U bent hier

Manager Steven - april 2016

Na de terroristische aanvallen, vroegen al mijn collega’s van over heel de wereld -van Nieuw-Zeeland tot Saudi-Arabië-  of mijn familie, collega’s en ikzelf oké waren. Ze waren in shock en konden niet begrijpen dat ik in Brussel wil blijven wonen.

In de internationale zakenwereld wordt Brussel stilaan het échte lelijke eendje. Vroeger was het vooral een lelijk hebbeding omdat het vuil en slordig is, onbegrijpbaar en moeilijk bereikbaar. Maar je kon er toch een bepaalde sympathie voor koesteren als je er een poosje mee samenleefde en het wat beter begon te begrijpen.

Maar het het imago van een sluikse underdog die liefde opwekt, is nu veranderd in een gevaarlijke bijtende bulldog. Een gedaantewisseling die een negatievere impact heeft en van langere duur kan zijn dan vele politiekers laten uitschijnen.

Ik spreek op basis van mijn dagdagelijks ervaring met Japanse en Amerikaanse multinationals. Door de aanslagen geldt er in veel buitenlandse bedrijven nog steeds een totaal reisverbod naar België. België zit in dezelfde risico-categorie als Israël. Dat is een blaam voor Israël: ik denk dat het in Tel Aviv veiliger is dan in Brussel omdat er daar al jaar en dag een strikte controle plaatsvindt.

En geloof het of niet: door ons verminkte ‘Maalbeek’ mogen wij van ons bedrijf niet eens meer het openbaar vervoer gebruiken om binnen België op zakenreis te gaan. Te gevaarlijk!

Vroeger ontmoette ik af en toe buitenlanders die het metrostation ‘Maalbeek’ verwarden met de Libanese streek ‘Malbec’. Een vreemde maar rake vergelijking. Er is op beide plaatsen een clash van verschillende culturen, overgoten met een religieuze saus die ze vervolgens flamberen. Misschien is dit de reden waarom de islamitische fundamentalisten net dit metrostation uitkozen.

Niet alleen de fysieke terreur, maar ook de mentale terreur van onveiligheid heeft zware gevolgen. Ons kantoor in Brussel heeft een negatieve stempel gekregen en dit zet een domper op onze activiteiten. Wij mogen bijvoorbeeld geen internationale conferenties meer organiseren. De conferentie die bij ons gepland was is nu verplaatst naar Düsseldorf. En we kunnen geen projectvoorstellen meer maken voor Belgische investeringen omdat we ‘te risicovol’ zijn. Dit leidt ertoe dat ons kantoor een stuk macht verliest.

Kunnen we die Japanse en Amerikaanse multinationals laten behandelen voor paranoia? Ik vrees dat dit weinig zal uithalen. Zij beschouwen ‘dokter Brussel’ net als de zieke patiënt die behandeld moet worden.

Een van onze zusterbedrijven heeft de koe reeds bij de horens gevat. Hun kantoor in Brussel wordt gesloten en verhuist naar Vlaanderen. Ook wij zijn al een tijd van plan om te verhuizen. Vroeger was het centrum van Brussel een optie, maar nu is er hier meer dan een beetje twijfel over.

Ik ben al 30 jaar een Vlaamse Brusselaar, maar nu voelt Brussel voor mij als een ex-lief aan. Ik voel er wel nog iets voor maar steeds minder en minder na een hele reeks ruzies en bedriegerij. Er is nog iets, maar meer en meer niets.