U bent hier

De tijd loopt naar stilstand

Ik was de afgelopen twee weken bijna constant op zakenreis in verschillende landen. Het was een heel druk schema met Duitsland, Israël, Turkije en Saudi Arabia op de lopende reis-band. Zo'n programma vergt een perfecte voorbereiding omdat je zoveel bezoeken aan elkaar moet rijgen. Als er een steek valt is de kans groot dat het hele parelsnoer uit elkaar valt. Daarom is timing zo cruciaal. Als je op zakenreis gaat, word je getraind in time management zonder dat je het beseft. Onmeedogenloos dicteren de vliegtuigen, het verkeer, de meetings en de hotels hoe je je dagen moet indelen.

Voor mij is op tijd komen iets dat sterker is dan mezelf. Te laat komen roept angsten bij me op. Niet zelden heb ik nachtmerries waar tijd mijn zwart beest is. Maar niet iedereen denkt daar zo over. Tijdsgevoel en respect voor tijd verschillen van persoon tot persoon, en van land tot land. Dat merkte ik de afgelopen weken maar al te goed. In sommige landen zit er in de tijd een echte leidraad verweven.

Het begon in Duitsland. Daar geldt er een tolerantiegrens van 5 tot 10 minuten om te laat te komen. Een academisch kwartiertje zit er echt niet. Ik had een meeting in Frankfurt, en mijn Duitse collega’s stonden er op dat ik al een uur vóór de meeting in Frankfurt arriveerde. Hun redenering: "We kunnen beter op veilig spelen en ergens in de omgeving nog een kop koffie gaan drinken in plaats van een boze tirade te moeten aanhoren dat we te laat zijn." Weinig excuses en iedereen gelijk voor de wet. 

Vervolgens naar Israël. Dat is een apart geval. In Israël hangt het echt van af van wie je bent en hoeveel moeite je hebt gedaan voor de ontmoeting. Als je een buitenlander bent en helemaal uit België komt, staan de Joodse mensen standby voor je. De tafel is gedekt met gebakjes en alle mogelijke drankjes. Ben je iets of zelfs veel te laat? Geen probleem zolang je maar een seintje geeft. De mensen zijn je dankbaar dat je tijd maakt voor hen en zijn open en redelijk oprecht. Mijn lokale collega beweerde dat een ontmoeting tussen Joodse mensen onderling een ander paar mouwen is. Dan zijn er geen gebakjes, wordt te laat komen als ongepast gezien en is er weinig informatie-uitwisseling.

Dan richting Turkije. Hier had ik een wirwar van tijdservaringen: hoe er omgegaan wordt met tijd is afhankelijk van de bedrijfscultuur. In kleinere bedrijven gebruiken mensen 'te laat komen' vaak als intimidatiewapen of als een manier om hun status te tonen. Sommige van mijn gesprekspartners lieten me een uur wachten, en dan vooral diegene die zich als verwaande baas wilden laten aanspreken. Echt 'Pasha'-belachelijk! Af en toe gebruikte ik mijn eigen wapen om mijn waardering hiervoor te tonen: ik trapte het gewoon af. Zo kon dat baasje aan zijn eigen Turkse snor draaien. Andere Turkse mensen stonden dan weer echt op me te wachten aan de deur met de dampende thee op een schaaltje. Hartverwarmend.

Het summum maakte ik mee in Saudi Arabia. Hier is tijd niet belangrijk: een vliegtuig dat op tijd vertrekt, kan evengoed een half uur te vroeg vertrekken of (zoals meestal) 1 tot 2 uur te laat. En het 'uur' van de meeting is gelijkwaardig aan de 'dag' van de meeting. Een meeting om 10:00 in de morgen, kan evengoed om 14:00 in de namiddag starten. In het beste geval, krijg je zonder dat ze verpinken een "sorry being late". En het kan nog erger: één van mijn relaties kwam niet opdagen omdat hij plots ergens anders moest zijn. Ik kreeg te horen: “Please come back tomorrow, sir", ook al kwam ik speciaal voor hem helemaal uit België. Toen ik mijn Arabische collega om wat meer uitleg vroeg, haalde hij zijn schouders op. Hij vertelde dat het in hun cultuur zit: niemand voelt zich echt gegeneerd om te laat te komen. Ze vinden het enkel belangrijk om op tijd te zijn als de school begint. 
 
De enorme contradictie is wel dat de mannen in Saudi Arabia powertraining moeten doen om hun polsen te versterken. Want aan hun armen prijken juist de grootste joekels van uurwerken als Rolex en Tissot. Wedden dat de tijd daar vroeg of laat opnieuw stil gaat staan!

Reacties

Als thuismanager, mama van Ellen & Anne, partner van Gerrit, zie ik dat zo *tijd kan een vijand of een vriend zijn* Wij hebben bloed, zweet & tranen gewerkt om onze droom van een zaak te verwezenlijken. Samen als gezin besteden we onze tijd in de mate van ons kunnen goed.
In onze prestatiegerichte wereld heeft niemand nog tijd. Men vergeet zelfs te leven. En dit voor de nieuwe manna: geld. Zielige mensjes. Als boeddhist zeg ik: "Niemand bezit de tijd, tijd moet je maken." Dan pas kan je ervan genieten.