U bent hier

Champagne en sushi

Gisterenavond nodigde een Japans bedrijf me uit voor een zakelijke receptie. 't Was een ontmoeting tussen de Japanse zakenwereld en enkele zorgvuldig geselecteerde Belgen.

Zulke evenementen zijn goed voor de status van het bedrijf en de gastheer. Er wordt dus meestal op geen frank gekeken. Japanners doen sowieso erg hun best om goede en gulle gastheren te zijn: als het feest niet in de smaak valt bij de gasten, lijden ze gezichtsverlies. En dat is echt het laatste wat je een Japanner wil toewensen …

Gisteren was het niet anders. De receptie vond plaats in het chicste hotel van Brussel. De locatie van zo'n evenement is van het grootste belang is: het is het symbool waar alles mee staat of valt. Verder vloeide de gekoelde champagne rijkelijk en was de sushi overvloedig aanwezig.

Maar voor we van dit alles konden genieten, moesten we de vermaarde Japanse speechcultuur nog even ondergaan. Voor wat hoort wat. Eerst kwam het hulpje aan het woord, daarna de voorzitter van de club, en ten slotte de Japanse ambassadeur. Alles perfect getimed, maar met zo weinig inhoud … Japanse speeches hebben altijd dezelfde kenmerken: formeel, veel slogans, rond de pot draaien, af en toe grappig proberen te zijn, nederig maar met een redelijk zelfvoldane ondertoon.

In een van de speeches ging het erover wat de 6600 Japanners die in België leven van Brussel vinden. Wat bij hen in de smaak valt: de vele parken, de netheid in de stad (???), de goede restaurants, en vooral de toffe rode verkeerslichten in de vorm van hartjes. Die verkeerslichten vinden ze echt fantastisch. De spreker zei dat het door die hartjes komt dat de autobestuurders zo hoffelijk zijn in Brussel. Toen ontstond er algemene hilariteit in de zaal. Japanners vinden ons namelijk helemaal niet hoffelijk in het verkeer. Er circuleert hierover zelfs een mop in de Brusselse Japanse wijk: de Belgen zijn verplicht om een klever met de letter 'B' op hun wagen te hangen om buitenlanders te waarschuwen voor de 'Bad drivers'. Hahahaha.

Met een flink applaus werden de spreekbeurten afgesloten. Het festijn kon beginnen onder de begeleiding van een Japans strijkkwartet. De muzikanten zorgden niet alleen voor de achtergrondmuziek, maar gaven blijkbaar ook aan wanneer het feest afgelopen was. Om 20.25 uur eisten ze onze aandacht op voor een vleugje Mozart en om 20.30 uur verdwenen alle Japanners plots uit de zaal. Alleen de Belgen bleven over: verlaten en drooggezet. Dit was een voorbeeld van de macht van de Japanse indirecte communicatie. Er gebeurt altijd wel iets speciaals als Japanners zich mengen met mensen van een andere nationaliteit ...

Reacties

attn alias ;bedankt er zit heel veel waarheid in het gene wat je schrijft
Ze vertellen inderdaad onder elkaar andere belgen moppen maar ... als je er mee kan lachen is een andere vraag.Humor is heel vaak cultuur gebonden.Soms ben ik samen met nederlanders en japanners , als de hollanders de plezante willen uithangen en belgen moppen beginnen te vertellen , missen de japanners meestal de clou van de mop. Dus alleen die hollander zit er mee te lachen. Lachwekkend :-)
Gefascineerd lees ik je verhalen.Het lijkt niet gemakkelijk te zijn de job die je doet. Toch houdt de eenvoud van de dingen je bezig. Je hebt oog voor het detail, de eenvoud, de handeling. Je stelt je voortdurend vragen maar bij je paarden vind je de rust. Ze geven je de kalmte in je hoofd om de dingen te relativeren.Je roots kan je niet ontkennen. Ik denk dat elke Bruggeling die wat verder gaat wonen zich af en toe een vreemde voelt op een bepaald moment. Ik geloof haast dat je het meeneemt in je rugzak. Je hele carrière en wat komen moet in je rugzak des levens. Andere culturen , andere gedachten sporen je aan om na te denken over de dingen des levens en wat volgt. De weg niet altijd even vlak is loop je af naar een doel, een bestemming een iets.Hoe mensen denken of het nu Japanners zijn of niet is moeilijk te achterhalen. Sommige dingen zie je, voel je, hoor je, maar andere weet je nooit. Ooit komt de dag dat je ook dat andere weet, maar stel je je de vraag: wou ik dit echt wel weten? Je gaat verder, je beweegt, je leeft, je geniet, of het nu alleen is of met twee, ... De tijd staat niet stil, je moet mee door storm, door water, door hagel, door alles, en je zal het geweten hebben.
Vind het interessant om te lezen hoe Japanners over ons denken. Vertellen ze ook nog andere moppen over ons? :-)