U bent hier

Champagne en sushi

Gisterenavond nodigde een Japans bedrijf me uit voor een zakelijke receptie. 't Was een ontmoeting tussen de Japanse zakenwereld en enkele zorgvuldig geselecteerde Belgen.

Zulke evenementen zijn goed voor de status van het bedrijf en de gastheer. Er wordt dus meestal op geen frank gekeken. Japanners doen sowieso erg hun best om goede en gulle gastheren te zijn: als het feest niet in de smaak valt bij de gasten, lijden ze gezichtsverlies. En dat is echt het laatste wat je een Japanner wil toewensen …

Gisteren was het niet anders. De receptie vond plaats in het chicste hotel van Brussel. De locatie van zo'n evenement is van het grootste belang is: het is het symbool waar alles mee staat of valt. Verder vloeide de gekoelde champagne rijkelijk en was de sushi overvloedig aanwezig.

Maar voor we van dit alles konden genieten, moesten we de vermaarde Japanse speechcultuur nog even ondergaan. Voor wat hoort wat. Eerst kwam het hulpje aan het woord, daarna de voorzitter van de club, en ten slotte de Japanse ambassadeur. Alles perfect getimed, maar met zo weinig inhoud … Japanse speeches hebben altijd dezelfde kenmerken: formeel, veel slogans, rond de pot draaien, af en toe grappig proberen te zijn, nederig maar met een redelijk zelfvoldane ondertoon.

In een van de speeches ging het erover wat de 6600 Japanners die in België leven van Brussel vinden. Wat bij hen in de smaak valt: de vele parken, de netheid in de stad (???), de goede restaurants, en vooral de toffe rode verkeerslichten in de vorm van hartjes. Die verkeerslichten vinden ze echt fantastisch. De spreker zei dat het door die hartjes komt dat de autobestuurders zo hoffelijk zijn in Brussel. Toen ontstond er algemene hilariteit in de zaal. Japanners vinden ons namelijk helemaal niet hoffelijk in het verkeer. Er circuleert hierover zelfs een mop in de Brusselse Japanse wijk: de Belgen zijn verplicht om een klever met de letter 'B' op hun wagen te hangen om buitenlanders te waarschuwen voor de 'Bad drivers'. Hahahaha.

Met een flink applaus werden de spreekbeurten afgesloten. Het festijn kon beginnen onder de begeleiding van een Japans strijkkwartet. De muzikanten zorgden niet alleen voor de achtergrondmuziek, maar gaven blijkbaar ook aan wanneer het feest afgelopen was. Om 20.25 uur eisten ze onze aandacht op voor een vleugje Mozart en om 20.30 uur verdwenen alle Japanners plots uit de zaal. Alleen de Belgen bleven over: verlaten en drooggezet. Dit was een voorbeeld van de macht van de Japanse indirecte communicatie. Er gebeurt altijd wel iets speciaals als Japanners zich mengen met mensen van een andere nationaliteit ...