U bent hier

Manager Steven - maart 2012

Het zou een goed onderzoeksproject zijn voor een tandarts in spe om na te gaan of de hoektanden van bazen groter zijn dan die van de gemiddelde medewerkers op de werkvloer. Het is mijn ervaring dat bazen te vaak jagende roofdieren zijn en medewerkers te vaak vluchtende en onderduikende prooidieren…

Een goed luipaard wordt gekenmerkt door sluipend, gefocust, onmeedogenloos en snel handelen. Welk profiel hebben heel wat gelauwerde bazen? Juist, dat van een bloed likkend luipaard! Verbazend? Neen, want iemand met zo’n profiel komt snel tot de vooropgestelde resultaten die de bedrijfstop of de aandeelhouders pleziert. Dit geeft hem een aureool van ontzag en macht, ook al is het gebaseerd op de beginsels van agressief gedrag. En ook al werkt dit alleen maar op korte termijn.

Medewerkers acteren dan weer vaak als een kudde gezellig grazende zebra’s waar de zorg voor morgen nog moet ontdekt worden. Hun oren bewegen pas alert als de kudde zich in beweging zet op aangeven van de zonnestand die altijd op dezelfde manier roteert. Ze reageren vooral op signalen die ze ontvangen van hun directe omgeving en hun soortgenoten. En wat als het luipaard op het toneel verschijnt? Vluchten natuurlijk. Want waarom zou je als groep het gevaar trotseren? Ze hebben dit niet geleerd omdat het niet van hen verwacht wordt.

Is dit een karikatuur van de werkvloer? Nee, ik ben er van overtuigd dat er veel Afrikaanse savannes sluimeren in Vlaanderen.

De vraag is: kan je een natuurlijke, goed werkende band smeden tussen een roofdier en prooidier? Mijn ervaring met paarden leert me van wel. Ik ben bijvoorbeeld altijd met verstomming geslagen als ik zie hoe sommige amazones -als menselijk roofdier- op de rug zitten van hun prooidierpaardje en dingen doen die ze zonder elkaar nooit zouden kunnen bereiken. Een paard zou van nature bijvoorbeeld nooit over 1 m 70 kunnen springen, want hij heeft dat geloof in zichzelf niet. En welke paardenliefhebber kan met zijn ‘lui gat’ over 1 m 70 springen? Maar er zijn heel wat paard-ruitercombinaties die dat samen wel kunnen.

Wat heeft een paard nodig om in een menselijk roofdier te geloven en het te vertrouwen? Het heeft nood aan een zelfverzekerde leider die consistent handelt en de teugels in de handen houdt: niet om er aan te trekken en hem pijn te doen in de mond, maar om hem te leiden. Het moet zich veilig voelen bij z'n leider en het gevoel hebben dat het elk moment op hem kan rekenen. Als er gevaar komt, verwacht hij bescherming van z'n leider. In die sfeer transformeert z'n instinctief gedrag van angst en vluchten naar een aangeleerd gedrag van loyale en betrouwbare mede-atleet.

Eens het paard en de ruiter die eenheid als een evidentie aanvoelen, komen hun lichaam, denken en ziel in balans. En kunnen ze met veel plezier en moed op jacht gaan naar een hogere limiet. Het paard zal door de intelligentie van zijn leider dingen doen die het zelf niet voor mogelijk achtte. En de amazone kan door de kracht en het uithoudingsvermogen van het paard prestaties neerzetten die ze zelfs in haar stoutste dromen niet kon fantaseren.

Mijn conclusie? Baas: hinnik wat meer als een gestreepte zebra, en werknemer: brul je gevlekte luipaardtanden bloot. Zo zal het gras altijd groener blijven aan de eigen kant van de heuvel.