U bent hier

Manager Steven - december 2015

In augustus had ik professioneel mijn hoogtepunt van het jaar, maar ondertussen is het mijn grote ontgoocheling van 2015. Van een mooie, fladderende vlinder naar een kruiperige rups! Van een metamorfose naar 'retro'-morfose.

Ik werd in augustus -samen met dertig andere collega's die afkomstig waren uit de hele wereld- uitgenodigd naar Londen voor een intensieve training over 'bedrijfsinvesteringen in Afrika'. De training werd gegeven door Oxford universiteit. Het was net alsof we op retraite waren. Opgesloten in een prachtige aula, de ene boeiende presentatie na de andere en daarna afsluiten met een gemeenschappelijke lunch. In de namiddag hadden we groepssessies waarin we brainstormden en onze resultaten en plain public moesten verdedigen bij het topmanagement. 

Iedere dag werden we wat meer Afrikaans en van de 30 losse mensenblokken werd naar het einde van de week een stevige zendingspost gebouwd die alle woestenijen van het zwarte continent konden weerstaan. De meeste deelnemers waren laaiend enthousiast over de nieuwe inzichten en kennis, de nieuwe ideeën en strategieën van ons bedrijf en het gevoel dat het topmanagement in ons geloofde als toekomstige ontginners van het zwarte goud.

Met volle moed vlogen we terug naar onze thuisbasis en gingen met een zak vol nieuwe projecten aan de slag. De beginfase van de opvolging verliep al stroef. Het verzoek om een taskforce team op te zetten, gingen ze later bekijken. Mijn drang om een duidelijke structuur op te zetten en concrete verantwoordelijkheden te leggen bij ieder persoon, deed bij heel wat mensen aan de top maar ook bij een aantal deelnemers de wenkbrauwen fronsen. Mijn eerste voorstel om een project op te zetten in Tanzania werd een doodskreet van een wildebeest in de Serengeti.

Ons bedrijf heeft zoveel geld betaald voor de training, en nu blijkt dat het in een bodemloze put gestort is. Ik heb deze ervaring zo dikwijls en word er moedeloos van. En soms ook heel cynisch, beweren mensen uit mijn omgeving. 

De kampioenen zijn sowieso de politiekers. Om de zoveel dagen slaan ze ons om de oren met nieuwe wetten en maatregelen. In verband met hun goede bedoelingen kan je in de politiek dikwijls vraagtekens plaatsen. Over de juiste uitvoering ervan moet je bijna altijd een vraagteken plaatsen. Doordat de levensduur van de bedenkers redelijk kort is, verkondigen ze alles holderdebolder. De implementatie zullen ze dan wel later regelen.

De vicekampioen, die heel dicht aanleunt bij de politiek, is het bedrijfsleven. Nieuwe bazen staan synoniem voor nieuwe slogans en nieuwe strategische wendingen. Veranderen om te veranderen want als nieuw baasje heb je het nu een tijdje voor het zeggen.
Hier is de motivatie van de goede bedoelingen in eerste plaats 'persoonlijk belang'. In de politiek eerder van groeps- of partijbelang. Nieuwe bazen willen bewijzen dat ze beter en vooral anders zijn dan de vorige. Ze weten vaak amper waarover ze spreken en vallen daarom terug op vorige recepten en ervaringen die in hun vorig werkleven wel levensvatbaar waren.

Ook in ons persoonlijk leven hebben we een overdaad aan uitverkoren bedoelingen en goede voornemens. Zeker in het begin van het nieuwe jaar. Minder hooi op onze vork nemen, meer sporten, minder ongezond leven, nieuwe uitdagingen aangaan en vooral: liever zijn voor onze medemens. Hopeloos en ongeloofwaardig.

Ik wens jullie een 2016 met 1 of 2 goede voornemens, maar dan wel met een een perfecte realisatie ervan, zonder enige excuses waarom het net niet lukte. Ik ben er rotsvast van overtuigd: je zal er zelf zoveel gelukzaliger door worden en de andere mensen zullen zoveel meer bewondering voor je hebben.