U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - maart 2010

Van werk veranderen: leuk, spannend of angstaanjagend?

Op de homepagina van vdab.be kon je stemmen. Hier kan je jouw ervaringen kwijt.

'Amper drie op de tien sollicitatiebrieven worden beantwoord’, zegt Hans Bonte (SP.A-kamerlid). En dat werkt demotiverend. Daarom diende hij een wetsvoorstel in dat bedrijven verplicht om elke sollicitant te antwoorden.

Bedrijven die zich na het ontvangen van een sollicitatiebrief in stilte hullen, zullen in de toekomst door de arbeidsrechtbank kunnen worden bestraft met een boete van 500 euro. Bonte verwacht dat onder meer VDAB en de Werkwinkels de hardleerse bedrijven op het spoor zullen komen.

Een goede zaak!

(bron: De Standaard)

Voor jongeren met ambitie was een groot bedrijf lang 'the place to be' omwille van de opleidings- en doorgroeimogelijkheden. Trendwatcher Tom Palmaerts verwacht nu dat jongeren zich in de toekomst steeds meer door kleine bedrijfjes zullen laten verleiden. Die kleine bedrijfjes zullen ook onderling personeel uitwisselen.

Voordeel? Bedrijven hoeven niet langer al hun werknemers voortdurend in dienst houden. En werknemers kunnen even in het ene en dan weer in het andere bedrijf aan de slag.

Kies jij voor een groot bedrijf als werkgever? Of werk je liever voor een kleinere organisatie?

Bron: Jobat

CD&V stelde vorige week voor om het pensioen in de toekomst te berekenen op basis van de loopbaan, en niet op basis van de leeftijd. Alleen wie 45 jaar gewerkt heeft, zou recht hebben op een volledig pensioen.

Ben jij voor of tegen? En waarom?

bron: nieuwsblad.be

Voor veel werknemers is praten over politieke voorkeur op het werk taboe. Meer dan 10 % is bang om ervoor veroordeeld te worden door collega's. Niet onterecht, zo blijkt. Want 54 % taxeert zijn collega's  wel degelijk op de politieke voorkeur. Dat blijkt uit onderzoek van NationaleVacaturebank.nl.

Spreek jij openlijk over je politieke voorkeur op het werk? Of toch liever niet?

bron: standaard.be

Eén op de vijf Belgen beaamt volgens het Centrum voor Gelijkheid van Kansen volmondig dat multiculturaliteit onze samenleving verrijkt. Maar als die diversiteit ons eigen leven binnendringt, blijken we veel minder ruimdenkend.

Meer dan één op de vijf Belgen ziet een allochtoon als baas absoluut niet zitten. En één op de drie wil geenszins dat zijn zoon of dochter met iemand van vreemde origine trouwt. Hoe zit dat bij jou?

bron: standaard.be

Hoe kritisch ben jij voor jezelf? Heel erg? Of zie je van jezelf wel eens iets door de vingers?

De directie van een Amerikaanse middelbare school in de staat Rhode Island heeft alle 93 leerkrachten naar huis gestuurd omdat de leerlingen keer op keer slechte cijfers haalden. Dat meldt het persbureau ANP.

Omgekeerde wereld? Of terecht?

bron: standaard.be

Hoe zit het met jouw avonden op werkdagen? Druk? Of reserveer je die om uit te rusten? Of een beetje van allebei? 

De vrouwenorganisatie Alice wil dat tegen het midden van het decennium de bestuursraden van beursgenoteerde ondernemingen en overheidsbedrijven voor minstens 40 % uit vrouwen bestaan.

Vrouwen zijn volgens Alice nog steeds zwaar ondervertegenwoordigd aan de top van het bedrijfsleven. Aangezien daar spontaan geen verandering in komt, moeten er wettelijke quota worden opgelegd. In Noorwegen is volgens de organisatie aangetoond dat dergelijke quota wel degelijk werken.

Goed idee of niet?

Bron: express.be

Op 8 maart is het internationale vrouwendag, de jaarlijkse actiedag van de vrouwenbeweging. Wat betekent deze dag voor de vrouw van nu? En is er nog discriminatie op de werkvloer?

Ja, aldus Els in het MagEzine. "Ik denk aan vrouwen wiens waardevolle inbreng in een vergadering straal wordt genegeerd of weggehoond, enkel en alleen omdat ze van een vrouw afkomstig is. Zelfs al is die tien keer meer onderbouwd! Of vrouwen die zo onderlegd zijn dat ze met kop en schouders boven de manager uitsteken en dan het leven zuur worden gemaakt, waardoor ze hun baan laten voor wat ze is en andere oorden opzoeken."

Wat denk jij?

KLM en Air France voeren vanaf 1 april een nieuwe regel in voor dikke mensen. Wie niet in een stoel past, moet een tweede ticket boeken. De grens voor de “Obesitaks” ligt bij 42 centimeter breedte. Het is duidelijk: dikkerds zitten in de weg. Waar homofobie en racisme anno 2010 politiek incorrect zijn, blijft de intolerantie tegenover zwaarlijvigen groeien, aldus het MagEzine.

Volgens KLM en Air France past een passagier niet in zijn stoel als de leuningen niet meer op en neer kunnen. Dan komen de veiligheid en het comfort van de reiziger en die van anderen in gevaar, stelt de luchtvaartmaatschappij. Daarom moet de passagier met overgewicht een extra stoel boeken.

Een bedenkelijke maatregel, vindt professor Caroline Braet, klinisch psycholoog aan de Universiteit Gent. Zij doet al jaren onderzoek naar obesitas. Prof Braet: “Er zijn wel meerdere services op vliegtuigen, dat is het punt niet. Zo mogen kinderen onder de twee jaar gratis vliegen en krijgen gehandicapten aangepaste stoelen. De vraag is: waarom moet de ene service betaald worden door de klant en de andere niet. Als je de klant laat betalen op basis van de kilo’s, wees dan consequent en tel ook de bagage mee. En pas die redenering toe bij elke passagier. Doe je dit niet, dan ruikt het inderdaad naar discriminatie.”

Wat vind jij?

Soms gaan mijn echtgenote en ik zodanig in ons werk op dat we de wereld rondom ons even uit het oog verliezen. Dat is niet altijd een eigen keuze, maar het is wel inherent aan onze job. We hebben namelijk allebei te maken met deadlines, veranderende prioriteiten, situaties die anders uitdraaien dan we dachten, en de vaak onvermijdelijke stress. Zij als boekhoudster, ik als recruitment consultant. Twee dienstverlenende functies met klanten die graag zien dat we hun dossier met voorrang behandelen. En dat kun je ze niet eens kwalijk nemen. Wat we, een uitzonderlijke vloek of zucht daargelaten, dan ook niet doen. Maar aan het einde van de werkweek stellen we geregeld vast dat er de voorbije week wel heel weinig 'leven' in ons sociaal leven zat. Om van 'sociaal' maar te zwijgen. En nemen we ons voor dat het in de toekomst toch anders moet. Om vervolgens gewoon op dezelfde voet voort te gaan.

Herkenbaar, zeg je? Dan zal het volgende dat misschien ook zijn. Ruim vier maanden geleden kregen we het mooiste nieuws dat je als ouder kan krijgen: onze dochter is in verwachting en de bevalling is uitgerekend voor de tweede helft van mei! Ons eerste kleinkind! We worden grootouders! Oma en opa! Sindsdien staat er een ferm uitroepteken achter alles wat met de nakende komst van onze kleinkind te maken heeft. En realiseren we ons dat opnieuw alles voor altijd zal veranderen.

Voor de meeste werknemers zit het jaarlijkse evaluatiegesprek erop. Uit een bevraging van 4.014 werknemers door Jobat en Profacts blijkt dat negen op de tien een goede score kregen. Goed nieuws zou je denken. Maar… wat is de werkelijke waarde van een goede evaluatie?

Een vijfde van de werknemers heeft namelijk de indruk dat er vooral vanuit de losse pols geëvalueerd wordt. En meer dan de helft van de bedienden is ervan overtuigd dat een evaluatiegesprek niet meer is dan een verplicht nummertje. Een mening die ook twee op de drie ambtenaren zijn toegedaan.

Wat is jouw ervaring?

bron: jobat.be