U bent hier

Manager Steven - oktober 2011

Thuiswerken is nog steeds een brug te ver voor veel werkgevers. Dat heb ik twee weken geleden gemerkt toen ik een meeting had met de global HR director uit Tokyo. Ik vroeg hem wat hij er zou van vinden als ik gedeeltelijk of volledig van thuis uit zou willen werken in de nabije toekomst. Als enige reactie kreeg ik onbegrijpend gefrons van de wenkbrauwen.

Met dit antwoord kon ik echt niets doen, dus gaf ik nog wat gas bij om mijn betoog in de juiste locatie te plaatsen. Ik maakte hem duidelijk dat het al of niet thuiswerken voor mij een breekpunt kan worden in mijn zakelijke relatie met mijn Japanse broeders. 

Het is namelijk zo dat mijn Brussel waar ik nu woon en werk binnenkort misschien gescheiden wordt zoals een Siamese tweeling. Het wordt dan een tweedelige B & B: ik zou in Brugge gaan wonen en in Brussel blijven werken.

Als ik elke dag naar Brussel moet pendelen, zal de slagader van “commuting time” constant verstoppen en tot een hartaderbreuk leiden. Vier uur per dag op weg zijn naar mijn job is ondenkbaar. Ik zou ook -zoals mijn schoonbroer- om 5 uur ’s morgens kunnen vertrekken om de E-40 files te ontlopen, maar dat is voor mij zelfkastijding die ik mezelf nooit zal opleggen.

Na mijn uitvoerige uitleg, wist onze HR directeur er nog altijd geen raad mee. Maar toen legde hij zijn ei zonder eierschaal. Hij zei: “Sorry maar in Japan zijn we dat niet gewoon en weten we niet hoe we daaraan moeten beginnen.” Om dit te bewijzen, vertelde hij dat de Japanse regering -na het debacle in Fukushima- de grote bedrijven onder zware druk had gezet om hun mensen meer thuis te laten werken. Met deze crisismaatregel wilde de regering de elektriciteitsproblemen aanpakken die ontstonden door het stil leggen van een paar kerncentrales. Bijna geen enkel bedrijf is op de kar gesprongen om die flexibiliteit aan hun werknemers te geven. “Dus, als de premier van Japan dit nog niet kan, wie ben ik dan om die wagen aan het rollen te krijgen?”, aldus de HR directeur.

Een van mijn Duitse collega’s heeft overigens wel een tijdje mogen thuiswerken. Maar toen ze dat wou blijven doen, heeft het management haar in het oor gefluisterd dat ze dan haar carrière kon vergeten. Als thuiswerken in ons bedrijf al toegelaten wordt, staat het dus synoniem voor ‘geen verdere carrière meer willen of kunnen maken’. 

Vreemd toch: zoveel bedrijven vinden het de morele plicht van hun werknemers om flexibel te zijn en eisen dat ze hun voordeur constant wagenwijd openzetten om nieuwe en “oude nieuwe” veranderingen te verwelkomen. Maar oooooh weeeee als werknemers hun management vragen om wat empathie te tonen voor veranderingen in hun privéleven.

De grote aarzeling die ik bij heel veel bedrijven -en niet alleen Japanse- voel, is volgens mij vooral gebaseerd op een gebrek aan een fundamenteel vertrouwen in hun werknemers. Blijkbaar zitten veel managers nog vastgeroest in het geloof dat ze hun mensen moeten kunnen observeren. Ze willen constant over hun schouder mee kijken. Dit is inderdaad de gemakkelijkste manier om hun effectiviteit en productiviteit te meten, maar het stamt wel uit de kleuterschool.

Ik beschouw de reactie van mijn bazen eerlijk gezegd als een persoonlijke blamage. Na 25 jaar trouwe dienst bij mijn bedrijf, blijken mijn bazen nog altijd niet te beseffen dat ik respect heb voor zelfdiscipline, honger naar werk en een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Toen ik mijn directe baas -een Japanner die in België woont- hiermee confronteerde, was zijn antwoord: “Dat zie je verkeerd. We vertrouwen je juist wel en daarom hebben we je nodig op het kantoor om de andere collega’s te controleren en op te leiden. Zo kan je jongere mensen ook jouw waarden bijbrengen.”

Hij geloofde overigens niet dat je in een klein land als België dagelijks 4 uur onderweg kan zijn. Dus heeft hij achter mijn rug naar Google Earth gesurft om dit te checken. Daar kreeg ik het pas echt van op mijn heupen!

Mijn betoog: als je een aantal jaar voor dezelfde werkgever gewerkt hebt op een correcte manier, zou het aan de werkgever moeten zijn om te bewijzen dat thuiswerk niet aanvaardbaar is. En onder thuiswerk versta ik: flexibele uren, home office of een combinatie hiervan. Dit zou een Win - Win -Winsituatie creëren voor de drie W’s: Werknemer, Werkgever en de Welriekende maatschappij. En zo zou er eindelijk een oplossing komen voor ons verkeersinfarct.