U bent hier

Manager Steven - december 2010

Vorige week werd ik opgebeld door een headhunter. Ik krijg af en toe zo’n geheimzinnig telefoontje. Dat is aan de ene kant wat flatterend -het streelt mijn ego-, maar tegelijk geeft het me het gevoel dat ik koopwaar ben. Zo’n headhunter gaat met mijn profiel de baan op.  

Het ‘aanzoek’ van koppensnellers verloopt volgens een welbepaald stramien. Meestal bellen ze me tijdens de lunchpauze op en vragen ze: “Goedemiddag, met bureau x, kun je nu vrij spreken?” Dan weet ik hoe laat het is. Vervolgens vragen ze hoe het met me gaat, hoe het met mijn job en het bedrijf gaat en dan komt de kat op de koord: “Ben je bereid om van job te veranderen?”

Wat moet je daar verdomd op zeggen als je koudweg als een slapende haas in zijn veilig leger wordt gepakt? Meestal blijf ik vaag en verzoek ik hen om te schetsen wat ze in de aanbieding hebben. Vervolgens start er een kat-en-muissteekspel. Ik wil zo veel mogelijk te weten komen over de werkgever in kwestie, en zij willen zo weinig mogelijk onthullen. Meestal ontbloten ze enkel de ‘headliners’ van de jobinhoud en functie om te zien hoe hongerig ik ben. De naam van de werkgever verklappen ze zelden of nooit.

Af en toe laat ik een zekere interesse blijken wat dan aanleiding is voor een persoonlijk gesprek met het headhuntersbureau. Die bureaus zijn meestal op exclusieve locaties gevestigd: in prachtige art deco herenhuizen in de dure buurten van Brussel, in kleine kasteeltjes in de rand van Brussel of op idyllische boerderijen. En er hangt altijd een discrete, formele en luxueuze sfeer. Frappant is ook dat er alleen maar mooie, chique werknemers werken. Zo te zien is zo’n bureau niet enkel op zoek naar wijze en ijverige kandidaten voor hun klanten, maar ook naar schoonheid voor hun eigen omgeving.

Ik laat me niet intimideren door die luxesfeer en voer gewoon een gesprek. Ik moet toegeven dat dit meestal verrijkend is en soms zelfs aangenaam, ook al sta je in de focus van de discussie. Wat ik wel altijd moeilijk vind is praten over mijn eigen sterktes en zwaktes. Het klinkt snel hoogdravend of misplaatst bescheiden.

Om dit te omzeilen, probeer ik vooral over mijn streefdoelen te praten en over wat ik verwacht van een goede werkgever. Het is belangrijk dat mijn waarden gelijklopen met die van mijn werkgever. Voor minder verander ik niet van werk.

Zelf heb ik een 7-‘heilig’-tal eigenschappen die ik probeer terug te vinden in elke professionele en niet-professionele relatie. Ze zijn voor mij de sporen naar succes en ik herken die eigenschappen ook bij bepaalde dieren.

1. Heb zelfvertrouwen, zoals een roodborstje
Onderwaardeer jezelf nooit. Hoe kan je verwachten dat iemand anders in jou gelooft als je niet in jezelf gelooft? Je kan veel meer dan je zelf denkt. Geloof in jezelf en wees maar zeker dat je jezelf vaak in de positieve zin gaat verrassen. Begin eraan met het idee ‘ik kan het’.

2. Heb een klare visie, zoals een jachtluipaard
Het heeft geen enkele zin om als een kip zonder kop rond te lopen. Denk goed na over wat je wil bereiken met dat wat je het best kan. De mensen met die het verst geraken zijn meestal mensen met een visie.

3. Zet jezelf juiste streefdoelen, zoals een spin
De doelen die je afbakent moeten realistisch zijn, dus realiseerbaar maar toch ook uitdagend genoeg. Als een jager op een haas schiet en zijn schot mis, is het niet de fout van de haas. Neem je eigen verantwoordelijkheid op! Er is geen rechtstreekse sluiproute naar het grote ultieme succes.

4. Blijf gefocust, zoals een reisduif
Als de zon op een blad papier schijnt gaat het verkleuren en verouderen. Concentreer je de zonnestralen via een lens op het blad, dan zal het in brand schieten. Alles proberen is vaak: niets goed doen.

5. Neem risico’s, zoals een steenbok
Als je geen risico’s durft nemen, zal er geen vooruitgang zijn. Mensen die hun kans durven grijpen, maken evolutie in het leven. De anderen sterven met hun veiligheidsgordel aan op hun vertrouwde stoel. De veiligste manier om risico’s te verminderen, is risico’s nemen.

6. Neem initiatief, zoals een zwaluw
De beste manier om een ziekte te bestrijden is proberen niet ziek te worden. Wees proactief. Een goed lief ga je niet vinden door thuis in de zetel te zitten wachten tot ze aanbelt. Praat er niet over, doe het!

7. Aarzel niet om te wroeten, zoals een honingbij
Niemand geraakt op de top van een berg daar er naar te kijken. Geluk of succes wordt zelden in je schoot geworpen.

Het is natuurlijk een illusie dat je die 7 eigenschappen overal en tegelijkertijd kan terug vinden. Maar het is belangrijk om nooit op te geven en te blijven zoeken. Veel mensen die denken dat ze gefaald hebben, wisten niet dat ze op een strobreed van hun succes verwijderd waren. ‘Never give up, keep smiling.’

Toen ik vorige week vrijdagmorgen in Abu Dhabi op de Airbus A330 richting Brussel stapte, had ik rustig de tijd om de lokale krant ‘Gulf News’ te lezen tijdens de zeven uur durende terugvlucht. Een lokale krant zegt altijd bijzonder veel over het land waar je vertoeft, vind ik. Dikwijls méér dan een veelkleurig, dik reisboek. Wát en de manier waarop er bericht wordt -droog, sappig of manipulerend-, vormen immers een spiegel van de maatschappij waarover men schrijft. Een volk leest de krant die het verdient. Dus vraag ik in gelijk welk hotel waar ik verblijf een plaatselijk dagblad bij mijn ontbijt. Kwestie van de dag goed te beginnen, want… goed begonnen is half gewonnen.

Het eerste artikel dat me opviel in het vliegtuig, ging over de Queen of England die op staatsbezoek was in Abu Dhabi. Ze gaf er het startschot voor de bouw van het Zayed National Museum op een nieuw gespoten, artificieel eiland. Budget: 200 miljoen dollar. Moet er nog zand zijn? In Arabische kranten waait er vaak een warme wind van ‘good news’ over hoe fantastisch alles wel gaat in het Midden-Oosten. Hoe immenser en duurder de projecten waarover ze kunnen schrijven, hoe beter.

Een ander artikel dat me bijbleef ging over een rechtszaak voor de Dubai Court. In geuren en kleuren werd het zware misdrijf, gepleegd door een 26 jarige Indische portier, beschreven. De snoodaard zou een 21-jarige Britse vrouw -neen, niet de oude Queen- een ongewenste kus hebben gegeven in het openbaar. Het vreselijke gevolg was dat de vrouw had staan huilen op de parkeerplaats waar het gebeurde. Een vriend van de vrouw, afkomstig uit Nieuw Zeeland, was als getuige opgeroepen door haar advocaat. Een vette kluif voor rechter Majed Mohammad die hierover een rechtvaardig oordeel moest vellen. Wie was de aanstoker van de eenmalige kus van de onverbiddelijke zoener? Het vonnis zou pas volgende maand geveld worden. Ik fronste mijn wenkbrauwen en glimlachte smalend.

Ik bladerde door en vond verder in de krant een klein, verdoken kattebelletje: "11 arrested for child sacrifice in Chhattisgarh, India". Zakelijk en bondig werd gemeld dat in Centraal-Indië opnieuw twee kinderen werden geofferd. Een meisje van 6 en haar broertje van 2 werden door hun moeder en haar tovenaarsdokter ritueel gedood in de hoop op extra toverkracht en ‘good fortune’. De enige verklaring die de krant gaf: de mensen in de regio waar deze menselijke offers worden gebracht, zijn heel bijgelovig en mogelijk niet zo rijk. Ik zat perplex in mijn ‘business class seat’, vooraan in het vliegtuig, op een hoogte van 10.000 meter, met een halfleeg glas champagne voor me. Ik fronste mijn wenkbrauwen met vochtige ogen. Deze kinderen zullen nooit een advocaat hebben die op de barricades staat voor het gebrek aan kusjes in hun leven. I send my kisses to heaven en... zeker niet naar die Engelse trut!

Gepost op 1 december 2010