U bent hier

Manager Steven - oktober 2012

Dit jaar is het precies 20 jaar dat ik voor mijn job in het Midden Oosten rondtrek en me als een Westerse karavaannomade voel op een Japanse brommende mobylette. Vorige week ging ik vijf dagen op een Egyptische zakenreis. Deze ervaring maakte me triest. Het gevoel dat deze plaats op de wereldbol de verkeerde kant opdraait, maakt me allesbehalve hoopvol.

Toen ik in de beginjaren '90 voor de eerste keer mijn woestijnervaringen begon op te stapelen was Dubai nog een vissersdorp. Saudi Arabia was de eerste grote stappen in de petrochemie aan het zetten. En landen als Jordanië en Syrië waren sympathieke en hoopvolle gebieden waar ze met de grote glimlach de trage Arabische evolutieleer probeerden te mixen met Westerse nieuwigheden. Wat er nu aan de hand is in dit zonovergoten woestijngebied stemt mij schrikachtig voor de komende jaren. Het vuur is aan de lont en het kruitvat is niet zo veraf, vrees ik.

Waarom ik tijdens mijn Egyptische zakenreis zo sip keek als een uitgedroogde kameel? Een paar voorbeelden.

Mijn vrouwelijke collega Mona vertelde dat hun nieuwe moslimleiders er in de toekomst geen graten in zien dat haar 9-jarig dochtertje uitgehuwelijkt kan worden. Ze willen de leeftijd van negen jaar als minimumleeftijd invoeren. De gelijkheid tussen vrouw en man wordt gestoeld op de principes van de Nijl-bron in plaats van op die van de mediterrane Nijl-delta.

Toen ik een taxi tegenhield om naar een Koptische wijk te gaan voor een vriendenbezoek vroeg de chauffeur me naar mijn nationaliteit en religie. Reden? Een van de religieuze leiders heeft publiekelijk de Egyptische taxichauffeurs opgeroepen om geen christelijke priesters te vervoeren want dat is ‘HARAM’ (verboden).

Bij het lezen van de plaatselijke kranten werd het me al vlug duidelijk dat de vroegere Amerikaans ondersteunde Mubarakpropagandamachine enkel van naam vervangen is door de Turks ondersteunde Mursi. Zelfde tactiek: gooi de niet ‘meemuilende’ journalisten de vreselijke gevangenissen van Caïro in als je geen mannen met baarden lust.

Het ergste vond ik de verhalen van verschillende bedrijfsleiders in verband met de straffeloosheid die er nu heerst in en rond de werkplaatsen. De bedrijfsleiders moeten hun fabrieken dag en nacht bewaken omdat ze overvallen worden door bendes. Die bendes plunderen alles en verplichten de arbeiders om ‘beschermingsgeld’ te betalen. De arbeiders moeten geld neerleggen omdat ze zogezegd de jobs afgenomen hebben van de bendeleden.

De lokale politie doet niets: de politiemensen zijn te bang geworden of worden beter betaald door de dievenbendes dan door de staat.Oplossing van een bedrijfsleider van een middelgroot bedrijf in Kaliobia: zet je eigen gewapende fabrieksmilitie op, arresteer de overvallers en brengt ze zelf -geketend in een goederencamion- naar een ander politiekantoor buiten het territorium van de bende. 

Door die wantoestanden zal Egypte niet vlug nieuwe internationale investeringen aantrekken, terwijl dit hoogstwaarschijnlijk de enige oplossing is om de constant groeiende werkloosheid en maatschappelijke ongelijkheid te tackelen.

De Arabische eerste lentedagen hebben naar mijn gevoel amper een paar sneeuwklokjes doen ontluiken. Ze zijn nu al lang verwelkt. Laat ons hopen dat de ‘knollekes’ niet verdroogd zijn anders wordt dit een kleurloze spot op de wereldbol. Er is een grommende Arabische vulkaan aan het borrelen die wel eens het ontstaan van een Arabische ijstijd zou kunnen inluiden. Jammerlijk genoeg heb ik de indruk dat alleen de personen in het Midden Oosten die niets te verliezen hebben hoopvol de toekomst inzien. Vele anderen zien vooral dat ‘verdommende’ zwart gat!