U bent hier

Dinsdagen

Ik heb een hekel aan dinsdagen. Op maandag geniet ik nog na, woensdag is mooi in de helft van de week en op donderdag wenkt het weekend al, om ’s vrijdags weer helemaal in de stemming te zijn! Maar… dinsdagen dus. Een dag waarop ik echt naar niets uitkijk. Gelukkig is er een remedie: een verkwikkend kopje koffie en een stuk chocolade verzacht mijn dinsdaghumeur.

Een aantal dinsdagen geleden stond een groepstraining op de planning. Werkzoekenden kijken daar meestal niet zo naar uit. Misschien hebben zij ook een hekel aan dinsdag? Nu had ik iemand bij mij zitten, Jan. Hij zag er wel erg tegenop. Zo erg dat hij niet meer wou meewerken. Na een paar gesprekken kon ik hem toch overtuigen de eerste sessie mee te volgen. Zo gezegd, zo gedaan.

Ik zie Jan nog steeds binnenkomen. Een beetje verlegen maar vooral verveeld. Hij zette zich op de stoel, keek meteen op zijn horloge en draaide met zijn ogen. We waren met vijf, en hadden het over de zoveelste afwijzing en over onbeantwoorde sollicitaties. Het was een levendig gesprek. Iedereen herkende zich in elkaars situaties, harten werden gelucht. Jan hield zich afzijdig, maar na een uur veranderde dat: hij kon niet anders dan deelnemen aan het gesprek. Wat hij hoorde was zo herkenbaar dat ook hij zijn steentje wou bijdragen.

Zo leerde Jan Ronald kennen. Ronald stelde op het einde van het groepsgesprek voor om samen te solliciteren bij een fabriek waar ze dringend mensen nodig hadden.  Raad eens? Een paar dagen later hoorde ik dat Jan zo werk had gevonden!

Fier als een gieter kwam hij zijn contract binnenbrengen. “En dat allemaal door de groepssessie die ik eigenlijk niet zag zitten,” zei hij met een glimlach. Hij bedankte me dat ik hem toch kon overtuigen om mee te doen. Mission accomplished.

En jawel, zijn eerste werkdag was ook op een dinsdag! Misschien zijn die dagen toch nog niet zo slecht.

Reageer