U bent hier

Manager Steven - juni 2013

turkijeDonderdag 6 juni. Ik zit op het 34ste verdiep van het Le Meridien-hotel in Istanbul met zicht op het hart van de stad en de slingerende Bosphorus zee-engte. Het is nu 9u ‘s avonds en de stad hult zich in stille, vredige duisternis (zie foto). Maar plots onthult er zich een totaal andere stad: van overal hoor ik uit de duizenden huizen de vrouwen op ketels en pannen slaan. De kinderen knipperen een half uur de lichten aan en uit. De mannen kruipen in hun auto's en beginnen met een toeterconcert waar Rammstein een punt kan aan zuigen. Reden: een aandoenlijk spontaan protest tegen het bewind. Kop van jut is die ene dictatoriale leider.

Vooral de jongeren hebben het gevoel dat hun toekomst in gevaar komt door de opkomende strengere islamisering. De jonge mensen die ik ontmoette tijdens mijn zakenreis deze week zijn ervan overtuigd dat ze nu hun tanden moeten tonen. Ze waren en zijn zo trots dat ze eindelijk samen in opstand konden komen dankzij de traditionele druppel die de emmer deed overlopen. Gaan betogen is een erezaak geworden.

Zelfs een aantal bedrijfsleiders waar ik meetings mee had, zeiden spontaan dat ze hun mensen extra uren vrij geven om te gaan betogen. Ik stond ervan versteld hoe iedereen in het bedrijfsleven plots zijn stelling innam. Tot een maand terug was het in het Turkse zakenleven een taboe om de politiek en de streng opgelegde islamisering te bespreken met buitenstaanders als ik. Nu is dat helemaal anders: mijn Turkse collega's voelen zich opgelucht dat ze hun masker kunnen laten vallen en hun frustraties kunnen uiten.

Ik denk dat het Turkse bewind zijn vervaldatum heeft bereikt. De mensen die er blindelings in geloven of niets anders te eten hebben zullen die vervallen bokaal mayonaise wel willen blijven eten. De meer kieskeurigen smijten dit bewind in de vuilbak.

Het is zoals in een bedrijf: je kan de flexibiliteit van je mensen blijven rekken en rekken maar eens je over de kritische grens gaat, ontploft de boel. Dan kan je als baas op je blaren gaan zitten en de dure tol betalen om je eigen tunnels opnieuw te kunnen passeren.

Mijn idee: ook al zit je als baas in een ivoren toren met al je macht: blijf lange tenen hebben en laat er op trappen door de mensen rondom je heen. Zo blijf je voeling hebben met de realiteit. Hierdoor kan je je houdbaarheidsdatum verlengen en vlieg je als leider niet op het stort.

Gepost op 7 juni 2013