U bent hier

Manager Steven - maart 2010

Ik ben net terug van mijn zoveelste zakenreis naar Dubai. Iedere keer als ik vertrek, krijg ik jaloerse blikken van collega’s die denken dat ik weer naar ‘het paradijs’ ga. Zelf heb ik het moeilijk met dat droombeeld dat Dubai van zichzelf ophangt. Want het is eenzijdig en gekunsteld.

Oké. In deze periode van het jaar geniet je er van heerlijke zonneschijn. Maar in de zomer is het er wel méér dan 50 graden. En ja, Dubai is een shoppingparadijs. Maar alleen als je stinkend rijk bent, want het is er stukken duurder dan bij ons. Een ander cliché is dat buitenlanders er welkom zijn. Dat klopt. Je bent in een Arabisch land maar je ziet in 10 dagen amper een paar Arabieren. Maar, ook al woon en werk je 50 jaar in Dubai, je blijft een immigrant. Je kan er nooit staatsburger worden. Verder zou je er poen met hopen scheppen en na drie jaar werken op pensioen kunnen. Dat gebeurt soms, maar enkel bij de ‘happy few’.

Toen ik onlangs met een Aziatische stewardess praatte die er voor een lokale vliegtuigmaatschappij werkt, brak mijn klomp. Ze vertelde me dat ze nooit een arbeidscontract zal krijgen. Iedere werkdag kan haar laatste zijn. Dat is extra erg als je weet dat ze zonder job direct terug naar haar land van herkomst ‘vliegt’. En wanneer werknemers tegen zulke praktijken durven te protesteren -zoals onlangs het geval was- worden ze meteen ontslagen en het land uitgezet.

België mag dan geen rozig droombeeld ophangen van zichzelf, zelf weet ik wel waar ík liefst woon en werk…