U bent hier

Manager Steven - december 2014

Nu we bij de dagen van eten en drinken beland zijn, heb ik de reflex om niet meer te eten. Een soort kerstvasten of eindejaarsramadan. De reden van mijn eetstaking is zeker niet gebaseerd op een orthodox toepassen van een religieus 'maag-celibaat'. Nee, het is gewoon omdat ik de laatste maanden een opeenstapeling van zakendiners had.

Beroepshalve op restaurant gaan, heeft een gouden aureool voor mensen die het niet kunnen of mogen doen. Maar meestal is het een doornenkrans voor de mensen die het moeten doen.

Een zakendiner begint meestal met de selectie van de mensen die je gaat uitnodigen. Ik ken een consultingbureau waar de baas als een bullebak tekeergaat als ik met een van zijn collega's wil gaan lunchen. Nodig ik hem zelf uit, dan zegt hij toe, maar als ik dan de tafel geboekt heb, annuleert hij bijna elke keer. Waarom zou ik hem nog mee uitnemen als hij zijn kat stuurt? Of -in het beste geval- een van zijn lievelingen binnen het bedrijf waar ik mijn soep niet graag mee deel. Opgepast dus: invitaties versturen is een halszaak. Vooral de ‘niet-invitaties’ kunnen veel schade aanrichten.

De volgende stap is: welk soort keuken, en welke categorie sterrenzaak kies ik? Sommige aankopers die ik ken, koketteren met de Michelinsterren die ze neergehaald hebben op de kosten van diegene die hen uitnodigde. Een West-Vlaamse bejaarde aankoper stelde me ooit voor om na een geslaagde meeting op vrijdag te gaan eten bij een van zijn favorieten: ‘Het Konvent’. Ook al klonk de naam van het restaurant heel christelijk, de rekening was duivels: 780 euro voor 4 personen op ons conto! Als je met dergelijke profiteurs gaat eten, besteed je best aandacht aan de prijs van de fles wijn die je bestelt. Hoe duurder, hoe meer je hun ijdelheid streelt, ook al is die fles van 150 euro goed voor de pompsteen.

Bepaalde culturen zoals de Japanse, Iraanse, Turkse of Indische beschouwen zakenlunches als een promotie voor hun land. De zakenmensen zijn zo trots op hun manier van tafelen, dat ze dit willen delen met hun gasten. Niet zelden zijn deze eetmomenten leerrijke en warme ervaringen omdat ze nationale kennis willen delen. Ze staan erop dat je alles proeft, stouwen de tafel vol met alle mogelijke lekkernijen en laten alcohol aanrukken die alle gereserveerdheid doet verdampen. Een zakendiner is een graadmeter van de gastvrijheid van een volk.

In positieve zin, maar ook in negatieve. Zo zijn er landen waar er nauwelijks wordt getafeld. Vorige week nog maakte ik een meeting mee in Frankfurt die gepland was om 12 uur. We dachten dat het een lunchmeeting was, maar dat was buiten de Duitse waard gerekend. De bespreking in de hotellounge duurde van 12 tot 15 uur en we kregen welgeteld 2 glazen water geserveerd. Scandinavië heeft gelijkaardige tafelmanieren. Hun koelheid straalt uit rond de tafel. Gek genoeg zijn dit wel vaak de zakenpartners die sloten bier van vat kunnen veranderen.

Zakelijk lunchen heeft iets intiems. Voor zakenpartners die zich niet willen bloot geven, is het een te intiem moment. Voor de anderen biedt het kansen. Het is fijn om te zien hoe mensen plots openbloeien bij een stukje wilde fazant, terwijl ze rond de vergadertafel een koele gesloten mossel waren.

Intiem zijn kan wonderen verrichten in deze wereld!