angst voor een ambitieus en gedreven iemand, iemand die wat ze doet met heel veel passie doet, tegenover mensen die uitgeblust zijn en dertig jaar lang in dezelfde positie blijven omwille van het 'gouden pakket' , de gouden kooi waar ze in zitten. Ik kan wel een boek schrijven over HR, de eigenaardige manier van denken van HR mensen die zelf niet genoeg in het leven staan, het talent niet zien, zelf in een ivoren toren zItten en zich houden aan regeltjes en procedures ipv 'out of the box thinking' ..spijtig want er gaat op alle niveaus heel veel talent verloren. En dan heb ik het nog niet gehad over de jarenlange 'ons kent ons' mentaliteit en de 'politieke benoemingen. Zelf heb ik dan allemaal nog niet zo lang geleden ontdekt..nl. Bij mijn jarenlange net niet 'gekozen' sollicitaties in culturele instanties, geheel en al te wijten aan een totaal onafhankelijke status, me niet bewust van het 'politieke spelletje' , het snel aanschaffen van een partijkaart, zoals ik vernam van goede vrienden van me om na het verkrijgen van de job dat lidmaatschap een jaar later terug in te trekken...had ik het geweten dat had ik nu zeker mijn droomjob. Gelukkig ben ik een Slavist, een vechter dus, zoals vele collega's van me en zal ik blijven lachen, wat ik ook doe, voor hoeveel geld ook of liever voor hoe weinig ook...want betaald worden volgens barema of anciënniteit..ik moet het nog voor de eerste keer in mijn leven meemaken. Succes nog, ik wens het mezelf ook toe, want ondertussen zit ik weer in uw database omdat ik in de diamantbuurt behandeld ben als een vod, een stuk vuil en dat uiteindelijk me kapot maakte...hopelijk krijg ik wat andere vacatures dan wat ik afgelopen weken nog kreeg nl.'Parochiaal medewerker' , al moet ik zeggen dat ik zo braaf ben, mij zo hard steeds opnieuw inzet dat ergens deze vacature misschien wel van God zelf komt. Als u daar bij de VDAB vaak rondloopt en met werkzoekers praat, kom mij dan ook maar eens gedag zeggen....ik kijk ernaar uit.
Mooie beeldspraak in dit logje! Een vis die niet meer happen wil. Dat ben ik. Bijna vier jaar geleden crashte ik na 30 jaar met hart en ziel voor de klas. Mijn noodkreten werden gehoord, maar niet beluisterd. Begeleiding kreeg ik niet. Ik zocht dan maar zelf. Stresstherapie en loopbaanbegeleiding. Om uiteindelijk te kiezen voor rust en trager leven. Ik ben 56 en blijf nu gewoon thuis. Zonder wedde, zonder uitkering. Maar met een zee van ruimte om gelukkig te zijn.