U bent hier

Standaardvraag

“Wat doe je voor je werk?” Het is één van die standaardvragen die steevast opduiken als mensen elkaar ontmoeten. Ik antwoord dan dat ik werkzoekenden begeleid in hun zoektocht naar een job. Als ze mij vragen hoe ik dat doe, durf ik wel eens lachend zeggen “door hen een schop onder hun gat te geven”. Dat is natuurlijk bij de haren gegrepen, al hebben sommigen echt wel een extra duwtje nodig.

Ik zie de klanten die ik begeleid om de twee weken. Dan overlopen we de sollicitaties die ze gedaan hebben, en bekijk ik of de klant extra hulp of ondersteuning nodig heeft. Nog maar pas was er een werkzoekende bij mij die een serieuze duw in de rug nodig had. Hij belde me vlak voor onze afspraak, en vroeg of het zin had dat hij nog langskwam. Hij gaf meteen toe dat hij de voorbije twee weken niets had gedaan om een baan te vinden. Ik kon hem overtuigen om toch te komen. Zijn motivatie was ver te zoeken, maar ik gaf niet op. We zochten samen naar vacatures en ik liet hem meteen naar werkgevers bellen. De begeleiding liep niet van een leien dakje, maar uiteindelijk vond hij wel werk.

Andere klanten zijn dan weer helemaal het andere uiterste: ze zijn zo gemotiveerd dat ze hemel en aarde bewegen om aan die ene job te geraken. Hoe moeilijk hun zoektocht ook verloopt, ze blijven volhouden, vaak met succes. Dat vind ik erg inspirerend. Ik heb een dame gekend die niets liever wou dan in de verkoopsector werken. Het kostte haar veel moeite en tijd, maar ze heeft nu wel werk in een decoratiewinkel. Als ik ze toevallig tegenkom is ze nog altijd even enthousiast over haar baan als in het begin.

Samengevat: blijf proberen. Ook al lukt het niet meteen: wat niet is, kan zeker nog komen.

Reageer