U bent hier

De ode aan passie

paardjesDeze week was ik het luisterende oor van een vriend die zijn relatie opnieuw op de klippen zag varen. Nu ze twee jaar samen waren, vond zijn vriendin dat er niet genoeg emotie en communicatie meer was tussen hen. Ze beweerde dat ze hem nog graag zag, maar tegelijk voelde hij dat de chemie verminderd was. Toen ik heel zijn verhaal hoorde, was een van mijn conclusies dat er wellicht te weinig passie tussen hen is en dat ze misschien ook een gezamenlijke passie missen.

Voor mij is een passie het zout en de peper van het leven. Zonder zou ik niet kunnen genieten van dit aardse bestaan. Ik voel me triest als ik mensen rondom mij zie die zonder bezetenheid met iets bezig zijn. Ik ervaar dat veel mensen met te weinig passie door het leven gaan. Niet alleen in hun relatie, maar ook op hun werk of bij sportieve of culturele aangelegenheden.

Daarom ben ik zo blij dat ik al zolang door mijn paardenpassie gebeten ben. Als ik rondloop als een stresskonijn, me wat minder gelukkig voel of me in de steek gelaten voel, trek ik me terug bij mijn paarden en in een mum van tijd klaart alles op. Als ik met hen bezig ben, vindt er een grote schoonmaak plaats van mijn geest en hart. En in een opgeruimd hart, treedt het geluk heel graag binnen. Mijn paardenpassie is een van mijn grootste geluksbronnen en zekerheden in mijn leven. Ik kan altijd terugvallen op iets dat er -in tegenstelling tot mensen- altijd is en me positieve energie schenkt. Dat is echte luxe! 

Volgens mij zit een passie niet in je genen of chromosomen. Je kan wel passioneel zijn van aard, maar dat betekent nog niet dat je een ware passie hebt. En als je een aangeboren talent hebt, wil dit nog niet zeggen dat je de energie en het doorzettingsvermogen hebt om het daadwerkelijk te ontplooien en er passie voor te voelen. Een passie is iets dat je zelf moet ontdekken en ontwikkelen met vallen en opstaan. Dit vraagt moed en doorzettingsvermogen.

Het is mijn ervaring dat Japanners en Oosterlingen hier beter in zijn. Ze bijten zich gemakkelijk heel erg vast in iets en gaan vaak heel detaillistisch te werk. Wij, Westerlingen, zijn dikwijls wat gemakzuchtig en vinden vooral het resultaat belangrijk. Voor Aziatische mensen telt het resultaat ook, maar de weg er naartoe is minstens even belangrijk. Om die weg te volgen, hebben ze passie nodig. Maar ze lopen wel het gevaar dat ze met een paardenbril rondlopen als hun passie een obsessie wordt.

Je mag een passie zeker niet forceren. Anders wordt ze potsierlijk en kortstondig. Dit zie je vaak bij ouders: ze pushen hun kinderen om allerlei mogelijke passies te ontwikkelen, met of zonder enig aangeboren talent. Muziek, school, ballet, tennis, het wordt hen allemaal door de strot geduwd. Ik vind dat een enorme contradictie, zeker als je ziet hoe ze zelf zitten te worstelen om een passie te vinden voor zichzelf of als koppel.

Jongeren moeten zelf kunnen kiezen wat ze allemaal willen uitproberen. Zo kunnen ze met vallen en opstaan ontdekken wie ze eigenlijk zijn. Veel van hen stoppen met zoeken en haken af, maar diegene die volhouden en hun passie vinden, worden beloond. Zij gaan zelfverzekerder door het leven omdat ze iets gevonden hebben waarin ze goed zijn en kunnen uitblinken. Het is iets waarin ze wat uniek zijn en waardoor ze bewondering krijgen van anderen. En hun passie helpt hen ook om in contact te komen met anderen. Ze bouwen gemakkelijker bruggen.

Als je wat ouder bent, denk ik dat je je passie kan vinden door stil te staan bij je eigen leegte, bij je gevoelens op dit moment in je leven en bij de vraag wat je nu eigenlijk wenst in de toekomst. Als je met die speurtocht begint, kan dit een open ruimte creëren met nieuwe levensenergie. Maar de passiezoekende moet wel bereid zijn om vele verlammende oude zekerheden en afhankelijkheden los te laten. Veel mensen die ik ken, zoeken liever excuses om geen passie te moeten ontbloten.

Reacties

Mooi stuk! Passie vormt de bron voor interesse, energie en motivatie!Merci! :-)
Mooi stukje!