U bent hier

Duivenkot

duiventil
© Shutterstock

Wat doe je als medewerker als je bazen komen en gaan zoals in een duivenkot? Volgende week krijgen we op onze afdeling de zesde Japanse baas in 12 jaar. Ook deze keer rechtstreeks geleverd uit het Japans hoofdkantoor en opnieuw omschreven als een godenkind waarvoor we heel dankbaar moeten zijn dat we hem boven ons mogen ontvangen.

De nieuwe baas weet niets af van onze jobs en heeft ooit op school iets over Europa geleerd, maar België is jammer genoeg een zwart gat. Met Europese mensen heeft hij nog nooit samengewerkt laat staan dat hij ze geleid heeft of gemotiveerd. Maar toch, Mr Ueno is onze Messias!

Dit is typisch Japans. Japanse bazen zijn vaak ‘voorlopige elementen’ in een bedrijfsstructuur. Net als politiekers. Die zijn ook uit- en inwisselbaar zoals je van onderbroek kan veranderen. Welke Japanner carrière maakt, wordt zoals in een politieke partij beslist door een beperkt groepje van mensen. Of door de partijvoorzitter die de leden van zijn clan mee naar boven trekt. Wie waar komt aan de top, wordt bepaald door de vriendenreflex: jij krabt mijn rug dus ik die van jou. Weinig democratisch en transparant.

Hoe dan ook: het echte lijf in het lichaam van een onderneming, is het middenkader. Het zorgt samen met de andere medewerkers voor de dagelijkse continuïteit.

Als middenkader moet je leren leven met die nieuwe baas boven je die zijn stempel en voetsporen wil zetten in zijn nieuwe omgeving. Meestal moet alles totaal anders zijn dan bij zijn voorganger, hoe sneller hoe liever. De nieuwkomer verschuift medewerkers van positie en probeert zo een tijdelijke clan te vormen waarmee hij zijn naamkaartje zo mooi mogelijk wil inkleuren. Met dit kaartje probeert hij dan zo snel mogelijk een stapje hoger te zetten in de Japanse pikorde. De zaken die hij realiseert zijn doorgaans strovuur. Ze branden snel en hevig in het begin, maar doven snel uit en laten alleen wat verloren as over.

Mijn dilemma: hoe reageer ik als niet-Japanner iedere keer weer op die nieuwe kop op het bedrijfslichaam? Ik heb het in ieder geval opgegeven om goede vriendjes te worden met die wisselende bazen. Ik start vanaf het begin vanuit mijn eigen sterktes en zwaktes, mijn eigen territorium en vooral mijn eigen stijl. Tijdens de eerste maanden gebruik ik een aantal hulpmiddelen en drempels om mezelf en mijn medewerkers te beschermen. Om nee te durven zeggen en om mijn grenzen niet te overschrijden. Af en toe schud ik eens aan de kersenboom om te zien hoeveel fruit ik kan oogsten in mijn mandje. Ik kijk hoe zwaar of hoe licht de nieuwe baas weegt. Dat wordt me niet altijd in dank afgenomen maar in ieder geval schept het duidelijkheid voor mij en hopelijk ook voor Mr Ueno.

Andere collega's acteren als windhanen of lobbyisten. Nog andere proberen de slimste van de klas te zijn, zijn supervriendelijk of negeren de nieuwe baas volledig.

Wat de beste strategie is? Ik weet het niet. Dat hangt vooral af van je eigen karakter. Ik probeer als ‘duivenmelker in mijn kantoor-til’ vooral zorg te dragen voor de goed kwekende duiven en staar me niet blind op die ene prijsduif. Die zijn toch steeds gaan vliegen en je weet nooit waar ze uithangen, laat staan wanneer ze terugkomen.

Reacties

Steven, ik begrijp je volkomen. Bij ons is het al een paar jaar hetzelfde verhaal. De ene directie na de andere heeft zijn eigen visie en probeert die kost wat kost door te drukken. De problemen worden niet aan de basis aangepakt, ook al werd hen dit reeds door verschillende personen duidelijk gemaakt. Enfin ze zullen het wel inzien als het te laat is.