U bent hier

Witte olifanten op de maan

Ik hoor vaak dat ik moeilijk gezag kan aanvaarden. Dat was zo als kind, op school en zeker tijdens mijn legerdienst. En ook op het werk! Maar ik denk toch dat ik vooral in opstand kom tegen echte bazen, en niet zo snel tegen goede leiders.

In mijn huidige job moet ik zelf leiding geven. Daarom sta ik dikwijls stil bij vragen als 'wat is een goede leider?' en 'ben ik het waard om baas te zijn?'

Leiderschap moet je volgens mij eerst en vooral verdienen. In Japanse bedrijven gebeurt het af en toe dat iemand baas wordt omwille van administratieve redenen. Wel, dat draait meestal op een ramp uit. Zulke bazen willen hun omgeving controleren. Dat geeft hen een gevoel van macht en veiligheid. Ook bij ons zie ik dat zulke chefs zich omringen met jaknikkers. Dat meehuppelen met mensen boven me kan ik niet. En ik wil ook niet dat de mensen, waarmee ik moet samenwerken, dat doen.

Een goede baas slaagt erin om mensen rond zich te verzamelen die hem willen en kunnen volgen zónder plichtmatige dwang. Ik denk dat uitstraling hierbij erg belangrijk is. Charisma is de beste en de sterkste magneet. Jammer genoeg zijn charismatische leiders als witte olifanten op de maan. Uiterst zeldzaam dus.

Een leider moet ook een 'mooie' mens zijn, vind ik. Iemand met een sociale agenda, die achter je staat bij een beslissing en die voor je opkomt als dat nodig is. Ook al komt dat hem soms niet goed uit.

Al deze zaken uiten zich in de kleinste details binnen een menselijke relatie. Daarom kijk ik hoe een baas glimlacht, een hand geeft, mensen onderaan de ladder aanspreekt …

Ik geloof trouwens ook sterk in het idee dat je de leiders krijgt die je verdient. Maar het is dagelijks een zwaar labeur, van beide kanten.