U bent hier

Bezwete shirts

Sinds kort is er in ons bedrijf een sportrage aan de gang. Enkele medewerkers probeerden een voetbalploeg op te richten, en dat is goed gelukt.

Het begon met een promotiecampagne via het intranet om zo het kaf van het koren te scheiden. De potentiële voetballers werden opgeroepen om hun referenties op tafel te leggen en de vrouwen met cheergirl-capaciteiten werden het hof gemaakt om onze groupies te worden.

Heel wat medewerkers waren enthousiast om mee te voetballen, maar al snel bleek hun voetbalgekte strovuur- in plaats van gasbrander-allures te hebben. Ze haakten af. Na enige discussie, werd er een ploegje geselecteerd van vijf Belgen -waaronder ikzelf- en drie Japanners. In Japan is voetbal niet zo populair, maar het is voor heel wat Japanse mannen wel de sport van hun jeugd. Ze leren die sport op school. Eens ze in hun pubertijd zitten, wisselen de meeste hun voetbalschoenen in voor een keurig honkbal- of golfkostuumpje. De Japanse meisjes vinden dit waarschijnlijk meer sexy dan bezwete shirts.

Toen ons voebalgroepje samengesteld was, kregen we allemaal een compleet nieuwe outfit in de kleuren en met de nodige logo’s van ons bedrijf. Dan was het tijd voor de volgende stap: een eerste wedstrijd spelen. Onze tegenstanders bleken Japanse expats te zijn. Een jonge bende die iedere week voetbalt, en dus redelijk goed op elkaar afgestemd was.

Tijdens de wedstrijd werd het me al vlug duidelijk dat er verschillen zijn tussen de Japanse en Europese spelstijl… Op het werk zijn Japanners bezeten van teamwork, maar op het veld zijn het grote individuele succeszoekers. Ik heb van geen enkele Japanse collega een pass of een voorzet gekregen! Had een van hen de bal, dan begonnen de andere Japanners in concert te roepen “shuuuto shuuuto shuuto!” Zo maanden ze de speler aan om direct op doel te trappen, ook al had hij geen schijn van kans om binnen te trappen. Op die manier is het natuurlijk verdomd moeilijk om te scoren.

De Japanners, die zich altijd en overal aan de regels houden, bleken op het veld plots ook voetbal en rugby op een inventieve manier met elkaar te mengen. Er werd constant getrokken en geduwd en ik kreeg een gemene trap tegen mijn gouden rechterbeen. Floot de scheidsrechter een fout, dan bogen ze plots heel beleefd hun hoofd en begonnen ze zich uitgebreid te excuseren.

Verder viel me hun enorme enthousiasme op. Soms was het bijna kinderlijk, maar het werkte wel aanstekelijk.

Uiteindelijk heeft ons gemengd Japans-Belgisch ploegje op de valreep… verloren. Verliezen doet pijn, maar het is op z’n minst wel intens en zet alles op zijn kop. Altijd winnen is toch maar saai, niet?