U bent hier

Luie ezel

Hoe kun je een luie ezel motiveren om te blijven lopen? Door een wortel aan een stok te hangen en die voor zijn lange snoet te houden. Wel, ik onderga al maanden deze leerschool.

Begin dit jaar beslisten mijn vriendin en ik in een spontane bui om mee te doen aan de uitputtingslag -of zeg maar overlevingstocht- Oxfam trailwalk. Dat is een wandeltocht van 100 km door de meest ongerepte stukjes Belgische natuur in de Hoge Venen. De bedoeling is dat je hem -samen met je team- in maximum 30 uur aflegt. We starten op zaterdag 27 augustus om 7 uur ’s morgens en moeten de volgende dag rond de middag aankomen. Elk team bestaat uit 4 mensen. Geven er tijdens de wandeling twee teamleden op, dan moet je je aansluiten bij een ander team. De redenering: als je in het pikdonker ergens diep in het bos je voet omslaat, en niet meer verder kan, dan moet er één teamlid bij jou kunnen blijven en één teamlid hulp gaan zoeken.

Ooit nam ik in een onbezonnen moment van verdwaasdheid aan de Dodentocht deel, zonder enige training vooraf. Ik heb hem uitgewandeld, maar het was de zwaarste fysieke inspanning van mijn leven. Na 23 uur labeur en foltering in de omgeving van de Schelde heb ik gezworen: nooit meer.

Aangezien alleen een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen stoot, liet ik me toch nog eens overhalen. Waarom? Omdat het een unieke teamuitdaging is en omdat je er armoede en onrecht mee uit de wereld helpt. Elk team moet namelijk minstens 1.500 euro inzamelen. Oxfam besteedt dat geld dan aan duurzame landbouwprojecten in het Zuiden en het Noorden. Haal je geen 1.500 euro binnen, dan mag je niet meewandelen.

We zijn nu al maandenlang aan het trainen. Het begon met kleine tochten van 3 à 4 uur. De dag erna waren we telkens een bende stijve planken. Stap voor stap maakten we langere tochten. We legden de lat iedere keer iets hoger. Stilletjes aan verbeterde onze conditie en voelden we dat de prestatiemicrobe in onze kleren sloop. Het is zoveel makkelijker om jezelf op te laden als je dat ultieme doel voor ogen hebt!

Onlangs liepen we de Vlaamse kust af van De Panne tot Zeebrugge. Twaalf uur wandelen waarvan 6 uur in de gietende regen. Veel mensen bekeken ons -vanachter de beslagen ramen van de kusttram- alsof we verdwaalde illegalen waren. We trokken het ons niet aan: ons hard labeur in het mulle zand had een betekenis en een doel.

Zelfs een naaktzwemmer in Bredene die in z’n blote flikker uit het water rende, kon ons niet afleiden. Ook al wou hij dat zo graag. Toen we eindelijk in Zeebrugge aankwamen waren we even moe als anders, maar de dag erna recupereerden we wel sneller. Ons lichaam protesteerde minder.

Onze training bewijst nog maar eens mijn stelling: met een juiste cocktail van een goed uitgekiende voorbereiding en sterke motivatie, kan iedere mens zijn eigen grenzen een enorme opwaartse boost geven. Dat geldt als je sport, maar bijvoorbeeld ook als je studeert of werkt. Het komt er op neer om een wortel te vinden die voor jou aantrekkelijk en smaakvol is. En als leidinggevende moet je die wortels voor je mensen vinden. Alleen is het niet zo gemakkelijk om aanlokkelijke wortels te vinden. Je kan dus beter zelf je eigen wortels kweken.

En nu: hop met de beentjes want de laatste stappen zullen het zwaarst wegen! 

Reacties

ik wil gewoon even zeggen dat ik je blog heel leuk om te lezen vind. Houden zo! Voilà.