U bent hier

Huishouden

Stilzitten, dat is niets voor mij. Op m’n werk niet, en thuis evenmin. Ik heb altijd wel iets om handen. Mijn partner echter is een kei in -af en toe- eens helemaal niets doen. Volgens hem is het een typisch mannelijke eigenschap. Gelukkig weet ik wat ik moet doen als hij zo’n luie bui heeft: gewoon met rust laten, dan gaat het vanzelf weer over.

Toch heb ik één regel voor hem, lui of niet: als er thuis iets naar de bovenverdieping moet, dan zet ik dat beneden klaar aan de trap. Wie het eerst naar boven gaat, neemt het mee. Gemakkelijk en eenvoudig. Toch is dat buiten de creativiteit van manlief gerekend: staan er spulletjes klaar om mee te nemen, dan ziet hij de trap als een hindernissenparcours. Vraag ik waarom hij niets meeneemt, dan antwoordt hij met de meest onschuldige blik dat hij niet zag dat er iets klaarstond. Herkenbaar?

Gisteren spraken we af met een bevriend stel. Toevallig kwam ‘onze regel’ ter sprake, en ook bij hen was het de man des huizes die liever de trap ontweek dan iets naar boven te dragen. Al snel spanden de mannen samen: ze begrepen niet dat wij vrouwen dingen klaar legden onderaan de trap maar niet meteen naar boven droegen. Als je toch onderweg bent, dan maakt dat kleine eindje toch niets meer uit?

Ergens moest ik hen gelijk geven. Zo’n stukje trap op en weer af is bovendien nog goed voor m’n conditie ook. Mijn vriend glimlachte tevreden toen ik voorstelde om onze regel af te schaffen. Die glimlach maakte echter snel plaats voor gefrons, toen ik zei dat er iets tegenover stond: ik stelde voor om vanaf dan het werk in ons huishouden eerlijk te verdelen. Schoorvoetend gaf hij toe.

Ik ben al aan het uitkijken wat ik ga doen met die extra vrije tijd. Iemand tips?

Reageer