U bent hier

Een halve Japanner

Ik ben Steven, 45 jaar jong. Nu woon ik in Brussel, maar ik ben geboren en getogen in Brugge. 'k Voel me nog steeds een Vlaming ondanks het feit dat ik al 15 jaar de buurman ben van ons koningshuis in Laken.

Na mijn studies en legerdienst ben ik in de reclamewereld gaan werken. Mijn toenmalige vriendin gaf me die inspiratie. Maar al vlug vond ik dat wereldje te opgeblazen en vluchtig. Bovendien was m'n vriendin toen al gaan vliegen ...

Daarna kwam ik bij een Japanse multinational terecht waar ik nu nog altijd werk. Ik heb er onlangs mijn twintigste jobverjaardag gevierd! Misschien heb je nu medelijden met me, maar dat hoeft niet: ik voel me redelijk goed in mijn vel. Mijn kennissen beweren af en toe wel dat ik een halve Japanner geworden ben. Ik ben inderdaad nog steeds een klein radertje in een mastodont van een bedrijf. In Japan is het bedrijf zelfs een heus staatssymbool. Buiten Azië is het minder bekend omdat het zich low profile wil opstellen.

De voorbije jaren heb ik verschillende jobs gehad binnen dit Japans bedrijf. Het hoogtepunt in m'n leven was een driejarig verblijf in Japan (Tokyo) waar ik in het hoofdkantoor werkte. Zowel persoonlijk als professioneel was dat een ongelooflijk boeiende confrontatie. Het was heel vaak door de zure appel heen bijten, maar de nasmaak was fantastisch.

Momenteel werk ik op de commerciële afdeling in het Brusselse kantoor. Ik ben er sinds kort verantwoordelijk voor alle activiteiten van onze groep in het Midden-Oosten. Ik vorm een soort brug tussen de Arabische cultuur en het Japanse management in Europa. Een enorme uitdaging om die twee compleet verschillende werelden op dezelfde golflengte te laten communiceren! Het is een job met heel wat zakenreizen: ik ben ongeveer 120 dagen per jaar een Vlaming op en in de vlucht.

Naast werken, doe ik ook nog andere dingen. Ik heb een aantal passies. Mijn top 3: paarden, reizen en vrijwilligerswerk. Een rare combinatie, ik weet het. Veel mensen beweren dat ze kop noch staart aan mij kunnen krijgen.

Misschien kan ik deze maand een tipje van die sluier oplichten …

Reacties

Dag Britt,Dank je voor het compliment . Soms krijg ik de opmerking dat ik wat vrouwelijke trekken heb :-), dat is voor mij dan ook een compliment .= Als het over het innerlijke gaat natuurlijk =
Steven, ik vond dit dagboek heel boeiend en inspirerend om te lezen.Bovendien zijn er weinig mannen die zo kwetsbaar en open durven zijn en over "intuïtie" en "buikgevoel" durven praten.Ook ik ben er helemaal van overtuigd dat rede en intuïtie met elkaar in evenwicht moeten zijn, om zelf in balans te zijn en om de dingen op de best mogelijke manier in te schatten.Groetjes, b.