U bent hier

Nieuws over de arbeidsmarkt - september 2010

Onderzoek wijst uit dat je mentale gezondheid met tien procent achteruit gaat door een hogere functie te aanvaarden op het werk. Extra verantwoordelijkheid brengt immers vaak meer stress met zich mee, en bijgevolg ook meer depressies. Bovendien hebben werknemers na een promotie minder de tijd om naar de huisarts te gaan.

“Promotie krijgen op je werk is niet altijd zo fantastisch als mensen denken”, waarschuwt Chris Boyce van Warwick University dan ook. “De mentale gezondheid van managers neemt na een promotie duidelijk af, en niet enkel op korte termijn.”

Zou jij graag promotie maken op het werk?

Bron: Jobat

Aluminiumbedrijf Aleris uit Duffel heeft 20 van de 540 werknemers die het vorig jaar ontsloeg, opnieuw aangenomen. Ook in andere Antwerpse bedrijven is een deel van het personeel dat tijdens de crisis op non-actief werd gezet, weer welkom.

Zou jij, nu de economie terug aanzwengelt, weer aan de slag gaan bij je vorige baas?

(bron: Gazet van Antwerpen)

Een stage volgen is niet langer enkel het privilege van studenten. Ook als je je studies al achter de rug hebt, kan je ervoor kiezen een poos als stagiair aan de slag te gaan. Waarom je dat zou doen?

- Je doet werkervaring op.
- Je ontmoet mensen binnen je vakgebied, waardoor je kans op een vaste job verhoogt.
- Kies je voor een stage in het buitenland, dan vergroot je bovendien je talenkennis.

Bas getuigde over zijn stage in het MagEzine. Deed jij ook een stage na je studies? En was je ervaring positief, of eerder negatief? Vertel het ons!

Bijna vijf maanden geleden kreeg de familie van mijn vrouw bijzonder slecht nieuws. Bij een van haar zussen was acute leukemie vastgesteld en ze moest zo snel mogelijk worden opgenomen in het ziekenhuis. Dat schrijft Martin in het MagEzine. Volgens de specialist had ze vijftig procent kans om te genezen. Op het moment dat je dergelijk nieuws krijgt, davert de wereld op al zijn grondvesten en besef je dat er in ons leven talloos veel dingen zijn waar we nauwelijks iets over weten.

Mijn schoonzus werd opgenomen in een gespecialiseerde afdeling en kreeg de beste zorg die iemand in haar positie zich kan wensen. De artsen en het verplegend personeel lieten niets, maar dan echt helemaal niets aan het toeval over. Sterker nog, na enkele dagen kregen de zussen en broer van mijn schoonzus het bericht dat er speciaal voor hen een infosessie was vastgelegd waarop men haarfijn zou uitleggen wat de ziekte nu juist inhield, wat de genezingskansen waren, waar de gevaren scholen en wanneer en waarom men bepaalde stappen in het genezingsproces zou zetten.

Zonder te generaliseren, mag je gerust stellen dat er in een ziekenhuis leukere afdelingen zijn dan die van oncologie. Ik kan me best voorstellen dat de dagelijkse bezigheden op de kraamafdeling heel wat meer tot de verbeelding spreken dan die op een afdeling waarop leven en dood de meeste zieltjes proberen te winnen…

Tijdens de veel te korte periode dat mijn schoonzus in het ziekenhuis lag -zes weken is zelfs korter dan de zomervakantie in het lager en middelbaar onderwijs- is mijn respect voor de medische staf en het verzorgend personeel dag na dag gegroeid. Steeds klaar om te helpen. Om de directe familie met raad en daad bij te staan. Om werk uit te voeren waarvoor het overgrote merendeel van de mensheid de neus ophaalt. Om troostende woorden te spreken. Om uit te leggen hoe het komt dat een bepaalde bijwerking optreedt. Om pijn te bestrijden. Om er even voor je te zijn op momenten dat de grond onder je voeten verdwijnt.

De laatste uren op Intensieve Zorg bleken van de eerste tot de laatste minuut een ware beproeving. Maar de verpleegsters, die in mijn ogen honderdmaal meer helden zijn dan de nitwits waarover een bepaald soort pers ons tot vervelens toe informeert, stonden steeds klaar om ons uit te leggen in welke fase het stervensproces zich bevond en wat we konden verwachten. Zonder ook maar een seconde te laten blijken dat we hen in de weg liepen. Empathisch maar gedecideerd. Meelevend maar realistisch. Zoals dat op een dergelijke afdeling, die voor ons even het voorpoortaal van de hel leek, ook hoort.

De ziekenhuizen in België schreeuwen al jaren om personeel. En het ziet er niet naar uit dat het tekort binnen een of twee jaar wordt opgelost. Daarvoor is het beroep niet ‘sexy’ genoeg. Zijn de werkuren te ongunstig. Ligt de werkdruk veel te hoog. Is het salaris te schamel. Zijn de randvoorwaarden niet interessant genoeg.

En dat is een schande zo hoog als een torenflat. Want als ik één beroep kan bedenken dat nobel is, is het wel dat van verpleegkundige. De verpleegsters en verplegers die we tijdens zes van de moeilijkste weken in ons leven zijn tegengekomen, zijn in mijn ogen stuk voor stuk helden. En ze verdienen wat mij betreft allemaal een standbeeld.

Neil Pasricha schrijft elke weekdag een alledaags pleziertje neer op z'n blog dat hij deelt met miljoenen lezers, aldus het MagEzine. Bedoeling: doorgaan tot hij er 1000 heeft.

Onze top20

  • Tussen pas gewassen lakens slapen.
  • Voor de wekker wakker worden en zien dat je nog lang mag slapen.
  • Denken dat het donderdag is, terwijl het al vrijdag is.
  • Als eerste een schep choco nemen uit een nieuwe pot.
  • Struikelen en vaststellen dat niemand het gezien heeft.
  • De deur van de trein die vlak voor je neus stopt.
  • De geur van vers gemaaid gras.
  • De prullenbak van je computer leegmaken.
  • Een oud paswoord dat je niet vaak meer gebruikt direct juist intikken.
  • Plassen als je het lang hebt opgehouden.
  • Van op een afstand iets met succes in de vuilbak gooien.
  • Je baas vertrekt vroeger op het werk.
  • De geur van regen op een door de zon verwarmde straat.
  • Er gaat een extra kassa open in de supermarkt en jij bent er als eerste.
  • Volmaakte stilte.
  • Iemand vindt het jeukende plekje op je rug.
  • Eten wat als kind je lievelingsgerecht was.
  • Een putje maken in je puree en er jus in gieten.
  • Net op tijd terugzappen na de reclame.
  • Als de personages in een film een plek bezoeken die je kent.

Schenken deze kleine dingen je ook plezier, of niet? Of heb je andere geneugten? Vertel het ons!

 

 

Heb jij je rijbewijs behaald? Indien nee: waarom niet? Is dit een bewuste keuze, omdat het te duur is, omdat het er nog niet van kwam... Vertel het ons!