U bent hier

Leerkracht Sarah

De voorbije drie maanden zat ik met mijn meisjes in Engeland. Ik kreeg vaak de vraag of dat wel goed werkte, zo lang alleen met kinderen. Dat deed het zeker. Het was een onvergetelijke ervaring. Af en toe waren er wat drukkere momenten, maar dat was niets onoverkomelijk.

In mijn omgeving is er een heuse babyboom aan de gang. Het afgelopen jaar werden maar liefst zes baby's geboren, en eentje is nog op komst. De biologische klok van mijn vrienden en familie ging blijkbaar rond de leeftijd van 31 -of ouder- massaal in overdrive. Die van mij tikte al net iets vroeger. Toen ik zwanger werd, was ik 24. Deze maand word ik 33, en ik heb een dochter van bijna acht en eentje van vijf. Heel wat mensen vroegen me op mijn 24ste of de zwangerschap wel gepland was? Dat was het absoluut! Nu vragen ze me soms nog of ik het niet jammer vind dat ik niet gewacht heb. Het antwoord is neen.

Als absolute fan van het vroege moederschap leg ik graag uit waarom ik het me niet beklaag. Dit is geen pleidooi voor meer jonge mama's, of commentaar op oudere mama's. Ik leg alleen maar uit waarom mama worden op jonge leeftijd voor mij klopt.

Je hebt toch minder tijd als jong koppel?

Een dag telt 24 uren. Ook met een baby blijft dat zo. Maar: je gaat de uren anders invullen. Wat zeldzaam is, stijgt in waarde. Mocht je op straat diamanten kunnen oprapen, dan daalde hun waarde onmiddellijk. Zo gaat dat ook met vrije tijd. Elke woensdag neemt mijn mama de kindjes mee en hebben mijn man en ik een avond voor ons. Daarnaast hebben we een vaste babysit (danku Rani!). Zo kunnen we geregeld eens een weekendje weg. We trokken zelfs al een weekje naar New York! In de jaren dat we alle tijd van de wereld hadden, gingen we ook niet elk moment op stap. Onze momenten 'met twee' van nu vullen we met leuke dingen: kwaliteit boven kwantiteit!

Gedaan met je carrière

Ik heb niet de indruk dat de kersverse mama's in mijn omgeving grootse dingen hebben bereikt waar ik jaloers op ben. Ik sta in het onderwijs, een sector zonder verticale ladder, dat geef ik toe. Maar ik haal veel voldoening uit mijn werk. En, niet onbelangrijk: ik heb werkzekerheid. Dat was al zo voordat ik kinderen had. Ons eerste kleintje kregen we toen we nog niet zoveel verdienden als nu. Het plezier dat we met haar beleefden was onbetaalbaar en gratis. Nu onze kindjes ons minder nodig hebben, is er tijd en geld om andere dingen te doen. Onze meisjes leerden ons budgetteren, we hebben nooit dingen 'moeten laten'. We kunnen zelfs meer!

Je bent te jong voor zoveel verantwoordelijkheid

Je bent jong, nieuwsgierig en je mag een klein mensje begeleiden: er is geen betere combinatie! Verantwoordelijkheid opnemen volgt automatisch. Als jonge mama genoot ik mee van een Barbiefilm en sprong ik op kindermuziek. Slaaptekort werd weggeveegd. In tegenstelling tot dat filmkijken en dat springen is dat laatste nu wat veranderd: ik voel dat ik meer slaap nodig heb. Ik ben ook minder onbezonnen geworden. Mijn kinderen maakten me assertiever, ze zorgden ervoor dat ik beter werd in mijn job als leerkracht. Dankzij hen leerde ik mezelf beter kennen. Toen ik te horen kreeg dat ik voor mijn dochtertje op melk- en sojavrij dieet moest zodat ze kon eten zonder buikpijn achteraf, twijfelde ik niet. De verpleegster in het ziekenhuis gaf al lachend een doos melkpoeder mee aan 'het jonge moedertje'. Volgens haar hield ik het nog geen dag uit. Ik hield het bijna zes maanden vol. Voordien had ik nooit gedacht dat ik zo vastberaden en georganiseerd kon zijn.

Kinderen zijn toch een beperking?

Wat deed ik toen ik nog geen kinderen had? Lezen, naar films kijken, reizen en dingen bijleren. Wat deed en doe ik erna? Volledig hetzelfde, met als bonus dat ik er twee volle, nieuwe leventjes heb bijgekregen. Ik volg cursussen, ontdek landen en heb elke film gezien. Kan ik nachten wegblijven of een hele zondag bingewatchen op Netflix? Niet echt. Maar laat op stap gaan hoeft niet voor mij, en aan een serie, verspreid over enkele weekends, heb ik langer plezier. De dagen dat we met z'n vieren wandelen, spelen, rondhangen en ontdekken zijn waardevoller dan de rusteloze hangdagen van vroeger.

Zo zou ik zou nog uren kunnen doorgaan, over waarom kinderen kopen als prille twintiger in een jonge relatie zo geweldig is. Maar dat is niet nodig. Ik ben er zeker van dat alle jonge dertigers of veertigers die nu starten als ouders, ook fantastische dingen beleven.

En als ik nu nog eens de vraag krijg waarom ik vroeg voor kinderen koos, dan verwijs ik iedereen gewoon door naar deze blog :-)

Onze laatste maand in Engeland is al voor de helft voorbij. De afgelopen weken deden we zoveel dat het onmogelijk is om alles in één blogpost te vertellen. Ik pik er enkele hoogtepunten uit!

De eerste zaterdag van november vierden we in het grote park van Slough Bonfire Night. De Britten herdenken dan de verijdelde aanslag door Guy Fawkes. Die wou in 1605 op 5 november het parlement opblazen. In het park werden lichtjes,  kermisattracties, fish & chips en spectaculair vuurwerk ingezet om iedereen te verwarmen. Het was leuk om deel te zijn van iets echt Brits. Mijn meisjes waren ook onder de indruk. Ze vonden het wel een beetje vreemd om met vuur te vieren dat iemand werd vermoord die met vuur Engeland kapot wou maken. Door kinderogen gezien hebben ze een punt, natuurlijk…

Om in de politieke sfeer te blijven: de Amerikaanse verkiezingen was ook een moment om te onthouden. We bleven laat op, normaal volgde om vier uur ’s ochtends de uitslag, maar toen ik om zes uur wakker werd was er nog altijd geen resultaat. We konden nog net live volgen hoe de omstreden kandidaat Trump verkozen werd om de VS te leiden. Ik had het eerlijk gezegd niet zien aankomen. Maar ook bij de brexit-stemming was ik verrast. Een carrière als politiek voorspeller zit er niet in voor mij!

Even later, terwijl het in België blijkbaar stormde, genoten wij van een ijskoude heldere hemel bij de restanten van een beroemde muur in het Noorden van Engeland: Hadrian’s Wall. In de 2e eeuw na Christus bouwde de Romeinse keizer Hadrianus deze muur van kust tot kust om de barbaren weg te houden uit zijn reuzerijk. Het deed toch wel belletjes rinkelen. De muur van Hadrianus, de muur in Berlijn en binnenkort misschien Trump’s muur aan de Mexicaanse grens? Je zou denken dat we leren uit de fouten van het verleden...

Schotland stond ook kort op het programma. We proefden in sneltempo van de prachtige stad Edinburgh, en ze werd goed bevonden. Het Dynamic Earth-museum is een echte aanrader! Op kindermaat leer je er alles over het ontstaan van de aarde. We proefden we ook een bordje Haggis, een lokaal gerecht met ingewanden. Het was lekkerder dan de ingrediënten doen vermoeden!

Tot slot zaten mijn meisjes en ik ook niet stil. We gingen voluit voor ons schoolwerk. Mijn oudste dochter is weer wat maaltafels rijker, mijn jongste dame kan al wat meer woorden schrijven en ik leverde na veel knippen en plakken een proefversie van mijn paper in. Het voelde een beetje vreemd om aan de andere kant te zitten en te wachten op feedback, in plaats van er zelf te geven. Gelukkig was de reactie positief. Normaal gezien rond ik de cursus Introduction to Counseling binnen enkele weken met succes af.

November was een schitterende maand. Ik vind het jammer dat het al december is. De sint hebben we gelukkig naar hier kunnen lokken met liedjes. We haalden dus ook een klein beetje België naar de UK. Volgende maand zijn we terug thuis, dan maak ik de balans op van ons Engelse avontuur!

Hi!

Vorige keer kon je lezen hoe ik met mijn gezin tijdelijk naar Groot-Brittanië verhuisde. Intussen wonen we al bijna een maand in ons nieuwe, tijdelijke thuisland. Tijd voor een update! 

Het kleine dorpje waar we wonen, Cippenham, heeft ons met open armen ontvangen. Al op de eerste dag ontdekten we dat de bib hier dagelijks iets organiseert voor kinderen. Ideaal voor mijn meisjes, die na een halve dag juf mama -ik geef hen thuis les- nood hebben aan andere kindjes. Spelenderwijs pikten mijn ladies al een hoop Engelse woordjes op. Tijdens de wekelijkse kookles voor kinderen roepen ze perfect ‘yes chef!’ mee in koor. En ze vinden ook blindelings de peppers, eggs en andere ingrediënten die ze nodig hebben om iets lekkers te maken. Couscous en fruit loaf –een typisch Brits gebak met fruit- stonden al op het menu. Wat eten betreft zijn ze al helemaal bekeerd, met bagels en beans-on-toast. Mijn madammen worden echte mini-Britten!

Ik liet mijn auto bewust in België, dus moesten we op zoek naar een ander vervoermiddel. Dat vonden we: we flitsen hier alledrie, ook ik, rond op een step. Mijn step is er eentje voor volwassenen. Ik kreeg al veel lachende blikken en een heuse duim omhoog voor mijn vreemde en hier ongeziene tweewieler. Ook mijn jongste dochter blijft niet onopgemerkt: ze lijkt wel op een missie om alle Britse ‘stiff upper lips’ te laten lachen. Dan zoeft ze voorbij en roept luid tegen iedereen “hi!”. Als voorbijgangers de fout maken om even te blijven stilstaan, komt er nog snel “My land Belgium!” achter. De meeste mensen zijn het duidelijk niet gewend om zo'n enthousiaste begroeting te krijgen. Ze lijken het best leuk te vinden.

Aan mijn oudste dochter geef ik nu de lang gevraagde schaaklessen. Ze heeft een druk programma af te werken voor de school in België. De schaaklesjes vormen een leuke afwisseling. Alleen het onthouden waarom die pionnen toch niet achteruit mogen wandelen is niet zo gemakkelijk! Engels leren lukt voor haar dan weer heel goed. Als germaniste kan ik daar alleen maar blij om zijn. 

Ook de man des huizes kan zijn weg goed vinden op zijn nieuwe werkplek. De collega's die hij vroeger voornamelijk via videocalls zag, zitten nu gewoon naast hem. Dat maakt het natuurlijk leuker werken.

Ik ben vooral bezig met mijn mevrouwen, maar ik deed ook al aan yoga en ging naar een bookclub in de bib. En elke donderdagavond kan je me vinden op de universiteit van Reading. Daar volg ik 'Introduction to counselling', een cursus over therapie van de unief van Oxford. Het is heel boeiend om te verkennen op welke manieren je mensen hulp kan bieden. Er wacht me wel huiswerk als ik wil slagen: op het einde moet ik een serieuze paper schrijven.

En volgende maand? Dan staat er nog veel meer op het programma!

Terwijl ik dit schrijf ben ik eigenlijk aan het lesgeven. Mijn leerlingen zijn aan het werk –de jongste neuriet een liedje- en er staat een tasje thee voor mijn neus. Ik heb mijn sportbroek aan, want straks start mijn yogales. Mijn leerlingen zullen dan druk bezig zijn aan hun leesuurtje, onder tijdelijk toezicht van mijn vervanger.

Voordat jullie denken dat ik mijn job wel heel licht opvat, of dat mijn school de alternatieve toer is opgegaan: de leerlingen van hierboven zijn mijn eigen meisjes! En ik geef les aan hen in onze mini-woonkamer in Slough, op een uurtje rijden van Londen.

In mijn vorige blogpost schreef ik over het einde van het schooljaar in mijn geliefde school. In september startte ik er weer vol overtuiging en met veel zin. Dit schooljaar zal ik 16 uur Engels geven aan derdejaars, en ben ik trotse klastitularis van een bende economisten in spe. Maar wacht eens even… Wat zit ik dan in Engeland te doen? We spoelen even terug…

Halverwege de zomervakantie kreeg mijn man opeens de vraag om voor z’n werk enkele maanden in Engeland aan een project te werken. Het project zou begin oktober starten en lopen tot en met januari. Hoe meer we erover nadachten, hoe leuker het ons leek. Voor een anglofiel als ik is de locatie natuurlijk schitterend en onze kleine avonturiers zagen het ook helemaal zitten. Ik kon ouderschapsverlof nemen, dat was dus geen probleem. Onze meisjes zou ik zelf onderwijzen: een moeilijke maar boeiende uitdaging! De Vlaamse overheid verzekerde me ervan dat m’n schoolplichtige dochter les kon volgen bij juf mama, op voorwaarde dat ik het nodige papierwerk in orde bracht. We vonden een klein huisje en voor we het wisten was het oktober en waren we weg. Aangekomen op onze nieuwe plek werden we begroet door een regenboog: we voelden ons meteen welkom.

Mijn eerste werkdag als juf mama zit er al op. Wiskunde, tekenen en schaken stonden al op het programma. Nu gaan we de lokale bib ontdekken, en genieten van het zonnetje buiten. De les LO doen we op het grote grasveld naast onze deur, maar dat is voor later. En speelkameraadjes? Die hebben ze al dankzij een speelgroep in de buurt.

De volgende keer vertel ik jullie meer over de avonturen in ons tijdelijke nieuwe land!

Het schooljaar loopt bijna op z’n einde, en dus is het weer tijd voor afscheidsmomentjes in de klassen waar ik les geef. Hoewel de kaartjes, versierde borden en pralines die ik krijg van mijn leerlingen niet echt hoeven, ben ik er toch blij mee. Het toont dat m’n leerlingen me niet als de grote verschrikkelijke leerkracht zien, of dat ik toch iets meer ben dan gewoon ‘die van Engels en Nederlands’. Eigenlijk zou ik wel eens willen weten hoe ze me precies zien. Kon ik maar één dagje een van hen zijn tijdens mijn lessen!

Ik weet dat de leerlingen me streng vinden, maar ook rechtvaardig. En links en rechts zie ik dat de meesten mijn licht sarcastische mopjes wel grappig vinden. Toch is mijn humor niet helemaal puberproof, te oordelen aan de rollende ogen waarmee ze soms reageren. Zelf ken ik mijn leerlingen redelijk goed: hun hobby’s, met wie ze bevriend zijn en welke vakken ze al dan niet leuk vinden. Maar omgekeerd? Hoe goed kennen ze mij?

Ik merk dat leerlingen soms moeite hebben om me te doorgronden. De pure feiten weten ze vrij snel: dat ik getrouwd ben, ‘over het water’ woon en twee kindjes heb. Als ze naar mijn hobby’s vragen en ik hen vertel dat ik hou van lezen, met mijn meisjes spelen en kleren maken horen ze het in Keulen donderen. Dan merk ik dat ik in hun ogen duidelijk oud ben. Maar als ik vertel over mijn voorliefde voor films dan ben ik op slag interessanter. Ik bekijk bijvoorbeeld alle Marvel-films, die van The Hulk, Spiderman en co, op één dag in de bioscoop. De verhitte discussies die volgen, over waarom Batman beter is dan Superman en hoe tijdsprongen in X-Men een effect hebben op de loop van het verhaal, vinden ze intrigerend. Want ik was toch oud? Hetzelfde gebeurt als ik leerlingen opeens ontmoet op een concert van Macklemore and Lewis, of als ik laat vallen dat ik naar Adèle ga. Ze verwachten me daar niet, maar mijn coolheidsfactor stijgt onmiddellijk!

Ook mijn kleren doen  al eens fronsen. Bijvoorbeeld: de eerste helft van de week sta ik in een eenvoudig grijs jurkje les te geven, op sobere hakken en met mijn haren netjes in een hoge staart. De tweede helft verschijn ik vooraan in de klas in een zelfgemaakt bloesje met een bloemenkraagje, een gekleurde lange rok en eronder blinkende Vans met Alice in Wonderland-prints. Ik kan me voorstelen dat het dan moeilijk wordt om me netjes in het hokje ‘leerkracht’ te stoppen.

Nu, ik hou ook helemaal niet van hokjes. Niet voor mezelf, en niet voor mijn leerlingen. Net als ik denk dat ik de jonge garde helemaal heb begrepen, komen ze  opeens helemaal anders uit de hoek. Soms met schitterende grappen en gevatte opmerkingen. Jammer genoeg  ook al eens  met ongepaste uitspraken of norse gezichten na een, volgens hen, onterechte opmerking.

Misschien zijn die onverwachte wendingen maar goed ook. Dat maakt het voor mij elk jaar opnieuw boeiend om in mijn rol van ‘Mevrouw Stevens’ te kruipen. Een rol waarbij ik telkens 10 maanden tijd krijg om mijn nieuw publiek te leren kennen. Zonder hokjes! 

Pasen viel vroeg dit jaar: de lente was nog maar pas begonnen en m’n meisjes mochten al zoeken naar eitjes in de tuin. Dat deden ze goed ingeduffeld, en ze namen er hun tijd voor: ze hoefden niet bang te zijn dat de zon stiekem van hun chocolade proefde. Vreemd vond ik dat, want Pasen associeer ik met zon, gele bloemetjes en smeltende chocolade. Dat was afgelopen zondag toch wat anders, vooral dan die zon.

Na een extra lang winterseizoen (bedankt, schrikkeldag!) kijk ik echt uit naar de lente in volle glorie. In de tuin speur ik al naar rozenknopjes, ik volg de weersvoorspellingen -die nooit kloppen- van minstens twee weken in de toekomst en ik ben op zoek naar lentejassen voor het hele gezin. Wie weet lok ik de lente wel naar hier met die jassen in de kast… Volgens mij gaat dat lukken, want sinds enkele weken hoor ik ’s ochtends vroeg een familie vogels tjilpen. Als dat geen voorbode is?

In maart was er nog een andere voorbode: mijn zus kreeg haar eerste kindje! Een schattig half-Italiaans meisje met meer haar dan mijn meisje van vier! Tijdens een blitzweekend vlogen m’n jongste dochtertje en ik naar Turijn om de nieuwste familie-aanwinst te bezoeken. Ik hoopte stiekem op terrasjes in de zon, maar de weergoden hadden andere plannen en verrasten ons met een ijskoude dag. Er viel zelfs sneeuw! Spijtig genoeg was het de dag nadien, toen we door de stad wandelden op weg naar de bus richting luchthaven, was het wel 13 graden in de volle zon…

Misschien moet ik in het vervolg het omgekeerde hopen: pakken sneeuw, Elsa- ijskastelen en ijskristallen op de ruiten. Wie weet breng ik die weergoden zo op het idee om de lente eindelijk volop te laten losbarsten?

Ik hoorde net op de radio dit bekende liedje weer opduiken, en dacht spontaan aan alle feestjes van de voorbije maand. Onder meer aan het vuurwerkfeest bij uitstek, wanneer iedereen slaapdronken wacht tot de klok 12 uur slaat. Bij deze wens ik iedereen een geweldig 2016!

De eerste week van de kerstvakantie vlogen we er met vier even tussenuit om aan de donkere dagen en de feestdrukte te ontsnappen. We bezochten het zonnige Orlando en gingen naar Miami voor enkele dagen. Resultaat: op kerstdag lieten we onze meisjes minigolf ontdekken, en brunchten we op Amerikaanse wijze in een groots hotel. Het was heel bevreemdend om zonnecrème op te diepen in december, maar het is absoluut voor herhaling vatbaar. Na een weekje zaten we alweer op het vliegtuig. Onze portemonnee wat leger, maar onze hoofden gevuld met Disney, Frozen, alligators, oude schooltjes (beroepsmisvorming), strand, zon, salamanders en veeeel eten. We waren net op tijd terug om nieuwjaarsbrieven te lezen en in alle rust nog een klein beetje Belgische feestvreugde mee te pikken.

Hoewel we voor we vertrokken enkele rare blikken kregen omdat we voor maar een weekje zo lang zouden vliegen -en dan nog naar het land van de dikke mensen met wapens- zijn we heel tevreden over onze vakantie. We ontmoetten enkel vriendelijke mensen en ontdekten veel leuke en originele dingen. Een week is net genoeg om te proeven van deze bestemming. En ja, we zagen enkele mensen met een meer dan gemiddelde buikomvang. Maar de buikomvang van anderen heeft me nog nooit van een bestemming weggehouden. Wapens zag ik trouwens nergens. Een vriendelijke oudere dame sprak ons aan en zei hoe jammer ze het vond dat heel ons mooie landje nu vol zat met stoute terroristen. Langs elke kant van de oceaan kijken we blijkbaar een beetje kortzichtig naar elkaar. Ik stel als remedie een massale uitwisseling voor. :-)

Ondanks de voorbije feestmaand, houden wij nog even niet op met feesten. Deze maand vieren we alweer de vierde verjaardag van mijn kleine madam. Toevallig is dat ook mijn verjaardag, al is mijn leeftijd al een veelvoud van vier. En de maand erna zijn mijn zus en schoonzusje jarig, en verwachten we in onze familie een klein nieuw nichtje!

Na twee maanden op de schoolbanken wordt vlak voor de vakantie in het klassieke onderwijssysteem, de balans opgemaakt. Alle resultaten -goed of slecht- worden in een rapport gegoten, meegegeven aan de leerlingen en vergezeld met commentaar. Soms bemoedigend en prijzend, soms waarschuwend of terechtwijzend.

Dit jaar maakte ik mijn debuut als TADD’er -ik ben dus al een iets vastere waarde op school. Als beloning kreeg ik een eigen klas: ik werd klastitularis van 3WEB. Aanvankelijk was dit een twijfelachtige eer. Het toonde wel aan dat ik als relatief nieuwe waarde op school mezelf genoeg heb bewezen om op te mogen treden als aanspreekpunt van een klas. Maar ik wist ook dat er daardoor extra taken bij zouden komen, bovenop mijn onverwachte fulltime: voorzitten van de klassenraad, vertrouwenspersoon voor je leerlingen, bemiddelen tussen leerkrachten en leerlingen, contactpersoon voor de ouders…

Gelukkig kreeg ik een geweldig klasje in mijn schoot geworpen. Na ‘mijn’ eerste klassenraad was iedereen vol lof over mijn leerlingen. Een beetje fier deelde ik dan ook hun rapporten uit, met stuk voor stuk mooie cijfers. Maar veel belangrijker dan die mooie cijfers is dat ze ook sociaal heel sterk staan. Enkele van mijn leerlingen offeren hun vrij weekend op om bloemetjes voor de kankerstichting te verkopen, een nieuwe leerling wordt met open armen ontvangen, topsport wordt zonder zeuren gecombineerd met de dagelijkse schooltaken en zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Ik ben heel blij met mijn rol als klastitularis. Het maakt mijn functie net weer iets boeiender en daar teken ik graag voor! Zelf kreeg ik geen rapport, maar ik mocht toch enkele bemoedigende commentaren van collega’s ontvangen. Dus ik ga er voorzichtig vanuit dat alles goed verloopt.

Een andere primeur was het eerste rapport van mijn eigen grote meid! Lezen, schrijven en rekenen kennen geen geheimen meer sinds mevrouw naar het eerste leerjaar gaat. Haar rapport was schitterend dus ik mag niet klagen. Ik benadruk vaak dat ze haar best moet doen en dat een cijfer voor mij niet het belangrijkste is, maar ze gaat zo graag naar school dat de cijfers vanzelf komen. Hopelijk blijft ze zo’n tevreden, leergierige leerlinge. Hoewel: niet alles is haar duidelijk en dat vindt ze soms moeilijk. Zo volgt ze zedenleer als de andere leren over ‘die god’. Het concept ‘god’ versus zedenleer begrijpt ze niet, maar ze leert er over vrede en samenleven, dus ik heb haar verteld dat ze dit bij ‘de god’ ook leren. Maar dan net iets anders. Voorlopig is dit voor haar goed, maar ik verwacht me aan een hevig spervuur van filosofische vragen binnekort!

Na deze eerste evaluatieronde is het dringend tijd om me te richten op de examens. Want samen met de Sint komen die gevaarlijk dichtbij!

Toen ik deze week aan mijn leerlingen vroeg wat ze wisten over Nederlandstalige muziek, kwam er geen echt antwoord. Enkelen kenden links en rechts een paar Vlaamse rappers, maar dat was het zo’n beetje. Kleinkunst was hen onbekend en schlagers werden lacherig onthaald. Toen ik vroeg of er dan niemand plezier kon halen uit schlagers, was er niemand die wou antwoorden. De schaamte zat er bij deze dertienjarigen al goed in. Want ze weten heel goed dat mensen ervan houden om te pronken met hun intellectuele voorkeuren, en te lachen met de ‘domme’ keuzes van anderen.

Ik heb mijn klas onmiddellijk verteld dat ze zich nooit moesten schamen voor wat ze leuk vonden, want keuzevrijheid maakt mensen nu eenmaal bijzonder. Toch zag ik aan hun gezichtjes dat ze nog in geen honderd jaar zouden toegeven dat ze wel eens vrolijk werden van een schlager, of met plezier naar een aflevering van ‘familie’ keken. De serie ‘Thuis’ mocht nog wel, want daar spraken ze al eens over op de radio. Soap is soap, zou je denken, maar niets is minder waar.

Zeker als je hoger geschoold bent, hoor je blijkbaar een bepaald ‘niveau’ te respecteren in je voorkeuren. Dit lijkt mij absolute onzin. Want hoe hoog mijn diploma ook is, het heeft niets te maken met wat ik leuk vind.

Zo voed ik mijn eigen vrolijke meisjes ook op. Ze luisteren gezellig naar Amika en liggen plat bij het bekijken van een Disneyfilm of een aflevering van My Little Pony. De Kapitein Winokkio-ouders schudden hun hoofd, want Studio 100 is des duivels en de anti-Disneybrigade staat met een priemend vingertje klaar. Maar mijn madammen dansen ook vrolijk mee op de boot van de Kapitein of kijken naar een ‘alternatieve’ tekenfilm zonder moeite.

Jammer genoeg beschouwen veel mensen alternatief als beter, of voor een beter/slimmer publiek. Maar het woord zegt het toch zelf? Het is gewoon een andere optie. Er zit geen schaal aan vast van ‘mainstream, domme ouders’ tot ‘gevorderde, slimme mama’s en papa’s’.

Je hebt het ook bij kledij. Dus naai ik een vrolijk kleedje en combineer het met een broekje van Zeeman. Dan ben ik moeilijk in te delen. Zeeman en homemade? In welk vakje hoor ik dan thuis? Laat mij maar rustig bezoekjes brengen aan elk vakje, denk ik dan. Bij ons thuis ligt Story zusterlijk naast Quest en de afstandsbediening zapt moeiteloos tussen Discovery Channel en Vitaya. Ik goochel met quinoa en eet de dag erna worst met puree. Laat ik ergens vallen dat ik met plezier al vele jaren naar ‘Home and Away’ kijk, dan kijken veel mensen -vaak zelfbenoemde intellectuelen- me aan alsof ik van Mars kom. Heb ik het over een documentaire of een ‘goedgekeurde’ reeks op één, dan wordt mijn ‘foutje’ door de vingers gezien.

Ik vind het allemaal grappig maar toch ook triest. Kinderen weten nu al wanneer ze iets moeten verstoppen, wat ‘not done’ is om te lezen of te bekijken en wanneer ze bejubeld zullen worden voor hun keuzes. Ik probeer mijn leerlingen mee te geven dat schaamte hoort bij diegene die je beoordeelt. Wees blij met je chicklitboek en geniet van die postmoderne roman. Zing luidkeels mee met Laura Lynn of Gers Pardoel terwijl je met een half oog Thuis volgt of bijleert over de natuur. Vergeet de vreemde blikken en schaam je niet. De tijd die je overhoudt door je niet anders voor te doen dan je bent, kan je gebruiken om nog een extra pagina te lezen in je favoriete magazine, ongeacht van welk fictief niveau. :-)

Juli is voorbijgevlogen. Eerst een weekje ont-scholen, dan een weekje naar Engeland waar de aangename zeebries en leuke dorpjes ons weer tot rust brachten en daarna drie dagen naar de hitte in Frankrijk -met een echte waterfontein in Chartres, om toch maar iets van afkoeling te vinden. Op de zesde verjaardag van de grootste dochter bezochten we Mickey en Sneeuwwitje in Disneyland, en op de allerlaatste dag bezochten we de Eiffeltoren. Die werd door de jongste dochter als lelijk, zwart en grijs bestempeld. Dat waren de eerste drie weekjes van onze grote vakantie.

De laatste week van juli zat vol verjaardagsfeestjes voor familie en klasgenootjes, waarbij taarten werden opgegegeten, cadeautjes werden uitgepakt en flessen zonnecrème werden opgesmeerd. En zo zitten we ondertussen alweer over de helft.

Gelukkig heb ik al een voorlopig idee gekregen van mijn lesopdracht voor volgend schooljaar. Die zal zich in het derde en vierde middelbaar afspelen. Geen grote jongvolwassenen meer voor mij, en dat voor het eerst in zeven jaar. Volgend schooljaar sta ik voor echte pubers! Een uitdaging, maar ik zie het helemaal zitten.

Nu geniet ik nog van de laatste weekjes vakantie. Op het programma staan: schilderen, rommelmarktjes bezoeken, taxi spelen voor vakantiekampjes, zwemmen, dierentuin ontdekken, openluchtfilm bekijken, kasten opruimen, spelen met de madammen en nog veel meer. Als afsluiter schenk ik jullie deze vrolijke clip: goed voor een instant ‘feel good shotje’. Al was het maar door de funky seventies mode. :-) Lang leve de zomer!