U bent hier

Leerkracht Sarah

De tijd vliegt. Vijf jaar geleden werd ik mama van mijn kleinste jongedame. Iets later zette ik een eerste keer mijn hersenspinsels op digitaal papier voor VDAB. Mijn leerkrachtavonturen, mijmeringen en ideeën: ze vonden hun weg naar deze blog. En nu, na bijna vijf jaar, zit het er voor mij op! Met heel veel plezier deelde ik mijn belevenissen met een onbekend publiek. Ik heb er geen idee van met hoeveel jullie waren. Het maakt me niet zoveel uit. Of ik nu een, tien of honderd lezers had: bloggen was een leuke uitlaatklep en het was tof om samen te werken met de mensen achter de website van VDAB.

Voor mijn allerlaatste blogje duik ik in mijn geheugen, en kijk ik naar wat een halve ‘decade’ geleden anders was dan vandaag.

Vijf jaar geleden drukte ik nog op de afgesleten knopjes van mijn gsm en maakte ik wazige foto’s van mijn kinderen. Het ding verbleekt in het niets in vergelijking met de moderne toestellen van nu die elk uur voor 100 foto’s, berichtjes en nieuwe apps zorgen. Ik lig zowaar bijna te swipen in mijn slaap! Toch koester ik die minder digitale dagen en bijhorende wazige beelden. Ze horen bij de eerste jaren van mijn kleinste meisje. Vandaag begint ze bijna met het laatste kleuterklasje. Het einde van mijn blog valt dus mooi samen met het einde van de kleuterjaren van mijn kinderen.

Mijn oudste dochter veranderde van taterwater-peuter tot boekverslindende jongedame, die vaak meer weet dan ik. Binnen vijf jaar schrijf ik ergens op het wereldwijde web waarschijnlijk over haar eerste puberkuren…

Ook vijf jaar geleden: mijn eerste stapjes in mijn huidige school. Ik begon er met een vervangingsopdracht van zeven maanden. De school werd voor mij de plaats waar ik het allerliefste wou blijven en kijk, na een kleine omzwerving ben ik er nog steeds. Niet vastbenoemd -die heilige graal is me nog niet gegund- maar wel TADD (tijdelijke aanstelling van doorlopende duur). Ik ben lid van de adviesraad, ben opgenomen in de leerkrachtengroep (stuk voor stuk geweldige collega’s) en sta bij de leerlingen toch al bekend als ‘die van Engels en Nederlands’.

Goede directieleden kwamen, collega’s gingen op rust. Nieuwe schoolboeken werden getest, we verwelkomden de digitale wereld en de overheid gooide het M-decreet in de mix. Dat decreet geeft aan hoe Vlaamse scholen moeten omgaan met leerlingen die door een beperking de lessen in een gewone school niet zomaar kunnen volgen.

Het is een levende wereld in verandering, het onderwijs. Maar de essentie blijft hetzelfde. Zolang ik mijn liefde voor taal kan delen met jonge mensen, blijf ik nog even waar ik ben. En ondertussen studeer ik bij, zoals mijn cursus counselling onlangs. Ik zie wel waar ik beland.

Deze blog sluit ik af, maar ik blijf hier en daar letters in het rond gooien. Misschien kom je me nog wel eens tegen in de wereld van de schrijfsels.

Tot de volgende keer!

Ik ben een rasechte anglofiel. Ik lees enkel Engelstalige boeken, zing (of jank!) mee met Engelse liedjes en ga graag op reis naar waar Britten ooit voet aan wal zetten. Op 1 juli vertrekken we weer voor twee weken naar Slough, 'ons' stadje vlakbij Londen. Vorig jaar woonde ik er enkele maanden met mijn man en kinderen. We gaan er genieten van pub-food en (zelfs!) van Britse regen. En in de komende winter trekken we naar de zonnige oostkust van de Verenigde Staten. Intussen blijf ik ook thuis in de sfeer: ik luister standaard naar een Britse radiozender. Zeker nu, bij het afsluiten van het schooljaar, is die zender mijn vaste achtergrondgeluid.

Er gebeurden de laatste weken weer een hoop lelijke dingen in de wereld. Sommige opzettelijk, andere ongepland. Toch zijn het vooral de warme menselijke initiatieven die daaruit voortvloeien die blijven hangen, groot en klein.

Afgelopen week hoorde ik op de Engelse radio een speciale versie van Simon & Garfunkel's 'Bridge over Troubled Water'. Verschillende mooie stemmen maakten er iets prachtigs van. Na een snelle digitale zoektocht -het internet is nooit ver weg- kwam ik erachter dat het nummer werd uitgevoerd door Artists for Grenfell, een project van de Britse talentenjager Simon Cowell. Met het initiatief zamelen ze geld in om de Londense gemeenschap te steunen waar twee weken geleden een flatgebouw in vlammen opging. Ook wereldster Adèle stak de getroffen wijk een hart onder de riem door er een kopje thee te gaan drinken. En de week voordien was er het grote concert van Ariana Grande en vrienden, om Manchester er weer bovenop te helpen na de verschrikkelijke aanslag daar.

Dichter bij huis gaven mijn dochter en een klasgenootje een stuk van hun haar aan Think Pink. En bij ons op school sloegen we de handen in elkaar om onze directeur een onvergetelijk afscheid te geven. Vanaf volgend schooljaar zoekt hij andere horizonten op. Warme horizonten, want hij wordt chef bij de brandweer. Het was mooi om te zien hoe de school samenkwam om hem met vreugde uit te zwaaien.

Ondanks alle negativiteit zag ik de afgelopen weken dus ook veel vrolijke dingen. En zolang we op grote of kleine schaal het positieve blijven vinden, doorstaan we de warme dagen met glans!

Een kleine maand geleden ging ik op controle bij mijn neurologe. Dat was schandalig lang geleden. Wie deze blog volgt weet dat ik al eens een epileptische aanval had en dat moest nog eens gecontroleerd worden. Nietsvermoedend en in blakende gezondheid begon ik aan een standaardtestje. Met die test onderzocht de neurologe mijn epileptische brein. Nog geen twee minuten later was ik mijn spraakvermogen kwijt en had ik vuurwerk in mijn hoofd. Resultaat: een half jaar rijbewijs kwijt en een lichter werkschema om triggers –factoren die een aanval uitlokken- te vermijden.

Ik vervloek mijn genen, want bovenop epilepsie werd onlangs ook een afwijking aan mijn schildklier vastgesteld. Ergens moet er toch iets misgelopen zijn. Ik heb alleen geen idee waar. Daar wringt het schoentje. Ik ben namelijk een donorkind en heb geen informatie over het genetische materiaal langs vaderskant. Het enige wat ik weet is dat de donor een student uit Leuven was.

Donorkind: het blijft een moeilijk en vreemd concept. Praktisch gezien alleen al omdat ik gezondheidsproblemen heb. Telkens moet ik aan artsen uitleggen dat ik één kant van mijn familie niet ken. Ook mijn meisjes hebben een onbekend kwartje. Dat maakt het niet gemakkelijker. Natuurlijk zouden ziektes niet tegengehouden worden mocht ik mijn afkomst kennen. Maar kennis over afkomst maakt het wel mogelijk dingen beter in te schatten, zoals bijvoorbeeld erfelijke aandoeningen.

Er is ook een emotioneel oorlogje aan de gang in mijn hoofd. Ik legde een IVF-parcours af om aan mijn kleine madam te geraken en besef voor 100% dat je een kinderwens niet zomaar opzij kan zetten. Als zo’n klein anoniem zaadcelletje je dan een heel gewenste baby kan geven, waarom zou je het dan niet doen? Maar dat kleine celletje wordt wel een mens. Met een ontbrekend puzzelstukje. Het is een moeilijk vraagstuk en ook ik heb geen antwoord.

Andere landen zorgen al voor basisinfo die toegankelijk is voor donorkinderen. België blijft achterop hinken: anonimiteit moet en zal blijven primeren. Voor mij is dat te kort door de bocht. Ik heb geen grote ambities zoals een hereniging met vader, grootouders en misschien zelfs broers en zussen. Ik mis wel kleine dingen. Ik wil wel net iets meer weten dan enkel ‘student uit Leuven’. Ik ben passief op zoek naar mijn afkomst: mijn DNA zit in enkele genetische databanken. Misschien komt er ooit een match uit. Wie weet deel ik mijn genetische bommetje wel met iemand aan vaderskant… En gedeelde smart, is halve smart!

De voorbije drie maanden zat ik met mijn meisjes in Engeland. Ik kreeg vaak de vraag of dat wel goed werkte, zo lang alleen met kinderen. Dat deed het zeker. Het was een onvergetelijke ervaring. Af en toe waren er wat drukkere momenten, maar dat was niets onoverkomelijk.

In mijn omgeving is er een heuse babyboom aan de gang. Het afgelopen jaar werden maar liefst zes baby's geboren, en eentje is nog op komst. De biologische klok van mijn vrienden en familie ging blijkbaar rond de leeftijd van 31 -of ouder- massaal in overdrive. Die van mij tikte al net iets vroeger. Toen ik zwanger werd, was ik 24. Deze maand word ik 33, en ik heb een dochter van bijna acht en eentje van vijf. Heel wat mensen vroegen me op mijn 24ste of de zwangerschap wel gepland was? Dat was het absoluut! Nu vragen ze me soms nog of ik het niet jammer vind dat ik niet gewacht heb. Het antwoord is neen.

Als absolute fan van het vroege moederschap leg ik graag uit waarom ik het me niet beklaag. Dit is geen pleidooi voor meer jonge mama's, of commentaar op oudere mama's. Ik leg alleen maar uit waarom mama worden op jonge leeftijd voor mij klopt.

Je hebt toch minder tijd als jong koppel?

Een dag telt 24 uren. Ook met een baby blijft dat zo. Maar: je gaat de uren anders invullen. Wat zeldzaam is, stijgt in waarde. Mocht je op straat diamanten kunnen oprapen, dan daalde hun waarde onmiddellijk. Zo gaat dat ook met vrije tijd. Elke woensdag neemt mijn mama de kindjes mee en hebben mijn man en ik een avond voor ons. Daarnaast hebben we een vaste babysit (danku Rani!). Zo kunnen we geregeld eens een weekendje weg. We trokken zelfs al een weekje naar New York! In de jaren dat we alle tijd van de wereld hadden, gingen we ook niet elk moment op stap. Onze momenten 'met twee' van nu vullen we met leuke dingen: kwaliteit boven kwantiteit!

Gedaan met je carrière

Ik heb niet de indruk dat de kersverse mama's in mijn omgeving grootse dingen hebben bereikt waar ik jaloers op ben. Ik sta in het onderwijs, een sector zonder verticale ladder, dat geef ik toe. Maar ik haal veel voldoening uit mijn werk. En, niet onbelangrijk: ik heb werkzekerheid. Dat was al zo voordat ik kinderen had. Ons eerste kleintje kregen we toen we nog niet zoveel verdienden als nu. Het plezier dat we met haar beleefden was onbetaalbaar en gratis. Nu onze kindjes ons minder nodig hebben, is er tijd en geld om andere dingen te doen. Onze meisjes leerden ons budgetteren, we hebben nooit dingen 'moeten laten'. We kunnen zelfs meer!

Je bent te jong voor zoveel verantwoordelijkheid

Je bent jong, nieuwsgierig en je mag een klein mensje begeleiden: er is geen betere combinatie! Verantwoordelijkheid opnemen volgt automatisch. Als jonge mama genoot ik mee van een Barbiefilm en sprong ik op kindermuziek. Slaaptekort werd weggeveegd. In tegenstelling tot dat filmkijken en dat springen is dat laatste nu wat veranderd: ik voel dat ik meer slaap nodig heb. Ik ben ook minder onbezonnen geworden. Mijn kinderen maakten me assertiever, ze zorgden ervoor dat ik beter werd in mijn job als leerkracht. Dankzij hen leerde ik mezelf beter kennen. Toen ik te horen kreeg dat ik voor mijn dochtertje op melk- en sojavrij dieet moest zodat ze kon eten zonder buikpijn achteraf, twijfelde ik niet. De verpleegster in het ziekenhuis gaf al lachend een doos melkpoeder mee aan 'het jonge moedertje'. Volgens haar hield ik het nog geen dag uit. Ik hield het bijna zes maanden vol. Voordien had ik nooit gedacht dat ik zo vastberaden en georganiseerd kon zijn.

Kinderen zijn toch een beperking?

Wat deed ik toen ik nog geen kinderen had? Lezen, naar films kijken, reizen en dingen bijleren. Wat deed en doe ik erna? Volledig hetzelfde, met als bonus dat ik er twee volle, nieuwe leventjes heb bijgekregen. Ik volg cursussen, ontdek landen en heb elke film gezien. Kan ik nachten wegblijven of een hele zondag bingewatchen op Netflix? Niet echt. Maar laat op stap gaan hoeft niet voor mij, en aan een serie, verspreid over enkele weekends, heb ik langer plezier. De dagen dat we met z'n vieren wandelen, spelen, rondhangen en ontdekken zijn waardevoller dan de rusteloze hangdagen van vroeger.

Zo zou ik zou nog uren kunnen doorgaan, over waarom kinderen kopen als prille twintiger in een jonge relatie zo geweldig is. Maar dat is niet nodig. Ik ben er zeker van dat alle jonge dertigers of veertigers die nu starten als ouders, ook fantastische dingen beleven.

En als ik nu nog eens de vraag krijg waarom ik vroeg voor kinderen koos, dan verwijs ik iedereen gewoon door naar deze blog :-)

Onze laatste maand in Engeland is al voor de helft voorbij. De afgelopen weken deden we zoveel dat het onmogelijk is om alles in één blogpost te vertellen. Ik pik er enkele hoogtepunten uit!

De eerste zaterdag van november vierden we in het grote park van Slough Bonfire Night. De Britten herdenken dan de verijdelde aanslag door Guy Fawkes. Die wou in 1605 op 5 november het parlement opblazen. In het park werden lichtjes,  kermisattracties, fish & chips en spectaculair vuurwerk ingezet om iedereen te verwarmen. Het was leuk om deel te zijn van iets echt Brits. Mijn meisjes waren ook onder de indruk. Ze vonden het wel een beetje vreemd om met vuur te vieren dat iemand werd vermoord die met vuur Engeland kapot wou maken. Door kinderogen gezien hebben ze een punt, natuurlijk…

Om in de politieke sfeer te blijven: de Amerikaanse verkiezingen was ook een moment om te onthouden. We bleven laat op, normaal volgde om vier uur ’s ochtends de uitslag, maar toen ik om zes uur wakker werd was er nog altijd geen resultaat. We konden nog net live volgen hoe de omstreden kandidaat Trump verkozen werd om de VS te leiden. Ik had het eerlijk gezegd niet zien aankomen. Maar ook bij de brexit-stemming was ik verrast. Een carrière als politiek voorspeller zit er niet in voor mij!

Even later, terwijl het in België blijkbaar stormde, genoten wij van een ijskoude heldere hemel bij de restanten van een beroemde muur in het Noorden van Engeland: Hadrian’s Wall. In de 2e eeuw na Christus bouwde de Romeinse keizer Hadrianus deze muur van kust tot kust om de barbaren weg te houden uit zijn reuzerijk. Het deed toch wel belletjes rinkelen. De muur van Hadrianus, de muur in Berlijn en binnenkort misschien Trump’s muur aan de Mexicaanse grens? Je zou denken dat we leren uit de fouten van het verleden...

Schotland stond ook kort op het programma. We proefden in sneltempo van de prachtige stad Edinburgh, en ze werd goed bevonden. Het Dynamic Earth-museum is een echte aanrader! Op kindermaat leer je er alles over het ontstaan van de aarde. We proefden we ook een bordje Haggis, een lokaal gerecht met ingewanden. Het was lekkerder dan de ingrediënten doen vermoeden!

Tot slot zaten mijn meisjes en ik ook niet stil. We gingen voluit voor ons schoolwerk. Mijn oudste dochter is weer wat maaltafels rijker, mijn jongste dame kan al wat meer woorden schrijven en ik leverde na veel knippen en plakken een proefversie van mijn paper in. Het voelde een beetje vreemd om aan de andere kant te zitten en te wachten op feedback, in plaats van er zelf te geven. Gelukkig was de reactie positief. Normaal gezien rond ik de cursus Introduction to Counseling binnen enkele weken met succes af.

November was een schitterende maand. Ik vind het jammer dat het al december is. De sint hebben we gelukkig naar hier kunnen lokken met liedjes. We haalden dus ook een klein beetje België naar de UK. Volgende maand zijn we terug thuis, dan maak ik de balans op van ons Engelse avontuur!

Hi!

Vorige keer kon je lezen hoe ik met mijn gezin tijdelijk naar Groot-Brittanië verhuisde. Intussen wonen we al bijna een maand in ons nieuwe, tijdelijke thuisland. Tijd voor een update! 

Het kleine dorpje waar we wonen, Cippenham, heeft ons met open armen ontvangen. Al op de eerste dag ontdekten we dat de bib hier dagelijks iets organiseert voor kinderen. Ideaal voor mijn meisjes, die na een halve dag juf mama -ik geef hen thuis les- nood hebben aan andere kindjes. Spelenderwijs pikten mijn ladies al een hoop Engelse woordjes op. Tijdens de wekelijkse kookles voor kinderen roepen ze perfect ‘yes chef!’ mee in koor. En ze vinden ook blindelings de peppers, eggs en andere ingrediënten die ze nodig hebben om iets lekkers te maken. Couscous en fruit loaf –een typisch Brits gebak met fruit- stonden al op het menu. Wat eten betreft zijn ze al helemaal bekeerd, met bagels en beans-on-toast. Mijn madammen worden echte mini-Britten!

Ik liet mijn auto bewust in België, dus moesten we op zoek naar een ander vervoermiddel. Dat vonden we: we flitsen hier alledrie, ook ik, rond op een step. Mijn step is er eentje voor volwassenen. Ik kreeg al veel lachende blikken en een heuse duim omhoog voor mijn vreemde en hier ongeziene tweewieler. Ook mijn jongste dochter blijft niet onopgemerkt: ze lijkt wel op een missie om alle Britse ‘stiff upper lips’ te laten lachen. Dan zoeft ze voorbij en roept luid tegen iedereen “hi!”. Als voorbijgangers de fout maken om even te blijven stilstaan, komt er nog snel “My land Belgium!” achter. De meeste mensen zijn het duidelijk niet gewend om zo'n enthousiaste begroeting te krijgen. Ze lijken het best leuk te vinden.

Aan mijn oudste dochter geef ik nu de lang gevraagde schaaklessen. Ze heeft een druk programma af te werken voor de school in België. De schaaklesjes vormen een leuke afwisseling. Alleen het onthouden waarom die pionnen toch niet achteruit mogen wandelen is niet zo gemakkelijk! Engels leren lukt voor haar dan weer heel goed. Als germaniste kan ik daar alleen maar blij om zijn. 

Ook de man des huizes kan zijn weg goed vinden op zijn nieuwe werkplek. De collega's die hij vroeger voornamelijk via videocalls zag, zitten nu gewoon naast hem. Dat maakt het natuurlijk leuker werken.

Ik ben vooral bezig met mijn mevrouwen, maar ik deed ook al aan yoga en ging naar een bookclub in de bib. En elke donderdagavond kan je me vinden op de universiteit van Reading. Daar volg ik 'Introduction to counselling', een cursus over therapie van de unief van Oxford. Het is heel boeiend om te verkennen op welke manieren je mensen hulp kan bieden. Er wacht me wel huiswerk als ik wil slagen: op het einde moet ik een serieuze paper schrijven.

En volgende maand? Dan staat er nog veel meer op het programma!

Terwijl ik dit schrijf ben ik eigenlijk aan het lesgeven. Mijn leerlingen zijn aan het werk –de jongste neuriet een liedje- en er staat een tasje thee voor mijn neus. Ik heb mijn sportbroek aan, want straks start mijn yogales. Mijn leerlingen zullen dan druk bezig zijn aan hun leesuurtje, onder tijdelijk toezicht van mijn vervanger.

Voordat jullie denken dat ik mijn job wel heel licht opvat, of dat mijn school de alternatieve toer is opgegaan: de leerlingen van hierboven zijn mijn eigen meisjes! En ik geef les aan hen in onze mini-woonkamer in Slough, op een uurtje rijden van Londen.

In mijn vorige blogpost schreef ik over het einde van het schooljaar in mijn geliefde school. In september startte ik er weer vol overtuiging en met veel zin. Dit schooljaar zal ik 16 uur Engels geven aan derdejaars, en ben ik trotse klastitularis van een bende economisten in spe. Maar wacht eens even… Wat zit ik dan in Engeland te doen? We spoelen even terug…

Halverwege de zomervakantie kreeg mijn man opeens de vraag om voor z’n werk enkele maanden in Engeland aan een project te werken. Het project zou begin oktober starten en lopen tot en met januari. Hoe meer we erover nadachten, hoe leuker het ons leek. Voor een anglofiel als ik is de locatie natuurlijk schitterend en onze kleine avonturiers zagen het ook helemaal zitten. Ik kon ouderschapsverlof nemen, dat was dus geen probleem. Onze meisjes zou ik zelf onderwijzen: een moeilijke maar boeiende uitdaging! De Vlaamse overheid verzekerde me ervan dat m’n schoolplichtige dochter les kon volgen bij juf mama, op voorwaarde dat ik het nodige papierwerk in orde bracht. We vonden een klein huisje en voor we het wisten was het oktober en waren we weg. Aangekomen op onze nieuwe plek werden we begroet door een regenboog: we voelden ons meteen welkom.

Mijn eerste werkdag als juf mama zit er al op. Wiskunde, tekenen en schaken stonden al op het programma. Nu gaan we de lokale bib ontdekken, en genieten van het zonnetje buiten. De les LO doen we op het grote grasveld naast onze deur, maar dat is voor later. En speelkameraadjes? Die hebben ze al dankzij een speelgroep in de buurt.

De volgende keer vertel ik jullie meer over de avonturen in ons tijdelijke nieuwe land!

Het schooljaar loopt bijna op z’n einde, en dus is het weer tijd voor afscheidsmomentjes in de klassen waar ik les geef. Hoewel de kaartjes, versierde borden en pralines die ik krijg van mijn leerlingen niet echt hoeven, ben ik er toch blij mee. Het toont dat m’n leerlingen me niet als de grote verschrikkelijke leerkracht zien, of dat ik toch iets meer ben dan gewoon ‘die van Engels en Nederlands’. Eigenlijk zou ik wel eens willen weten hoe ze me precies zien. Kon ik maar één dagje een van hen zijn tijdens mijn lessen!

Ik weet dat de leerlingen me streng vinden, maar ook rechtvaardig. En links en rechts zie ik dat de meesten mijn licht sarcastische mopjes wel grappig vinden. Toch is mijn humor niet helemaal puberproof, te oordelen aan de rollende ogen waarmee ze soms reageren. Zelf ken ik mijn leerlingen redelijk goed: hun hobby’s, met wie ze bevriend zijn en welke vakken ze al dan niet leuk vinden. Maar omgekeerd? Hoe goed kennen ze mij?

Ik merk dat leerlingen soms moeite hebben om me te doorgronden. De pure feiten weten ze vrij snel: dat ik getrouwd ben, ‘over het water’ woon en twee kindjes heb. Als ze naar mijn hobby’s vragen en ik hen vertel dat ik hou van lezen, met mijn meisjes spelen en kleren maken horen ze het in Keulen donderen. Dan merk ik dat ik in hun ogen duidelijk oud ben. Maar als ik vertel over mijn voorliefde voor films dan ben ik op slag interessanter. Ik bekijk bijvoorbeeld alle Marvel-films, die van The Hulk, Spiderman en co, op één dag in de bioscoop. De verhitte discussies die volgen, over waarom Batman beter is dan Superman en hoe tijdsprongen in X-Men een effect hebben op de loop van het verhaal, vinden ze intrigerend. Want ik was toch oud? Hetzelfde gebeurt als ik leerlingen opeens ontmoet op een concert van Macklemore and Lewis, of als ik laat vallen dat ik naar Adèle ga. Ze verwachten me daar niet, maar mijn coolheidsfactor stijgt onmiddellijk!

Ook mijn kleren doen  al eens fronsen. Bijvoorbeeld: de eerste helft van de week sta ik in een eenvoudig grijs jurkje les te geven, op sobere hakken en met mijn haren netjes in een hoge staart. De tweede helft verschijn ik vooraan in de klas in een zelfgemaakt bloesje met een bloemenkraagje, een gekleurde lange rok en eronder blinkende Vans met Alice in Wonderland-prints. Ik kan me voorstelen dat het dan moeilijk wordt om me netjes in het hokje ‘leerkracht’ te stoppen.

Nu, ik hou ook helemaal niet van hokjes. Niet voor mezelf, en niet voor mijn leerlingen. Net als ik denk dat ik de jonge garde helemaal heb begrepen, komen ze  opeens helemaal anders uit de hoek. Soms met schitterende grappen en gevatte opmerkingen. Jammer genoeg  ook al eens  met ongepaste uitspraken of norse gezichten na een, volgens hen, onterechte opmerking.

Misschien zijn die onverwachte wendingen maar goed ook. Dat maakt het voor mij elk jaar opnieuw boeiend om in mijn rol van ‘Mevrouw Stevens’ te kruipen. Een rol waarbij ik telkens 10 maanden tijd krijg om mijn nieuw publiek te leren kennen. Zonder hokjes! 

Gepost op 16 juni 2016

Pasen viel vroeg dit jaar: de lente was nog maar pas begonnen en m’n meisjes mochten al zoeken naar eitjes in de tuin. Dat deden ze goed ingeduffeld, en ze namen er hun tijd voor: ze hoefden niet bang te zijn dat de zon stiekem van hun chocolade proefde. Vreemd vond ik dat, want Pasen associeer ik met zon, gele bloemetjes en smeltende chocolade. Dat was afgelopen zondag toch wat anders, vooral dan die zon.

Na een extra lang winterseizoen (bedankt, schrikkeldag!) kijk ik echt uit naar de lente in volle glorie. In de tuin speur ik al naar rozenknopjes, ik volg de weersvoorspellingen -die nooit kloppen- van minstens twee weken in de toekomst en ik ben op zoek naar lentejassen voor het hele gezin. Wie weet lok ik de lente wel naar hier met die jassen in de kast… Volgens mij gaat dat lukken, want sinds enkele weken hoor ik ’s ochtends vroeg een familie vogels tjilpen. Als dat geen voorbode is?

In maart was er nog een andere voorbode: mijn zus kreeg haar eerste kindje! Een schattig half-Italiaans meisje met meer haar dan mijn meisje van vier! Tijdens een blitzweekend vlogen m’n jongste dochtertje en ik naar Turijn om de nieuwste familie-aanwinst te bezoeken. Ik hoopte stiekem op terrasjes in de zon, maar de weergoden hadden andere plannen en verrasten ons met een ijskoude dag. Er viel zelfs sneeuw! Spijtig genoeg was het de dag nadien, toen we door de stad wandelden op weg naar de bus richting luchthaven, was het wel 13 graden in de volle zon…

Misschien moet ik in het vervolg het omgekeerde hopen: pakken sneeuw, Elsa- ijskastelen en ijskristallen op de ruiten. Wie weet breng ik die weergoden zo op het idee om de lente eindelijk volop te laten losbarsten?

Gepost op 29 maart 2016

Ik hoorde net op de radio dit bekende liedje weer opduiken, en dacht spontaan aan alle feestjes van de voorbije maand. Onder meer aan het vuurwerkfeest bij uitstek, wanneer iedereen slaapdronken wacht tot de klok 12 uur slaat. Bij deze wens ik iedereen een geweldig 2016!

De eerste week van de kerstvakantie vlogen we er met vier even tussenuit om aan de donkere dagen en de feestdrukte te ontsnappen. We bezochten het zonnige Orlando en gingen naar Miami voor enkele dagen. Resultaat: op kerstdag lieten we onze meisjes minigolf ontdekken, en brunchten we op Amerikaanse wijze in een groots hotel. Het was heel bevreemdend om zonnecrème op te diepen in december, maar het is absoluut voor herhaling vatbaar. Na een weekje zaten we alweer op het vliegtuig. Onze portemonnee wat leger, maar onze hoofden gevuld met Disney, Frozen, alligators, oude schooltjes (beroepsmisvorming), strand, zon, salamanders en veeeel eten. We waren net op tijd terug om nieuwjaarsbrieven te lezen en in alle rust nog een klein beetje Belgische feestvreugde mee te pikken.

Hoewel we voor we vertrokken enkele rare blikken kregen omdat we voor maar een weekje zo lang zouden vliegen -en dan nog naar het land van de dikke mensen met wapens- zijn we heel tevreden over onze vakantie. We ontmoetten enkel vriendelijke mensen en ontdekten veel leuke en originele dingen. Een week is net genoeg om te proeven van deze bestemming. En ja, we zagen enkele mensen met een meer dan gemiddelde buikomvang. Maar de buikomvang van anderen heeft me nog nooit van een bestemming weggehouden. Wapens zag ik trouwens nergens. Een vriendelijke oudere dame sprak ons aan en zei hoe jammer ze het vond dat heel ons mooie landje nu vol zat met stoute terroristen. Langs elke kant van de oceaan kijken we blijkbaar een beetje kortzichtig naar elkaar. Ik stel als remedie een massale uitwisseling voor. :-)

Ondanks de voorbije feestmaand, houden wij nog even niet op met feesten. Deze maand vieren we alweer de vierde verjaardag van mijn kleine madam. Toevallig is dat ook mijn verjaardag, al is mijn leeftijd al een veelvoud van vier. En de maand erna zijn mijn zus en schoonzusje jarig, en verwachten we in onze familie een klein nieuw nichtje!

Gepost op 6 januari 2016