U bent hier

Manager Steven - maart 2013

Ontdekken dat een van je goede medewerkers aan het solliciteren is, gaat door merg en been. Het kan pathetisch klinken, maar het voelt alsof je geliefde vreemdgaat.

Toen ik er via een achterpoortje achterkwam dat mijn Italiaanse collega Antonio een contract probeerde te versieren bij een van onze zakelijke partners, kreeg ik een emotionele uppercut. Ik heb hem drie jaar lang opgeleid en wegwijs gemaakt in het bedrijfsleven. Ik heb hem het hof gemaakt als een vurige haan om in ons kippenhok te komen werken. Antonio wil bij ons vertrekken omdat hij op zoek is naar nieuwe prikkels. Na drie jaar dienst heeft hij wel een verrijkende jobrelatie met iedereen, maar hij voelt irriterende beperkingen. Hij vindt dat zijn leven te gesetteld is.

Onze Japanse baas was van zijn sokkel geblazen door het nieuws. Volgens hem is het verraad. Toen ik zei dat ik Antonio nog altijd een goede medewerker vind, wilde mijn baas hem een nieuwe job aanbieden binnen ons bedrijf en een extra zoethoudertje. Volgens mij is dit verloren moeite. Vliegensvlug een tegenvoorstel doen zonder dat je door hebt welke beenderen er precies gebroken zijn in het skelet van een relatie, maakt meer kapot dan dat het herstelt.

In het liefdesleven gebruikt een overspelige partner vaak als excuus dat hij gedreven was door zijn instincten: lust en een drang naar seks. Wat hij niet beseft is dat de vertrouwensravage die hij aanricht groter is dan het genot dat hij even had. Of je je laat meeslepen door je instincten of niet, heeft volgens mij te maken met je persoonlijkheid en de aard van het beestje. Hetzelfde bij jobhoppen. Of je een nestblijver of nestvlieder bent, zit voor een stuk in je genen.

Ook de jobomstandigheden spelen een rol. Werknemers die bijvoorbeeld in de sales of marketing werken, komen vaak in contact met andere bedrijven en worden sneller in verleiding gebracht. Technische en administratieve medewerkers zijn zogezegd trouwer, maar dat is alleen omdat ze de opportuniteiten niet hebben. Mocht je de melk bij die poezen zetten, dan hebben ze het ook vlug te pakken en zoeken ze de vogeltjes aan de andere kant van de heuvel.

Tot slot heeft het volgens mij ook te maken met de cultuur in een land. In Japan krijg je het zwarte boetekleed aan als je van job verandert. In andere landen zoals Turkije of Amerika beschouwen ze je als een sukkel als je ergens te lang blijft plakken.

Ik gedraag me zeker niet anders tegenover collega’s die vertrekken of waarvan ik denk dat ze weg willen. Mensen die willen vertrekken moeten zichzelf overtuigen om niet te vertrekken. Ik kan dat niet voor hen doen. Wat ik wel doe is hen consequent ondersteunen en hen niet het gevoel geven dat ze een verrader zijn. Ik spreek er open met hen over en toon respect voor hun twijfels of nieuwe dromen.

Door als bedrijf een negatieve attitude aan te nemen, creëer je alleen maar verliezers. Gedraag je je daarentegen positief, dan kan de wegloper in de toekomst een ambassadeur van zijn ex-werkgever worden. Eenmaal verliefd op een goede werkgever, altijd een beetje verliefd! Mijn advies: neem een verliefd afscheid van je mensen als ze toch jouw deur dicht doen. Doe dit via je eigen bedrijfsvoordeur, niet via de nooduitgang.